Alle inzendingen

Het is belangrijk een leven met een lach te creëren. Niet te ontberen door het chagrijn. De pijn van de dag met een kwinkslag te eren. Niet te vergeten dat wij mensen van de tijdelijkheid zijn. Een mensenleven verplaatst zich door zijn tijd. Iedere dag is de vrijheid van een nieuw beleven...

ik heb nooit de taal van snelle jongens gesproken die versierders kozen op hun pad was van de kleine dingen een vriendelijk woord en de warme hand als die nodig was wij spraken slechts de taal van ogen waarbij als toegift nog het lichte blozen in onschuldigheid zij bloeiden ...

De risico’s die zie je zelf het beste Dus ga je bij je ouders op bezoek Koop dan zo’n set bij Kruidvat op de hoek Dan kan je je tevoren even testen De Jonge zegt dat dit er snel gaat komen Maar wie gelooft er nog in Hugo’s dromen?

Mistroostig de kale takken reiken van het zuigende naar de grijze lucht. Geen ene plaats is nog te bereiken want het zicht is van mijn stilstand vlucht en klank versmelt tot onleesbaar gerucht. Jij, trilling in mijn vingers, maakt je haar los en schittering daalt neer, godsgebaar. Ik was er n...

ontroering maakt zich van ons meester de zon lokt naar buiten in ons afgesloten bestaan bestraalt de adem van de tijd de dag zwelt open in vogelzang

“ALLES GOED” Is een gevleugelde uitspraak van hem Zo hoor ik hem al jaren antwoorden Nu hij de 70 jaren aantikt Wens ik dat ‘het goede’ vooral vleugels mag blijven houden Maar “alles”, dat is om de Goden te verzoeken Dus als niet “alles goed” gaat Weet dan mijn aardse ...

Verdwaald Tussen zomer en winter Dag en nacht Niet weten wanneer het ene begint en het andere eindigt De eeuwige zoektocht Naar iets wat ik nog niet ken Of wat ik vergeten ben

laten we weer jong worden klimmen op een duin spelen in een zandkuil laten we ontdekken wat voorbij de heuvels ligt als was het de eerste keer laten we naar zee lopen naar schuimkoppen in een vliegende storm laten we zoeken naar een plek waar het veilig voelt en weer bedeesd word...

Niets is erger dan de blues op een zonnige dag in de lente. Eenzame dichter zoekend naar woorden en rijm ritme van de regen. Ik tel je rimpels als jaarringen van een boom weggelopen sporen. Het lot van de mens valt samen met de natuur geluk komt van ver. Waarheid als een haiku d...

over de eendagsvlieg is onderstaande spreuk alom bekend: je zult maar een eendagsvlieg zijn en je dag niet hebben diep triest, maar misschien is de volgende nog wel triester: je zult maar een eendagsvlieg zijn en met je neus in de boter vallen

Wij mensen ervaren overlast, van onze natuur. Terecht. In onze tuinen vliegen vogels, onnadenkend, af en aan. Vogels eten er en werpen uit. Ook dieren, die ongedierte zijn. Planten, die niet willen cultiveren. Onkruid, dat niet goed bloeit, maar, onuitgenodigd, woekert. Schade veroorzaakt...

We eten vers gevangen krab en zitten in de ondergaande zon van tijd tot tijd het tikken van de klok te tellen net als in mijn moeders oude boeken jij zegt ik vind oude boeken wel goed Nog wat wortels en een grap om de onvermijdelijke afscheidszoen steeds weer even uit te stellen elkaar nu ...

Ze vragen mij wel eens geloof jij in god?; geloof jij in de schepping?; geloof jij dat het later beter wordt?; geloof jij in het nieuwe leven?; geloof jij dat we weder worden opgeheven? Geloof is een mysterie. Het laat zich niet leiden. Geloof is de basis dat ons eens zal bevrijden. Gel...

Tussen mij en de lente staat een raam Tussen mij en de wereld het recht van bestaan Tussen mij en gisteren staat vandaag Tussen vandaag en morgen een angstige vraag Tussen mij en de vrede staat de taal Tussen mij en de waarheid mijn eigen verhaal

waar zon en licht je haar blondeerde met zomerse highlights ving achterkant het donkere van schaduw in opgewerkt kort het was altijd een sport om de tegenstellingen te zien passeren als juist lente de confrontatie aan het uitproberen was vooral de lang gebruinde benen gaven aan...

De toekomst van het verleden, is het verleden van de toekomst. Het zijn gedachten die nu ontstaan. Illusies die u in toevernu droomt. Onze toekomst en ons verleden, zijn vervormde herinneringen. Meer niet. Nooit minder. Ons verleden en onze toekomst, zijn gastvrije open deuren, die geslot...

Nu komt het donker met zijn zoet Berouw en met zijn week verdriet. Nu stijgt verlangens lauwe vloed Ter lippen... en gij zijt er niet. Gij zijt hier niet... ik luister stil Naar 't suien van de wind der nacht, Die stadig uit het duister wil Verschijnen... waar ik op u wacht. Maar 't on...

Weg met de molens die het land ontsieren Een kerncentrale helpt ze uit de brand Verlichting voor hun Stad en Ommeland Cadeau van Mark: Ze kunnen feest gaan vieren Maar wat krijgt hij als dank: Asjemenou Gezeik: Van Lauwerszee tot Dollard tou

Hoe ik ontroostbaar blijf in deze zomertijd met de violetblauwe vlekken aan de hemel aangetast door weemoed die me overvalt als een te grote afstand als mijn verbrande kindervoeten zeldzaam als je bovenlip met de bevroren mondhoek als een potloodtekening word je langzaam zichtbaar ...

Dat zingen liever niet mag En zeker niet in koorverband Is pijnlijk genoeg bekend Maar nu worden ook Vaderlandse liedjes verboden, zoals: “Kom mee naar buiten allemaal” “De paden op de lanen in, vooruit met flinke pas” ‘K heb m’n wagen volgeladen vol met oude wijven” Die ...

Zijn stap werd traag, al trager dan voorheen, gekromd zijn rug, veel ouder, niet goed meer te been. Men noemt je oud verdriet. Je schuffelt voort tot aan jouw plek... die oude bank. Een traan streelt jouw wang. De tijd, te snel, maakt je bang. De kille winterwind trekt door je...

Een vriend als jij heb ik nooit gehad, zo zou het nooit meer zijn. Wat een vreemd gevoel is dat, of is dat juist fijn? Ik heb vaak gedroomd over jou en mij. hoe het in de toekomst zou zijn. Is het nog steeds ‘wij’, of doen we elkaar alleen maar pijn? Gaan we ooit dansen in het maanl...

Wat een teleurstelling ben jij Jij maakt ons als ouders niet echt blij. Elke dag moest ik dit horen Vanaf de dag dat ik werd geboren. Kinderen zijn toch een ouderlijke spiegel Dat gezeur maakte mij elke dag kriegel. Elke stap die ik mijn leven deed Zorgde weer voor een woordenwisseling ...

Het grasveld ziet bont van krioelende krokus; schoon de lente wacht, toont zij hier al vol trots haar kleurige vingertoppen.

Het is lente, haar lach wordt weer lelie, haar tred een rijgen van zijde in het zuchten van lucht, haar evangelie murmelen de beken de weiden in. Lijsters bezingen zoet haar blijde zin, tuinfluiters doen krokussen tuiten: 't is al elysisch feest daarbuiten. Omsluiten echter doet het zwart...

zowel de oorvijg als de muilpeer liggen inmiddels al weer jaren in het museum van gedane zaken

(kamp Westerbork) de klimboom in het kamp als stille getuige oogt frivool doch zwijgt uit piëteit voor hen die hier op doorreis waren maar ook omdat er eigenlijk geen woorden voor bestaan

Ze pakt haar spullen, ze is de maan met de zon – in haar ogen.

het duurde zolang zoiets duurt langer dan een ogenblik, korter dan een eeuwigheid gevangen tussen binnentijd en buitentijd met een vaste periode tussen aankomst en vertrek zo bevroren als ijs, zo hard als graniet geen speld tussen te krijgen ‘ergens moet je een grens trekken’ daar sto...

Lente in de lucht Een bijzonder verschijnsel Het raakt me zo diep. Op welke wijze blauw-witte tinten in het hemelgewelf uit hun winterslaap komen, stapsgewijs opklaren tot ze samensmelten tot een mooi en uitgestrekt geheel die helderheid, contrast of scherpte bij het krieken van de dag zul...