294 resultaten.
Aprilse grillen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 Een hels geknetter
een uitbarsting van geweld
hagel in april
geroffel en gerommel
de rozelaars verstillen
asgrauw spuwt de hemel
de tere scheuten rillen…
stilleven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.174 tussen lommerrijke
bomen
liggen bruinwitte
vlekken roerloos
bijeen
verstillen zelfs
hun lome staarten
lijdzaam wachtend
op de koele avond
schemering…
KRINGLOOP
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 nog is het zomer
leven zondoorstoofd
maar ongemerkt
korten al de dagen
het leven is
al halverwege
straks
keert het in
naar oogst
en witte tijd
verstillend
wachtend
op het lengen van de dagen…
De kracht van stilte
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
796 Wanneer onverwacht en plots
kleuren van stilte het lichaam binnendringen
waar ze langs het adernetwerk onderweg zijn naar mijn hart
Ik probeer hen te begrijpen en verstaan laat staan oplossen in het luchtledige.
Dat is helemaal niets mis mee daar
ze geen enkel vorm van geluid of ruis voortbrengen
maar veeleer zich laten meestromen met emoties…
hijgende vlucht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
781 als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht naar
schaduw naar nacht
aan elkander rijgen
dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid
zo beschrijft zich
de uitgeholde lach
nog slechts verkrampt
waar te nemen
naast diepe kassen
een…
winterbeeld
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
948 ijzige mist belaagt
een kale bomenrij
en op de wazige dijk
staan schapen roerloos
in het witte gras
zo lijken tijd en beeld
hier in stilte bevroren
mijn blik wat meer
naar binnen gekeerd…
huis
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.108 dit huis verdraagt geen felle lichten
en ook niets wat het trillen doet
alleen het reciteren van gedichten
en zachte zuchten doen het goed
het geruisloos verschijnen en verdwijnen
van zonnevlekken op de plankenvloer
het kalme waaien van gordijnen en
ver verwijderd duivengekoer
en de weerspiegeling
van kaarsen in de ruit
wanneer de nacht…
Moonwalk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Langzaam sluit de dag z’n ogen
bij ontwaken van de nacht
verstommen stil geluiden
schaduwen schuiven langs muren
in schaars licht van lantarens
of over tegels van trottoirs
nu ontwaakt de nacht in stilte
langzaam trekt zij een gordijn
blind gaat zij haar eigen wegen
bijgelicht door schijnsel der maan
tasten schuivend enkele voeten
en ik…
Niet alleen stof.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
493 Gelaten wachtend, wie mijn
laatste strofe strooid, waarmee
de aarde wordt vernist, die vraag
is vroeg gaan branden, het antwoord
is een lampion in de flarden mist,
vertraagt de tred van oude beelden,
bepaalt in welk hoofdstuk ik beland
niet wetend welke worden gewist.
Wind verspilt het zout van de oceaan,
naar gelang hij verder of dichter…
Mocht mijn hart nu verstillen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
526 Mocht mijn hart nu stil worden,
laten gaan wat het griefde,
laten oplossen wat het bedrukte,
stil worden, niets anders meer.
Mocht mijn hart nu stil worden,
geen woorden meer horen,
geen verhalen meer beluisteren,
stil worden, niets anders meer.
Mocht mijn hart nu stil worden,
zoals de vale strepen aan de einder,
zoals de lijnen die naar…
verholen zinnen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.127 waar
woorden
er niet
toe doen
eerder
willen
zwijgen
kruip ik
liever
in warme
deelbare
zinnen
in ‘t zacht
verstillen
van verhitte
lijven
ademend
onder
één huid…
Zum Brocken
netgedicht
4.0 met 27 stemmen
1.337 hier is alles stilte
zoniet verstilling
dit schuldig landschap
met op het oog
een eeuwige rust
heeft na verloop
van jaren
dan eindelijk zijn
vrijheid herkregen…
verstommingen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
401 een moment viel terug
in onbeweeglijkheid
niet lang daarna een vergeefse
poging
en de schier onmogelijke taak
woorden terug te halen
gelijkend op
dunbewolkt verstillen
ogenschijnlijk doof
maar onherroepelijk…
Laat me verstillen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
747 beleef ik mijn
schermutselingen – al was het maar
de eenvoud die me was beloofd – toch
splijt ik de neergaande dagen en deel
mijn hoop en vrees
Neem nu mijn hart en neem
wat je wilt, want al wat ik heb
is meer van jou – al zijn de lege
kamers wel de longen waardoor ik adem –
Dus laat mijn leven door
de wolken schijnen maar
laat me verstillen…
nachtelijk verstillen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.158 waar luchten grauw
en adem mij ontglipt
als zucht diep in de nacht
’t geheime komen tikt
tik tik op ‘t raam
en beeld waaruit de liefde spreekt
klimt door de wasem
zoals de dooi de koude breekt
legt zich langs mij
in poel van mijn gestaar
als ‘k vraag wat er nog meer is
dan een schim van maan die daar
vangt uren in een hand
ze dorstig…
Verstillende nevels
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.075 Een rimpeling op stilstaand water
golven van geluk overspoelen mijn hart
nevels verstillen
oceaan van ruimte
de tijd is van mij
vandaag een dageraad
als warme sprei
fijnbesnaard theater
onbegrensd
tintelend moment van tijd
wandelend verder
langs deze oever
als grenzeloos bevrijd
morgen dan
zien we wel weer…
Ruïne verstilling
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
846 Zal het leven de dood hier overstijgen
of is het de liefde die eeuwigdurend
de harp zijn snaar besneert
en de wereld doet verstillen?…
Verstilling (haiku)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
393 Denken aan winter
zowaar een vredige rust
in stilte gehuld.…
Verstilling en Strijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 ik staar naar ’t Scherm
met daarop ’t Uitzicht
vanuit ‘t Eerbeeks Atelier
de Scherpte van zijn Blik
’t Metier dat ik waardeer
in gedetailleerd Sfeerbeeld
de Precisie van ’n Droom
in Werkelijkheid gevangen
vaag Verlangen naar Lucht
vrijwel zonder Hunkering
‘n dunne Vervulling van Zijn
eerder Afvlakking van Pijn
al tonen de fijne Twijgen…
Sterrenstof
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
595 Mijn echos verstillen,
tot sterrenstof
vergaan.…
het ware verhaal
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
846 met een misthoorn
de verstilling omver blazen
te laat om je in te graven
in deze zwarte tijden klinkt ontwaken
zachter dan wakker blazen
in een verlaten woonoord
waarschuwing noch bescherming
wis mij uit dit droeve landschap
ik ben niet het ware verhaal…
hoop
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
698 de taal maakt zich
los van het woord
klanken vervagen
in het loze niets
gebaren verstillen
zoals bij strenge vorst
de wolkjes die ik uitblaas
'hoop 'is het woord dat
ik iemand hoor fluisteren
'hoop 'is de kachel waaraan
wij ons gaarne warmen…
reikte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
503 er ontluikt een lotusbloem in haar gelaat
tevens mond en hart buiten adembereik
haar vrouwenogen zijn het venster op de
buitenkant van mijn ziel, inwijkend
als een zucht die nooit voorbijgaat
diep inhalerend
in gedachten te schikken
die met ‘t verre water verstillen…
loslaten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.105 loslaten
het mooie moeten loslaten
het warme weerloos laten gaan
doet verstillen en verkillen
alleen verleden blijft bestaan
herinneringen zijn geschenkjes
voor wie die wil verwerven
laten dat mooie leven levend
loslaten is een beetje sterven…
bijna wit
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
457 daar blaast de wind
over het water
creëert een wirwar
aan golfjes
hier bijten woorden
zich vast aan het papier
vermengt inkt zich
met zilte tranen
eens barst de poëzie
los als een bevrijdende regen
om te verstillen in stille woorden
ingetogen, bijna wit…
Energie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
635 elke cel, elke ademhaling
kent het dansen
van het bezielde zijn
gezien en ongezien
golft en lacht de kosmos
in eeuwig zingen
muziek in beweging
trilling en verstilling
verdichting en vervloeing
woord, beeld en klank
krijgen een vorm
door inspiratie…
Mijn spiegelbeeld
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
728 Mijn stem is zwijgzaam
in mijn hoofd roffelen de
woorden en verdrink ik
in ongeboren gedachten
wisselwerking lijkt verloren
zit in een fase van
optrekkende mist die gepaard gaat
met momenten van verstilling
mijn spiegelbeeld is mijn
gedaante niet meer sinds
jij mij de weg naar
het onbekende wees…
De stilte die je achterliet
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
911 De stilte die je achterliet
Is oorverdovend
Ik verdwijn in de stilte
En in de verstilling
Kom ik je weer tegen
En dan ineens
Moet ik weer lachen
Om iets grappigs dat je zei
Ook al ben je niet meer hier
Je leeft voort in mij
Dan verbreek ik de stilte
En fluister ik je naam
De wereld zal nooit vergeten
Dat jij ooit hebt bestaan…
Zoetgevooisde taal
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
473 ik hoopte
in een paar
penseelstreken
jouw glimlach
neer te zetten
zonder karakteristiek
het rake vast
te maken door
een stukje van
jouw leven te
verstillen in liefde
waarbij de
stemming
bedding geeft
om met tal van
emoties je lach
visueel te parelen in
zoetgevooisde taal…
Nachtleven ( haiku )
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
691 Het bos wordt verandert
In de late avondzon
vogels verstillen
De duisternis lokt
krabbeldiertjes van de nacht
geritsel in't struweel
De maan klimt hoger
werpt de schaduw van een uil
die troosteloos roept
Stil zit ik daar
als ongenode gast
waar zij regeren.…