3520 resultaten.
Herfst
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
432 grauwe
lucht
geurt
herfst
koude zon
lacht
zijn belofte
in ijzige
kleurenwind…
Oktober
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
863 Nu is weer een ander duren
in de plooien van een tijd
met vroege schemeruren
en dakloze bomen
in hun houterige pose
ben ik weer gevangen
in een vreemd verdriet
om dat achterlaten
van wie of wat ooit kwam of ging
in vreemde traagheid
sluit ik ramen en deuren
de avond kijkt me aan
met koolzwarte ogen
ik moet met het donker
de herfst weer…
Herfst
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
530 Herfst
Je hing al even in de lucht
Een frisse bries bij het openen van de tuindeur
Het gele blad op de vlucht
Eerst 1 en dan
Als een gele zee golvend in de lucht
Hoe mooi die geheimzinnige mist
In het ochtendgloren op de fiets
Het vocht hangt aan mijn wimpers
En ik geniet
Hunkerend naar een avond kaarslicht
Geen jonge herten dartelend…
Herfst
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
594 Over bladerbreed
buitentapijt ritsel ik
vrolijk de herfst door…
Het herfst in me.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
592 Eens te meer op mijn rug rol ik naar jouw slaapkant..
Ik haak naar jouw seringen, die rustig maken
en even terugbrengen wat had kunnen zijn.
Waar ging het mis en wie heb ik doen huilen..
Over de barst op het plafond
marcheert een stoet mistroostige vrouwen.
Vandaag ben ik week als fontanellen.
Het herfst in me al zit de kat als vanouds
stoïcijns…
[ Sneeuw, er is geen pad. ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Sneeuw, er is geen pad.
Zal iemand me bezoeken? –
Dan zijn we vrienden!…
Landweg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
478 Het is stil langs de landweg,
het bos houdt de adem in.
De laatste vogels zijn allang vertrokken,
als door een klok gedreven.
Vraag mij niet het uit te leggen.
Een late haan kraait naar de nieuwe dag
en die komt als op goud gedragen.
Strooit uit zijn paarlen van geluk
over het nat gebladerte.
Brengt rust en vrede op deze plek.
Hulp ‘loos…
Gevallen blad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 net als de blaadjes
laat ik los
wat er niet meer toe doet
wat niet meer hoeft gevoed
de takken zijn zwaar
van hoeveelheden uitgebloeid
ze buigen
en gaan de winter in
laten achter wat niet meer groeit
de natte grond onder mijn voeten
vertrapt wat net gevallen is
ik raap nog wat schoonheid
en versier mijn huis
met herfst en warmte…
Herfstblad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 Opgetogen en dronken van vrijheid,
weet ik dat mijn tijd gekomen is.
Ik tuimel en ik val, bestemming onbekend,
nagewuifd door hen die nog blijven mogen.
Het korte afscheid van de kalende takken
Even heerlijk zweven in de grote leegte.
Los van de boom aan wie ik was ontsproten,
zal ik straks in herinnering vervagen.
Nog plak ik mij krampachtig…
Herfsttij (niet te keren...)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
529 Glimmend plaveisel,
neons vloeien tot mijn voeten uit.
De wind veegt regen in mijn gezicht.
Jagend blad, kringelend naar de horizon..
Ik schurk tegen de einder aan,
risico-bewust over de rand te kunnen vallen.
En de glijbaan van de tijd af te moeten dalen.
Eindigend in eeuwig zand, zonder enige verheffing.
Met de horizon ver onder mij...…
November
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 In de ongesnoeide takken hangt nog voorbije zomer
die nog lang beste maatjes met de herfst was.
Maar nu eist het najaar zijn eigen plek op,
laat de wind over het land razen
en de takken eerbiedig voor zich buigen.
Voor het blad geen houden meer aan.
Nauwelijks tijd om te kleuren worden het in oneindige dans
op grote hopen geblazen,
rusteloos…
Als een buizerd.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
551 Als een buizerd wil ik wezen, solitair en autonoom,
met enkele vleugelslagen naar mijn plekje in de boom.
Tot plots weer alles helder wordt dan vlieg ik daar weer uit,
al kan het even duren voor ik daartoe besluit.
Mijn snavel mag dan scherp zijn maar vliegen kan ik niet
dus moet ik elders ijlen met mijn wonden, mijn verdriet
Met mijn voeten…
Wintertijd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
494 Andere tijden, de originele
Verblijden, oranje, gele
bladeren, bruine, rode vele
Daarover te kwelen
op een grauwe maandagmorgen
Lijkt zonder zorgen
Geen lekken,
geen schreeuwende bekken
Bladstil houdt zich het laatste blad
Alsof ...alsof het nog één keertje bad
voordat het viel
en toch, toch ging hemelen
Wat kan iemand zemelen
Op deze morgen…
reverso
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 er gaat een loutering door deze herfst
elke gedachte dwarrelt naar aardse sferen
eeuwen vergruizen in bos en laan
adem vult zich met zilveren stem
sprekend gelijkend met elk kleurig blad
en over water in lucht verscholen;
de plek in herinnering waar ik ben…
Een spinnenweb vol parels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Een spinnenweb vol parels licht
en nevels rond de struiken -
de dag moet laat ontluiken
de avond doet hem vroeg weer dicht.
Er is gezaaid, geoogst met spoed,
de laatste vruchten vielen
de winter op de hielen,
wie weet hoe het nu verder moet?
Want veel is nog niet afgerond:
de plannen zijn getekend,
de kosten ook berekend
maar harten zijn…
November
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 loslaten
bladeren waaien
dalen vlagen
in ritselende lagen
op de paden
bruin geel rood
ruikt als verse tabak
nog niet dood
paddenstoelen
de lucht staat strak
van de kou
die we voelen
nog geen nachtvorst
die zomaar ineens
komen zou
november
smaakt als gember
vallende bladeren
geen redding
de Ruiten Aa
in haar bedding
sleurt ze mee…
Herfstschemering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
407 De zon verdwijnt weer,
achter de kim.
Donkere wolken blijven.
De dag lijkt te twijfelen,
voordat het avond wordt.
Bomen houden bladeren vast,
terwijl de herfst valt.
De winter is niet.
Vorm kan niet zonder leegte.
Onzin nooit zonder zin.
Zwart niet zonder wit.
De wereld blijft prachtig mooi,
terwijl het almaar grijzer wordt.
Achter…
ballade van een wees
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
537 het lot van zijn nageslacht
hangt aan zijden takjes
ouders weten wanneer het
tijd is voor het vaarwel
de heraut van het einde blaast
en snijdt de hechting door
om een wreed poëtisch spel
te spelen met al die wezen
van schrik verkleurd vinden
ze onthecht de aarde
ik zie je daar zo broos liggen
ik neem je mee naar huis
daar…
Nacht
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
882 Mist omkranst novemberlicht
strooit amorfe schaduwen
over jouw en mijn gezicht
stemmen doorprikken de stilte
tot ook de laatste klanken doven
in het verre uur
waarin wij zwijgen
en onze nachthuid plooit
in de diepdruk van het donker
naar een nacht die ons bevrijdt
van de demonen
van de tijd.…
gevangen zomerdagen
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
554 Gevangen zomerdagen
Ze weckt verhalen, moezend
Appels, bramen, de geur van regen
De kleur van zon en stille zomerwind
De smaak van warme dagen
Wandelend langs vergeten klanken
Romans gestapeld onder het gebint
Moes, in zwierig handschrift
Ze roert, vangt de zomers in kleuren
En wekt het seizoen in bleke winters
Ik open haar verhalen…
Zomer in november
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
554 Op wandel
langs de Grote Gracht
verdwijn ik
in de schaduw
van mijn vrouw.
De zon wriemelt door de blaren
en geeft nog milde warmte af.
Er is gefluit van vogels
her en der.
Gaaien krassen.
De lucht is blauw.
Boterbloemen bloeien.
Voorbij het pad
verschijn ik weer
alsook de schaarse auto's.
Een haan kraait
honden blaffen.
De…
Boom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 In je ongesnoeide takken
hangt nog voorbije zomer,
en -vochtbedauwd-
het wuivend spinrag,
dat in tijdloos ritme
winter nog gevangen houdt.
Wat blijft is naaktheid,
wit kleed dat de wond bedekt,
tot -door voorjaarswarmte afgelegd-
de knop zich naar 't leven strekt,
en een nieuwe tak
het hemels hemels blauw omlijnt.
Gedachteloos,…
Doodleuk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 niemand of niets
treedt de dood mooier
tegemoet dan de herfst
een boomblad verkleurt
van groen geel
rood naar zwart
en als het blad al niet
gevallen is valt het
voor dood neer na nog even al het
kleurrijks te tonen wat
het leven hem ooit bood…
Aaneengestikte akker
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
539 Aaneengestikte akker
Waar eens Friezen
Met afgezakte kousen
Schouder aan schouder
In zweet geknoopt
Land in voor trokken
Verstilt een vergeten pad
Geboren uit platgetrapt
Weggewaaid naar voort
Rafelende gang
Versleten zigzagloop
Gegroeid in schaduw
Van verloren karrensporen
Boerenslootjes waterlint
Tussen velden aaneengedraad
Stoppelland…
Het licht dat verdwijnt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 Een supermooie zonsondergang
werd het.
Een avontuur op het strand is echt
zo gek nog niet.
Woordeloos de zon onder zien gaan
is zo prachtig.
Het licht dat in de duisternis verdwijnt, is
waanzinnig mooi.
Koud was het wel, maar als je het
zonlicht ziet, is het de moeite
waard om er te zijn.…
winterse wegen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
407 we zagen de kale
hoofden van dunne
bomen de droeve
bladerloze dans van
hun lange armen
onze poreuze
handen zochten
meanderend de
winterse weg
naar elkaar…
Wederzijdse liefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
516 Nevelig herfstbos
Herbergt vele roodborstjes
Tjilpend in de kou
Het jaar loopt weer af
Ze kleuren tezamen rood
Op een grauw toneel
Wolkjes waterdamp
Gevormd door kleine bekjes
Cirkelen weeldig
Bladloos in de kou
Met zijn talrijke bomen
Woont het bos in hen...…
Winter 2020
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
549 We laten achter ons
Wat we mogen laten gaan
Een periode voor
nieuwe dromen breekt aan
De wereld zal weer spelen
Een ster is ons voorgegaan
Het roodborstje zingt haar lied
Zoals ze altijd heeft gedaan…
Late herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 De herfst doet het nog steeds kalmpjes aan,
nu de zon nog zo helder blijft stralen.
De bomen die steeds nog zo vol in blad staan
en de temperatuur die maar niet wil dalen.
De Natuur is klaar, wacht nog met het herfstbeeld,
de bomen staan nog zo mooi in hun bladergroen.
De okers zijn gemalen, de sienna is aangegeeld,
oranjens gaan stralen…
Ode aan de wind
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
544 O noordenwind, die grijze regenluchten brengt
en koud, de luidruchtige ganzen zuidwaarts drijft,
het staartje zomer achterna,
herinner mij dan aan warme zonnedagen en zwoele avondbries.
Spoedig berijpt door kille winterhand
het teer skelet van ’t herfstblad,
als je even adempauze neemt
en het te ruste legt, breekbaar als glas.
Wanneer regen…