136 resultaten.
testament op tijdloos perkament
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
760 het was zijn burcht
waarin wit ivoor
de torens altijd
draaiden richting God
met zijn hand
op de kantelen bezag hij
graag onderwijsgevend
het wetenschappelijke land
nu drommen mensen
naar de ophaalbrug
rouwen volle zalen maar
zijn stem komt niet meer terug
opgebaard in eeuwig zwijgen
testament op tijdloos perkament
zijn…
Groninger monnik
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
641 verkleurd en gerimpeld is de leren huid,
diepzwart de letters, met inkt geschreven,
waarom zou ik de bladeren perkamenten,
waarom zou ik mijn vinger laten strelen
langs een geliefd, vurig fragment,citaat?
waarom?…
LAIS CCXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 Geen pen met inkt krast door het perkament.
Zo’n scherm is een kleed om op te lichten.
Het typt het uit: is het zo’n nare vent?
‘Het lijf had lust’: is dat zijn testament?
Lyriek is nooit wat er geschreven staat.
LAIS is vrij zodra zij het verlaat.
Hebben kan hier niet, dus wil het geven.…
winter blues
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
573 het uitzicht is een
lege plek voor goden
getooid met oude veren
de lippen van perkament
ze kijken in de verte
zonder vooruit te komen
geen vlinder of zwaluw-
vlucht gezien
op deze gebroken avond
boven bevroren bomen
als verzachting voor het leed
zingt een engel winterblues
niet de bloemen maar
het ijs niet het glas maar
de…
VOOR MORGEN
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.073 Als je morgen doodgaat
je glimlach lijkt verstomd
je ogen zo verdomd
onzichtbaar, je gelaat
een dichtgeslagen boek
waar ik jouw zinnen zoek
in huid van perkament
je blikken afgewend
naar verder dan het hier
waar ik niet reiken kan
zo zal ik deel daarvan
en immer jou nabij
in wat jij schreef en zei
je lach een ornament
voor morgen…
Bommen en bedevaart
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
694 bleek is zijn verschijning
als een gravure in glas
de open handen
ijsblauw perkament
zijn vlassig haar verdraagt de winter niet
hij rilt,
ziet de mens in vrije val
schrijft bedroefd een laatste woord
zijn ogen naar boven gericht
het licht, zo schrijnend wit
hoelang nog
zullen engelen zingen
van vrede op aarde
terwijl zijn kinderen worden…
Bommen en bedevaart
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
531 Breekbaar is zijn verschijning
als een gravure in glas
de open handen
ijsblauw perkament
zijn vlassig haar verdraagt de winter niet
hij rilt
ziet de mens in vrije val
en spreekt bedroefd een laatste woord
zijn ogen naar boven gericht
het licht, zo schrijnend wit
hoelang nog,
hoort hij aardse machten spreken
van vrede op aarde…
naar gister
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
893 een woord
vertrek ik naar gister
daar lijkt het nog licht
en vooral ongestoord
o, ik ga maar even
wees niet ongerust
ben bedreven in het
dromen in zijn achteruit
soms is het een must:
het opgraven van een
verborgen buit
natuurlijk kan de plek
niet worden gevonden
waar het eerder
werd begraven
een liefdevolle wens
op een perkamente…
analoog aan land
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
496 bocht in de rivier,
slangenlijf, met ruwijzeren handen weerlegd
geledigd lichaam,
avondmaal, perkament uit water gedregd
heuvelland,
golfstroom, reikend naar kalkhoudend smaragd
ode aan de stad,
honing, avondgloed, aan een hemel gebracht
luchtbelijdenis,
verzaking, rede, kalme tred met vaste voet
aanlandige droom,
kortdurig, met…
Craquelé
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 langzaam verandert tijd in lichaam
in huis zonder steen
bloemloos gebrandneteld tot eikenhout
langzaam verandert een gesprek
in roddels bij de koffieautomaat
blijkt perkament papier te zijn
en een testament zonder wil
voorlopig is voortijdig maar eigenlijk nooit
wel opnieuw steenloos, alleen gedachte
eenparig en op een plek zonder plaats…
rode rozen in woestijnen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
926 ze strijkt
met pen
teer teder
zwijgend
precies concies
op perkament
fragiele streepjes
trillen
van zonder
woestijnen eeuwige
stilte
verlaten verlangens
zanden verstuiven
bloem en palm
zij tooit zich
in roos in jurk
eeuwig haar zand
nomaden
zwerven
zwijgend
langs haar
haar rode rozen
ogen geloken
versluiering
zware gewaden…
bij een omslag
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.132 voor Tjitske Voet
de wereld binnen handbereik
in je eigen achtertuin
met de perkament gevleugelden
als doorgaande reizigers
zoals vlinders die met
chronische hang naar nectar
even zijn neergestreken
op een bloeiende struik...…
narcissus pseudonarcissus
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.176 wilde narcis bolgewas
Griekse praal
schittert in het gras
je verwacht heel wat
maar wat een prutbloem
in de vaas
slappe was
kroon diepgeel
toont trompet
matgele slippen
vormen bloemdek
kleurt zoals het voelt
alles zo week
de schede kan
ermee door
bruin kleurt
van perkament
eenmaal gesneden
droge doosvrucht
ongelogen
nat m…
Zou er iemand luisteren...
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.184 Oude mensen kunnen me bekoren
Met hun perkament gezicht
En die twinkel in de ogen
Als het verleden wordt belicht
Graag hoor ik de intense verhalen
Over hoe hun leven is geweest
Wat ze vroeger hebben doorstaan
En voel dan de levendige geest
Veel leed, liefde en zorgen
Passeren dan in zo'n gesprek
Ieder beleefde op eigen manier
En aan…
leven
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
930 groen liegt door bladeren
winterbruin en perkament
vertellen van in herfst verdwenen dagen
karig de grond met sporen van wat zand
in voegen tussen stenen aarde
lijkt hopeloos het wachten op ’t ontwaken
en toch
gestreeld door zonbeminde dagen
streeft het omhoog in voorjaarslicht
als een klein wonder in een godvergeten hoek
lieft het de…
Inburgering
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
1.056 Vraag mij niet ooit terug te keren
naar onze bloedstollende sleur
tussen vergeeld behang verkeren
ontneemt het leven elke kleur
op kruiend ijs wil ik verdwalen
in een vuurrode vlammenzee
ik burger in bij kannibalen
met negerinnen op de thee
vergeet voorgoed alle verhalen
uit onze perkamenten rol
je zal mijn kruin nimmer zien kalen
ik…
Een streepje licht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
578 In de straatjes van verzoening
de worsteling met une nuit blanche
Strijdtonelen woelen gejaagd
onder deze blinde nacht
Onder deze zwarte aarde
graaft iedere duisternis zich in
Het geheel is veel meer
dan de som der delen
Schraap af
de bovenste laag
Van het beschreven perkament
schrijf schilder zing
Telkens opnieuw
een…
Françoise
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
912 ik leg jouw naam in blauwe krullen
op het parelmoer papier
strijk voorzichtig als was het
perkament
mijn hand over het vel
ik blaas jouw naam in witte krullen
over de bloeiende zee
die eindeloos zal golven
tot daar
waar ogen de einder raken
ik plant jouw naam in rode krullen
rond de oude plataan
waar lelietjes der dalen
hun kopjes…
Wijsheid
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
502 Vroeger schreef ik als een erudiete vorst
met een gouden pen
op de duurste perkamenten. Nu kras ik,
armer dan de armsten, in de basten van
bomen mijn roemloze klachten in de natte
modder van verpauperde dromen.…
Oerbos?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
392 een
morgenstroom van nog
te vinden eigenwaarden,
als de teksten geschreven
zijn die al achterhaald
of de inkt nog nat, lijkt
de kern en daad te zijn
vergeten, om waan en
waarheid te scheiden, wat
overblijft zijn alleen de
korsten van het avondbrood,
waarin de schrift bakzeil
heeft gehaald, vergroot de
kruimels op het perkament…
Voor jou....
hartenkreet
4.7 met 20 stemmen
2.335 schijnt op haar verleidelijke vormen
Voor haar pracht ben ik gezwicht
Brengt mijn hoofd tot stormen
Een stem als een slag op kristal
Een huid als een perzik zo zacht
een lach als een waterval
Haar haar in al haar pracht
Maar schoonheid is niet voor altijd
De pracht en praal is niet permanent
Haar huid ooit wit als krijt
Vergaat als perkament…
Schizofrene zwaan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.391 Ik koester geen romantische gevoelens
tegenover het bestaan van de zwaan
het zwanenmeer was in mijn jeugd
spiegelmeer van angst en doodsverlangen
mijn vader was een schizofrene zigeuner
die langs de oevers liep om verzameld hout
mijn moeder continu in perkament
blies kleine veertjes van zijn schaduw
er vielen soms dauwdruppels
van mijn…
Eeuwige jeugd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
489 In een perkamenten lichaam blijft het kind een kind en de milde regen blust verdroogde kelen. Aan de oevers van stilstaande eeuwigheid wacht de verlossing uit het lijden. De dagen zijn geteld als de slapende bron een laatste maal vloeit. Het leven is vloeibaar als kwik tussen hoop en aambeeld.…
Gespiegeld ?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
488 Waarin ik werd verleid
door de geletterde schoonheid,
vergeten geluk op de huid
van een versleten perkament,
altijd aanwezig maar blijft het
cursief, gespiegeld in het thema
van mijn onvolkomenheid.…
pen en papier
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 de pen was
een ganzenveer
papier was perkament
en de pen die je hoorde
krassen en krassen
de inktpot bijna leeg
keek je naar buiten
vanuit het klooster
en eeuwen later protestants
het klaslokaal met hoge ramen
je verlangde naar buiten
rennen in je korte broek
tot in november
de pennetjes bleven krassen
elk moment kon er een…
Gebeeldhouwd
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
417 nog
akelig rechtop
met een strakke
ongedurigheid
die kou uitstraalt
gebeeldhouwd
vinden ze jouw
gezicht waarin
de lijnen door
de tijd zijn gegrift
je bewegen volgt
de metronomische
tik van je leeftijd
waardoor alles op
protocol wordt verricht
je lach klinkt hoog
en wat verdroogd
waar ooit zachtheid
schaduwde spant
perkament…
Houden van
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
2.658 je haren in een permanent
de krullers vertellen me de jaren
ik moet er telkens weer naar staren
liever dan naar het perkament
dat kreukelig mijn ogen kwelt
vertelt van eeuwen lang terug
over “zullen we nog even vlug
hier stiekem in het open veld”
waar we verdronken in het spel
van ‘t glijden op elkanders vel
tot tijd ons golvend overspoelde…
Avondland
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.355 sliert die gedag als
verwelkende boterbloemen zegt
aan de nachtegalen ruiselaars
van leeglekkend wilgenhout
aan de haren van moeder aarde
waar vissen zweven en wolken
heiligschennis zijn
aan de uitgeschoten mensenknollen, hen
laat hij hun betraliede winterkoppen houden, hen
laat hij rusten in de kelder, met zijn tweeën
gedraaid in perkamenten…
handwerk
netgedicht
3.3 met 60 stemmen
965 Voor ik word vermoord door de lafaard
zal mijn haar groeien tot aan de voeten
Jurken van perkament zal ik dragen
dat het water zuigt tot aan de lippen
Met zingende bomen stook ik hoge vuren
braad met blote handen zeven dove hanen
Aan de voet van de berg moet graniet geraapt
havenloze dieren het wijde watervat gewezen
Doofstom en moe…
Het gekende aan een keten vol liefde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
563 is levenslot de gang naar het spektakel
waarin onze vingers haken in het steengruis
van onze verbintenis, die een deel van ons
leven herinnert in hoop en vrees
monumentale gedenken, de hoeksteen
van ons tweeën kunnen we dichten
in een perkamenten boek, want oud
worden is een keus maar het gerezen
verdriet watertandt in een drieluik van besef…