inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Ouderling

Zijn stap werd traag,
al trager dan voorheen,
gekromd zijn rug,
veel ouder,
niet goed meer te been.

Men noemt je oud verdriet.

Je schuffelt voort
tot aan jouw plek...

die oude bank.

Een traan streelt jouw wang.
De tijd, te snel,
maakt je bang.

De kille winterwind
trekt door je botten heen,
onzichtbaar draagt hij oud,
beroert het zilte nat,
je lijf voelt stram en koud.

Het oud verdriet,
je draagt het jaren mee,
tot die stille rust
als voorbijtrekkende schim
je ziele kust.

Geen morgen meer
voor 't oud verdriet.
Jouw bank blijft leeg,
een hart gegrift in 't hout.

Er staat:
"Vergeet mij niet."

... Tijdens het een wandeling in het park zag ik een ouderling zitten. Hij zat daar zo ziels alleen en raakte mijn hart... ...

Schrijver: Katty wijns
4 mrt. 2021


Geplaatst in de categorie: afscheid

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 55

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
MvM
Datum:
6 mrt. 2021
Mooi hoe sommige plaatjes een gedicht en gedachten oproepen.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)