3326 resultaten.
Als een vogel
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
217 Zijn vlucht tekent een levend spoor
tussen horizon en wolken, van vertrouwde grond naar grenzeloze hoogte.…
Zwartgerokte duistervogels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
232 Aan de verre horizon glanst de grote stad.
Wolkenkrabbers steken hun kille, glazen daken
in de heldere azuurblauwe lucht—
een strakke grens tussen beton en eeuwigheid.
Daarboven vliegen zwartgerokte duistervogels.
Ze draaien in een vicieuze cirkel,
dwangmatig gevangen met hun angsten,
als zwarte asvlekken op een perfect blauw doek.…
Eeuwig getij
netgedicht
2.8 met 28 stemmen
260 Ruisende branding
spoelt alle prikkels zacht weg
zee brengt diepe rust
Het water wast de grens van de wereld weg,
waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht.
Voeten zinken diep weg in het natte zand,
terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt.
Een trage ademhaling van eb en vloed,
diep ademhalend onder een blauwe hemel.…
Het vloeibare getij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.024 Dikke mist verdwijnt nu traag,
pastel kleurt zacht de horizon,
een nieuw en zuiver beeld ontwaakt.
Moeder Aarde en haar kille osmose;
warm bloed stolt in de koude grond,
de taal behoedt het oude skelet.
De dwaze klok verliest haar grip,
de mensenziel, zo puur, sereen,
reist vloeibaar naar het nieuwe avontuur.…
Het Groene Hart
netgedicht
2.9 met 21 stemmen
190 Omringd door het jachtige ritme van de steden
bewaart deze open vlakte haar eigen rust,
een oase van weidsheid en historisch groen
waar de horizon nog alle ruimte krijgt.…
Intieme kameraad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
494 gestorven,
kinderlijke wanen nooit getemd—
rivieren vol lust van zilte projectie
Misschien had ik een poes moeten zijn
maar dan niet die van de buurvrouw
want die had altijd natte pootjes
of een vrolijke vlinder zonder verleden
met slechts vitale vleugels in het heden
zonder ooit de grond te raken
Daar waar je leefde
veranderde het horizon-gevoel…
Vertragen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
13 Lage zon strijkt langs stammen en verdwijnt aan de horizon.
Rust daalt als een sluier
neer tussen mijn gedachten, waar
herinneringen nog even blijven zweven. Wat ik
niet meer draag, drijft mee met de wind en verzacht in het licht.
Hoog boven mij reiken
takken naar bleke hemel.…
NN
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
488 Nee
Nee
Nee we
Noemen geen
Namen
Nee
Nee
Namen
Noemen we
Niet - da's
'N citaat, ik weet het maar geen plagiaat meer - immers jij weet het
Niettemin, ik weet dat ik
Niets weet, maar lezen
N zoeken, dat weet ik ook,
da's veel te moeilijk
N veel te vervelend,
want dan moet ik
Naar Google toe - ik ben
Net thuis,
N veel…
De wind
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
1.536 Want veel te snel wordt het avond, en veel te snel moet ik jou achterlaten.
En ik kan je niet helpen, want jij moet het doen, jij.
Ik moet terug naar weg, ver weg.
Ik zou kunnen liefhebben, onvoorwaardelijk en zoals jij het zou willen.
Ik kan het niet.
Je wil me vormen, draaien, met me spelen.
Een spel volgens jouw regels.…
Bestemming
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.133 om mij heen
Even wordt het zonnestraaltje tegengehouden dat in mijn gezicht scheen
Plotseling verschijnt de zon weer in volle gloren; warmte overspoelt mijn hart en doordrenkt mijn geest
Een groots gevoel en in combinatie met de geuren van gemaaid gras en bermbloemen, ben ik op de hoogste toppen geweest
Het is als wandelen, zonder het achterlaten…
Liefde of traditie, noodlot
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.129 schaamte
dat je samenwoont met een ongelovige
werd er wekelijks gezegd
ooms, familie, neven zelfs de hodja
kwam met je praten
je negeerde het allemaal
dat probeerde je tenminste
tot op een dag
jouw vader voor je stond
die jou vertelde
“ik heb een vrouw voor jou gekozen”
zo gebeurde het
dat je , met een verscheurd hart
je liefste moest achterlaten…
nachtdienst
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 mooi het leven
lief als jouw kinderen was
uitgebreid verhaalde jij
over jouw dierbare vrouw
die jij niet lang hiervoor
zelf de weg al zag gaan
naar de overkant van tijd
niet even stond je stil
bij jouw ziekte of welzijn
uit alles wat jij vertelde
bleek het mooie leven
jou klaar en voltooid
bang voor het afscheid
het los- en achterlaten…
Guru Purnima 2022
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
532 marktplaats op het strand
Zee en zon en kinderstem
veel vlieggeronk
Zonlicht blonk op zweven
van meeuwen
Bescherming van droge huid met olie waarin weken rozeblad gedrenkt daarna innig scrub
van hand met zand op delen
En jij die hielp 't mobiel terug
die iemand boos smeet,
onder zand beland,
daarna wanhopig zocht
Terug, wij je achterlatend…
HOGE DRUK
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
906 Paulusma hanteert tijdelijkheid
in voorspelling als geruststelling de horizon
knipoogt rood de laatste kilometers zo zwaar
als lood met verkrampt gelaat vuisten gebald
verheug ik me op komende verhoogde druk…
Alleen met jou
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.969 prachtige rode gloed
Verwarmt mijn hele lijf
Je lichaam naast het mijne
Een pas geplante boom
Waarvan de bladeren
Nog ontluiken moeten
Jouw woorden vormen mijn wereld
Jouw adem zorgt ervoor dat ik leef
Jouw tast heelt al mijn wonden
Jouw blik bepaalt mijn beeld
De liefde voor jou gaat dieper
Dan de diepste oceaan
Verder dat de horizon…
"Rythme en Provence"
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
670 De horizon, als luie minnaar zich uitrekt,hult
zich in het minnekleed van het lavendelbed,
cicaden in 'a capella' met hun
klagen aandacht vragen, het gekreun
van de cipressen overstemt,
tot aan de maaigrens van de dorpen,
aan wegmarkeringen onderworpen,getemd
door eigen ritme, in een ongelijke strijd,
aangelijnd door de tijdwijzers, verleid…
Novemberavond
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.209 houd
Maar laat me ook even bij haar zijn
die ik zo mis
Heel even haar geur ruiken
en haar stem proeven
een glimp van haar glimlach zien
Bijna een jaar is ze nu weg
het voelt alsof het gisteren was
Laat me neerkijken op de zee
die mijn tranen draagt in elke zilte druppel
en laat me mee deinen op de golven
de zee die ik zo lief
De horizon…
Op de thuisreis
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.166 Naar het Oosten reikt mijn reizen,
Waar de diepe horizon
Achter donkre heuvlen brandt:
Van hun toppen zie ik rijzen
Straks de stille gouden zon
Over 't onbegrensde land.…
Kleur en geur
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
483 Alles omlijst door kobaltblauwe lucht,
Verre horizon als schone lijst,
Met vogels in hun verre vlucht.
Voor schoonheid is niet meer vereist.
Zó moet het bij de Schepping zijn geweest,
Vol rust, vol kleur en vrede,
Een wonder, een dans, een feest,
Wat niet meer is. Wat is de rede?…
Op de thuisreis
poëzie
3.0 met 21 stemmen
4.758 Naar het Oosten reikt mijn reizen,
Waar de diepe horizon
Achter donkre heuvlen brandt:
Van hun toppen zie ik rijzen
Straks de stille gouden zon
Over 't onbegrensde land.…
Paradijs
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
1.080 De nacht is weer gekomen
Ik hoop van jou te dromen
Over golven van de zee
Die nemen ons beiden mee
Naar wondermooie plaatsen
Maan en sterren weerkaatsen
In het water van diezelfde zee
Als begeleidend Licht voor ons twee
Als doel de Hemelse horizon
Ontzettend mooi als dat eens kon
Daar aangespoeld op een strand
Zijn we in het hemels Paradijs…
arm
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
821 Wij hebben een klein zwembad
Zij hebben een beek met kristal helder water,
waarin je de vissen ziet zwemmen
Wij hebben elektrisch licht in onze tuin
Zij hebben de sterren en de maan
Onze tuin loopt tot de heg van de buurman
Hun tuin loopt tot de horizon
Wij kopen het eten, zij koken het
Wij gebruiken de magnetron
Maar wat zij eten smaakt…
Het laatste woord,
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
542 De dood smeedt een smalle streep
aan de Godse ginder en mijn horizon
en in de morgen verbreekt de dag
zijn zwijgen om de schoonheid te
begeren en wordt levensecht en
krijgen de nederigen het laatste
woord, waarheid is niet te keren,
wordt een levensrecht.
“Tart de toekomst niet, onderga
hem in nederigheid “
Aurelius…
Tom Tom
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.584 Hier lig ik dan een poosje
met mijn kleine wijzerdoosje
omgekanteld in een slootje
tussen kikkers en libellen
kan de vogels in de lucht zien
en de horizon zien hellen
en vanuit mijn Deux-Chevauxtje
zestien koeienpoten tellen
Wijzerdoosje, Wijzerdoosje
waarom liet je mij zieltogen
zie de ruitenwissers wissen
zie het prikkeldraad verbogen…
Mais mais
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
812 in 3 uur
op ontdekkingsreis
rondom ons huis
route zeven fietsend
met behulp van de
inmiddels beruchte
fietsknooppuntenkaart
in en rond Eindhoven
zagen wij moderne
stadswijken met idem huizen
en vele oude boerderijen
aardappelplanten in bloei
hele velden vol paarse distels
maisvelden tot aan de horizon…
Zomers landschap
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
574 Soms voel ik
in het diepere denkwerk
gelikte wonden
dan is de zomerdag
weer vol vrijheid
en ga ik opgelucht
de horizon tegemoet
landschap komt kleurig tot leven
rivieren stromen langs groene oevers
zwaluwen vertellen van zomer
foerageren in de blauwe lucht
maar het zomers landschap
blijft een schilderij
in toevalligheid van tijd…
Sierlijk straalt er zilverlicht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.025 vermijden
die geheimen broeden moet
dwaalt mijn blik naar ver gelegen
speelt de Melkweg ‘ hide and seek ‘
Wil ik aan de nacht ontsnappen
wachtend op het ochtendlicht
dan zal ‘t zilverlicht weer spreken
als ik ’s nachts mijn huiver dicht
Canis Major te aanschouwen, naast Antares, Orion
Betelgeuze siert het luchtruim ver voorbij de horizon…
Mijn stad, jouw stad?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
567 logistiek,
scherp gedrein van tramrails snelt
door de sirene geest van ijle lucht
de linden werpen met een
hoofse neiging in hun kale
kruinen elkaar de zwarte
jassen van de kraaien toe
boven de daken in een
verbale dramatiek schildert
een zilveren vogel zijn pirouettes
heldere witte sjablonen op de
marmeren portieken van de horizon…
Een zee vol gevaren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
494 Een mens
zoekt oneindig zijn horizon na
te staren. Op zoek naar de regen-
boog ondergaat zijn ziel de levens-
cyclus van de zee.…
Zolang de muze wil
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
616 Twee tinten grijs,
donker en licht,
vervagende horizon.
Golven breken,
schuim spat uiteen
op blokken basalt.
Het is alsof
de grauwsluier oplost
in nieuwe vergezichten.
Ik leg mijn potlood neer en ook
de oude dichter typt niet meer,
hij blaast uit, dooft de vlam,
rookt een sigaret.…