5126 resultaten.
Als de hemel daalt
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
676 ook al oogt de lucht zomers blauw
en het late groen nog steeds
tot verbeelding spreekt
vult mijn adem de geest al met belegen dauw;
ik word deels van de hemel losgeweekt
de voeten dragen schaduw zwaar
als het gras in zijn lengte gaat berusten
ook de ochtend die steeds meer verlaat
verkort mede het licht op gangbare lusten
neen, het zijn…
Wolkenpak
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
3.782 Het adem halen werd tot zijnsprobleem:
geklampt had ik een verstikkende schat.
Met oerkracht duwde ik haar van mij heen
en kreeg de zuurstof waar ik zonder zat.…
Windesheim - Ommen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
532 op dit harde pad
waan ik mij een ster
als liep ik
over een rode loper
knotten maken foto's
het riet dat voor me buigt
kieviten krijsen om het hardst
zacht applaus van de wind
paarse bloemetjes aanbidden
de stam van een reus
het mos ligt languit
op de oever
ik adem diep in
en langzaam uit
zie hoe een ooievaar
groots opstijgt
het…
Intens gevoel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.018 We zitten naast elkaar
Ik geniet van je aanwezigheid
We zien elkaar
Onze ogen tasten elkaar af
Onze handen raken elkaar aan
Ik voel je warmte
Een innige omhelzing volgt
Wat een intens gevoel
Met mijn hoofd streel ik je hals
Ik voel je adem in mijn nek
Je lippen zoeken de mijne op
Ik proef je
Onze ogen dringen diep bij elkaar…
Ze moet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 uiteindelijk niet zijn even los laat
Door het doorrazen en te veel gedachten in haar hoofd
mist zij details die van schoonheid betuigen
Ik wil haar het laten zien
en ik wil dat ze geniet van dat moment
en die verstikkende gedachten even loslaat
Maar ik weet dat dit haar niet te leren valt
zij is ongenaakbaar en gaat door tot haar laatste adem…
De onheilsplek
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
597 Langs de kant van de weg, liggen bloemen,
staan kaarsjes en liggen knuffels,
bij de paal die hen het leven kostte,
langs de kant in het gras,
bliezen zij hun laatste adem uit
en iedere keer als we de onheilsplek passeren,
voelen we weer mee,
met hen die achterbleven,
want langs de kant van de weg,
verdorren weliswaar de bloemen,…
Sphagnum
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Ginds ademen verre dwaallichten schrille klanken
op de grens van nevel en land
zonder te verzaken de aarde voor giften te danken.
De knoestige ziel van gebogen ruggen in lange halen
is aan de bodem verpand
waar zonderlingen zonder gids zouden verdwalen.…
VERGANKELIJKHEID
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
584 en dan valt zacht
de adem van de nacht
als een deken om je heen
terwijl je tracht
de splinters van je ziel
weer aan elkaar te lijmen
smacht elke vezel
in je vege lijf
naar een vleug erkentelijkheid
teken van herinnering
aan een ver vervlogen
en te vlug verdampt
roemrijk verleden
nog sta je triomfantelijk
kantelen
van je vervallen slot…
thuisloos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
540 In de schaduw van tijd
doolt het kind
in een thuisloze ruimte
op zoek naar liefde
Zijn rijpe adem
wasemt eenzaamheid
Het hongerige hart
echoot verlangen
rust te vinden in zijn licht
Maar het huis van de geliefde
fundeert niet op moeras
De muren geven rust
en benauwen tegelijkertijd:
Kom mee naar de kermis
Verleid me met erotiek…
verborgen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
628 ik aanvaard de reis
naar winter, er is maar één richting
en misschien alles wat ik wens
de kamer blijft binnen terwijl daken
voorbijtrekken, uit ieder huis een adem ruist
en dan de slaap hervat
welke naam zal ik geven aan het kind dat aan iedere deur
vragen stelt, over spiegels glijdt, half in het huis en enkele seconden later, half in vlokken…
Geldbuidel
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.583 Telkens weer
als Nieuwjaar komt
denk ik eraan terug
Mijn zoon die op de lagere school
Natto*) verkocht
en me met de opbrengst
een grote geldbuidel cadeau deed
Nieuwjaarsgeschenk, mama, voor jou
zei hij
Zijn handjes stijf van de kou
Zijn adem wit
Een stralende lach op zijn gezicht
ik zal het nooit vergeten
Die geldbuidel
is me dierbaar…
Hoop op vrede.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
626 Elke seconde, iedere adem zijn
een en alles wat we doen voelt
als zacht fluweel in onze hand.
Elk woord gesproken of geschreven
blaast nieuw leven in dat puur is
en onvervalst.
De lach, maar ook de traan zullen
gaan van gelaat tot gelaat en ver-
drijven alle onderlinge haat.…
Schijnen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
544 mogen
maar in mist verdwijnen
zo ook speelt mijn hand
een rol, die rolt zonder tekst
en beweegt mijn verschijning
in de vinger en de hand
neen, niet behekst
maar tevens boven zichtbaarheid
met amper een omlijning
van het begeesterd land
mijn blik is teder van aard
zie maar, raak toch met gevoel
er wordt aldoor genegenheid gebaard
de adem…
Van wind en rag
gedicht
4.4 met 5 stemmen
2.252 Men pen zal ik Oostindisch dopen, ik zal
van zinnen een zilvergazen webje spinnen,
mijn adem langs je ogen blazen, je smaak
verlengen met gezoete room.
Hebben je duivels nog niet afgedaan,
ik ben een engeltje, ik ben van wind en
rag, een zomerdag, hoe het begint, ik
ben het maar.…
Perzisch rood
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 (Stad zonder rivier*)
Deze stad staat droog
spoelt niet schoon als de
stenen in een rivier die
uiteindelijk gevormd van de
aarde rollen, terwijl de zon
zich spaarzaam laat zien
Deze stad danst niet
Door trauma van op-
gelopen oorlogswonden
zuigt misschien wel laatste adem
door katoenen lappendeken
over haar mooie huid
Haar liefde…
De mist staat in brand
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
438 in mijmerend water
bloeiende biezen silhouetteren in tranend tegenlicht
witte diezigheid maskeert het avant-gardistisch natuurtheater
natuur geurt de avond vochtig en zwoel
de bloemen hebben hun kelken gesloten
kikkers roepzingen hun partners in de poel
verdwenen koppels hebben hun dag genoten
ik wandel verder in het vochtige gras
adem…
Om te gaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 Ontspoorde zielen. zijn al even de draad kwijt
op automatische piloot dwalen zij door dat, wat leven heet
al langere tijd helt de balans over naar de donk're kant
niet wetend hoe boven te komen, happend naar adem
die lijkt te stokken
verliezen ze langzaam grip op de realiteit
moe van het dagelijkse gevecht, dat nooit helden
op zal leveren…
Aanraken
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
567 ik raak je graag aan
zo even soms wat langer
wil even begaan
met aandacht of
omdat een moment dat vraagt;
het is ademen in mijn bestaan
het zijn wat woorden
of handen die dan raken
aan de ziel van de ander
als een vorm van waken,
zeggen; ik ben medestander
soms is een ogen-blik
meer met minder zeggen
het laat zich vanzelf raden
een…
Mijn stad
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
659 heeft daar haar dromen
en vrienden zonder geluid
gaan onbemind verloren
de buurten zijn net dorpen
maar zonder sterke schouders
de schooiers die verliezen
die hebben vaak geen ouders
de parken zijn weemoedig
door herfst, verdriet en wind
en mensen droef verdwaald
zijn daar weer even kind
de kerken zijn verlaten
door geesten zonder adem…
Ammoniet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
516 dit duurt nog voort, deze lijn
de cyclus, de spiraal
van adem en herhaling
zolang het weke weefsel
zich haastig versteent
tot fossiel met vlakke facetten
de verse stilte moet nog verkalken
avondlicht moet nog doven
we moeten ons verliezen, onwrikbaar
vergruizen, langs bospaden en
melkwegen verdwalen, thuiskomen
bij nacht, roerloos verstillen…
Moment suprême
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
717 Ik voel je hete adem op mijn lijf,
zo passievol en zo intens bevlogen
maar op ‘t moment suprême kijk ik stijf
van schrik in twee verbaasde koeienogen.…
Schelpen van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
658 Je kunt zomaar
een verdronken kindje vinden
die uit zijn grote veilige schelp gevallen is,
uit de veilige boot,
uit het veilige gezin,
naar het onbarmhartige woeste water
dat de adem sluit.
Oorlog aan de andere kant van de wereld
die zijn dode vruchten op onze stranden aanspoelt.
Hoe lossen we dit in hemelsnaam op ...…
Depressie
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.059 Genadeloos slaat hij toe,
het tandeloze monster,
verstikkend met zijn adem
die als een zwarte mist om je heen sluit.
Hij steelt je lach,
zuigt al je energie op
en laat je als een lege huls op de bank liggen
waar je dagenlang niet vanaf komt.…
mijn wandeling
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
665 Rutger Kopland )
we wandelden, verwondering alom
deze schoonheid die bloeit hadden we niet
verwacht, dat groen zo groen kon zijn
en dat de wereld lacht in het fluiten
van de bomen
we praten niet, dit zou de rust kunnen verstoren
ik vang haar blik, het lijkt alsof de liefde
groter wordt als de aarde vol met mos
mij overtuigt van de zachte adem…
Arke des behouds
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 kruis, rode
Hemelsblauwe, transparante of
Metalen
Zie uzelf als water rondom mij
U kabbelt, stormt, bonkt, stijgt
Daalt, duwt, dobbert en schuimt
Ik heb mij waterdicht gemaakt
Na vele sessies bij scheepswerf
En droogdok, na dolen en zwerven
U kunt mij niet meer overspoelen
Daarbij komt - elk zijn vracht
Zeilen, bol staand van De Adem…
Het geschenk van leven
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
497 valse omhulsel
brekend
vermomd
sneeuwpoppen verrijzen
weet je
ondanks de vele
tegenstrijdigheden
een golf van liefde
harmonie en vrede
kruipt in 't hart
voorbij het gebroken licht
veel heb je me gegeven
bijna alles
dat het leven geweld
aandoet
zielsverwanten
zoals ik
geborgen
in armen die troosten
opgetild door
adem…
Nomade?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 omhulsel
een andere naam te geven,
het laat mij iets berustend
in mij te voelen, het bestrijkt
de brede uiterwaarden
van vergeten sagen, mijn
fascinatie van groene oasis
helden waarin ik mij wil herkennen
moedig badend in ontdekkingen
opgedroogde bronnen van tijdloosheid,
ik durf de sprong in de spiegel
van de toekomst te wagen
adem…
Nabij de einder
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
540 als de natuur haar kim vertoont
dan verdwijnt de hoop
op de oneindige duur
de verte groeit onzichtbaar groot
stof verwordt tot koud vuur
maar het ademen legt steeds meer bloot
dat nabijheid het enige doel blijkt
en als je je ogen verder opent
valt vaak het ware gevoel in je schoot
dat wat je nodig hebt als dagelijks brood
niet dat je…
Hun mystieke ladingen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
546 ik heb de polsslag
van het leven
zien vibreren in
de stilte van jouw
magisch realisme
de ingehouden adem
gevoeld van de
explosieve krachten
die jij met machtige
penseelstreken bedwong
in karaktervolle diepte
passeerden ongekende
perspectieven die
hun mystieke ladingen
in schaduwen verborgen
in jouw kleuren
contrasteerden meerdere…
Primavera
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
677 Adem stokt.…