Het vloeibare getij

Dikke mist verdwijnt nu traag,
pastel kleurt zacht de horizon,
een nieuw en zuiver beeld ontwaakt.

Moeder Aarde en haar kille osmose;
warm bloed stolt in de koude grond,
de taal behoedt het oude skelet.

De dwaze klok verliest haar grip,
de mensenziel, zo puur, sereen,
reist vloeibaar naar het nieuwe avontuur.

De trotse geest zwijgt stil en luistert,
gedachten stromen weg als zand,
getij dat naar de verte fluistert.

De keel omklemt het harde woord,
blauwzuur achter wit kristal;
u bent weer kil en koud als glas.

Het malse vlees wordt star schriftuur,
magisch verbond met de kalme dood,
tot stof weer in uw schoot herrijst,
of koud wegzakt in de diepe goot.

getij lichaam schrift

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 640