3942 resultaten.
KOUDE EFTELING
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 In de winterse Sprookjestuin
gaan mussen mezen en merels
op zoek naar hun daagse maaltijd
pikken verloren kruimels op
rondom de eethuizen
vinden ook tussen struiken
een vogelhuisje waarin
en waaromheen smakelijke
granen en nootjes lokken
de stemmen van kabouters
in het Paddenstoelendorp
en elfen uit grotten
vol toonkunst en kleurige…
Temperatus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
43 de droogkap draait op volle toeren
buiten trekt de vorst zich terug
op het porselein van transparantie schijnt een gletsjer ongemoeid
een scheur loopt door het oude ijs
de winter staat op losse groeven
de dooi zet vroeg in,
het seizoen kent geen vaste
grenzen
buiten schuift een zwaluw voorbij,
binnen wordt de wereld opnieuw
ingetekend…
Lusteloos
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
908 Morrel aan bij de eerste,
waarin weinig dagen geleden
nog Koning Winter heerste
kristallen stollend over al mijn leden
en ijspegels smeltend aan de rand
van mijn dak.
Nu scharrelt er een logge ijsbeer:
Heen en weer.
Heen en weer.
Een andere kamer klaagt
het getok van kippen.…
Dicht
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
966 Omarm me liefste met heel je hart
Je nam de weg naar mijn gedachten
Het begin was mooi en vol van groen
Maar nu staat de winter te wachten
Geef de koude in mij geen kans
Fluister woorden sterker dan ijs
Verwarm mij liefste met je ogen
Maak in mijn hoofd jouw paradijs
Omarm me liefste met heel je hart
Je nam de bochten van mijn geest
Ze…
je hebt het leven dicht gedaan
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
2.312 ogen die in je geloven
staren naar de kist, weten
nu al hoe je wordt gemist
je hebt de zon gepakt
de warmte bleek funest
water en de veteranenpest
je hebt liefde uitgedeeld
om de wereld en je kinderen gegeven
in poëzie kwam je tot leven
die blijft bestaan
terwijl jij weg kon gaan
je hebt het leven dicht gedaan
de zon schijnt winters…
Mist ze mij?
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
2.092 vreemde vrij
nu ik haar niet meer kan bekoren
Mist ze niet die kleine dingen
Hoe wij passioneel dansend lachten
Kussend smolten in zwoele nachten
En bij trieste films elkaars tranen vingen
Mist ze niet mijn teder strelen
Mijn warme handen op haar zijden benen
Is met haar liefde ook mijn beeld verdwenen
Nu wij niet langer een strenge winter…
enige kerstkaart
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
991 werd alweer een witte winter
halverwege de maand december
kriebels kropen stuwden mij naar huis
maar waar woon ik en waar is mijn thuis
zwervend zoekend mijn haard daarginder
werd kou tastbaar zeker niet minder
kocht onderweg krans en kerstkaart
laatste voor een hechte verre vriend
eenmaal gepost voelde ik warmte
herinner plots huis voor…
Gewoon Weg
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
3.559 Mocht je haar zien
zeg haar dan
de winter valt best mee
De wind waait toch reeds warmer
Slechts op 't grote plein
licht er nog wat sneeuw
Haar Zuiden is zo ver niet
Daar kan ik
Net zo goed
Eenzaam zijn als hier
Gewoonweg
Eenzaam zijn als hier
Gewoon Weg
Mocht je haar zien
zeg haar dan
de lente is niet ver
Je ruikt haar in de wind…
foto
netgedicht
4.9 met 18 stemmen
1.187 een winters decor met
water, riet en een molen
huiverend sta je op een brug
naar onbekende overzij
bekoorlijk gekleed in
een jas die ik nooit zag
je haren wapperend
in de gure wind
gewikkeld om je hand de
riem van de vrolijke hond
die nog steeds niet snapt
waarheen ik nu toch ben
weemoedig lijk je naar
de fotograaf te kijken
een vage…
HET GEHEUGEN VAN TIJD
gedicht
3.2 met 40 stemmen
17.034 Rap
door kleine handen opgeraapt,
binnen als schat verloren gelegd:
dood in minder dan een winter.
Als de weerga schiet een vogel
in het holst van de boom. Weg
in een oogwenk, tussen mat loof.
Veilig, in samenhang vervat - io vivat.
Schept de A. Hippocastanum straks
als eerste nieuw blad. Lentekanjer -…
bewoonden elkaars dromen
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
805 lange dagen overvloed
ook jij was stil
in pril ontluiken
het duurde lang voordat
ik lente in je ogen zag
en in je lach de vroege
vogels hoorde fluiten
je bloesemde
als nooit te voor
kleurde vol de zomer
we maakten hittegolven door
bewoonden elkaars dromen
lieten daar de liefde komen
er is geen sterven
maar een nieuw begin
als winter…
Offerlam
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.874 Drijft het diep in de strot
Het lam ligt spartelend op het offerblok
Haar greep wordt slapper
Door mijn ader gaat een koude schok
Zo schoor nog het karkas
En voerde haar kraag met mijn wol
Sindsdien volgt ze een streng dieet
Van mierikswortel en soja en alcohol
Ze staart verstomd naar haar bespat kleed
Maar zolang haar mantel een volgende winter…
je lach wiegde mijn zinnen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.263 van binnen
lente dartelde terwijl
de stofen in het frisgroen
buitelden en tegenspartelden
we groeiden zomer
in een warm samenzijn
je nam de zon en zee
we dichtten waarheid in
de branding voor ons twee
de oogst was kleurrijk
maar in het volle fruit
begon toch ongemerkt
de rot en ons gevoel voor
teksten ging al snel kapot
we winteren…
Ingepakt
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
2.516 Zij loopt er lekker warmpjes bij
't Is winter, het zwart-wit contrast
oogt prachtig, heels niet ongepast.
Zo vangt ze blik van hem en mij.
Vierkant verpakt in dassenbont,
daarboven, strijdende om rechten,
twee suikerhard geknechte vlechten
tooiend haar hoofdje, lief-zwart-rond.…
verliefd
hartenkreet
2.8 met 19 stemmen
2.377 het was nog lang geen winter
de herfst nauwelijks start voorbij
maar het avondrood dat lonkte
als het vuur tussen jou en mij
we zochten bei' de warmte op
in de luwte van voorwinters nacht
waar de zon in kim verdronk
de herfst nog werkte aan haar pracht
van talrijk' duizendkleurige bladeren
lichtend als parel'n in schuwe zon
die bij…
Oktober 1
gedicht
4.6 met 129 stemmen
12.126 Geen kind dat reeds de winter ziet.
Het vallend blad, het valt nog niet
en donkergroen het gras na regen,
de avond komt steeds zwaarder wegen,
uit late bloemen schreit verdriet.
Dit is de tijd van afscheid nemen,
nog even blijven of in de waan.
Wat woorden en wat zinnen schrijven.
Straks weer langs oude graven gaan.…
Oktober
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
810 Geen kind dat reeds de winter ziet.
Het valend blad, het valt nog niet
en donkergroen het gras na regen,
de avond komt steeds zwaarder wegen,
uit late bloemen schreit verdriet.
Dit is de tijd van afscheid nemen,
nog even blijven of in de waan.
Wat woorden en wat zinnen schrijven.
Straks weer langs oude graven gaan.…
Oude mannen in korte broeken
gedicht
3.4 met 20 stemmen
12.318 Ze hebben geen behoefte aan een wandelstok,
ze gaan met een reserve aan kracht
begonnen in de de winters van hun jeugd.
En als ze stilstaan om naar iets te kijken
staan ze zonder beven stil;
de zon maakt van hun oude, montere, blote benen
iets bijzonders als een pose
op een plein vol licht.…
waarom ik huilde
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.027 voorbij de wind waaide mijn gedachte
buiten bereik van mijn hart en in het nu
ademde ik winter waar lente was beloofd
ijsbloemen op mij ziel verkilden de dagen
zo breekbaar als het dunne glas van een
kerstbal die schitterend wacht op zijn
moment van stralen ligt de toekomst in
mijn nog warme handen en beslaat
voorbij de dag droomde ik de…
Bloesem remedie
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
1.458 langzaam begint de lente vorm te geven
de eerste klokjes, een pril geluid
de winter is voorbij, de kou is uit
de kleren, een expressie van het leven
dartele konijnen springen terug in het heden
de mens is liever lui en loom
blauwe hemel en een droom
van warme zonnestralen verhoort gebeden
en in de schaduw van een eik lig ik te wachten
mijn…
Wie ik ken en wat ik weet en wat er is
gedicht
3.0 met 30 stemmen
15.474 Er is ook een meerval die misschien
een zanger is, maar dat gaat mis, ben ik bang,
want de winter komt eraan en ik heb nog
geen noot van hem gehoord,
maar boven dat alles ken ik een vrouw
die eigenlijk een perzik is, met een zoete mond,
fluwelen handen en ogen als meren vol sterren,
wimpers als vlinders en oren als hondjes of
poezen in mandjes…
ter kimme nijgen
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
642 bezit zijn toegedicht
waarmee ik mijzelf te vaak deed afmatten
feitelijk tot dwingend overleven afgericht
tenware een onmetelijk scheppend plan
mij drijft tot een menselijk donker gat
waar eerst na een blinde weerbarstigheid
stilte heerst en aanvaarding rijpen kan
op deze wijze, zo is mijn vermoeden
vervalt de herfst in de laatste winter…
Uit zicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
597 grauwe asfalt bezitten
groenlingen massaal schreeuwen om herkansen
en bosjes sneeuwklokjes niet meer witten
als het zonnetje zich aarzelend ontpopt
en lichte dagen lange nachten gaan verbieden
een enkele narcis zich niet meer verstopt
de buizerd en sperwer hun prooi bespieden
het bed van bladeren al rottend wordt geklopt
pas dan zal de winter…
wanneer ik ga
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.275 tussen het licht van de lente
en het zwart van de dood
beschrijft het vaarwel
de eeuwige winter
een leven uit het lood
met verlangen naar verlossing
in de uitademing tijdens de laatste tel
hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd
waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in…
twee gezichten
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.220 hangend in de lucht
een aanvalsplan beramend
op het stervend lijf
van een te vroege mier
gister zag ik
door de ruit aan achterkant
het uitzicht op schitterende
gele narcissen
zij hadden al vroeg
mijn achtertuin bemand
in de vervagende jaargetijden
wilden zij, weliswaar onbewust,
wat eens het voorjaar heette,
de naweeën van een winter…
Thuis
hartenkreet
4.5 met 21 stemmen
1.571 Als straks de winter komt
dan kom ik eindelijk thuis
Waar sneeuw het dak bedekt
van mijn eigen mooie huis
Als ik dan naar buiten kijk
over landerijen en het water
Geniet ik volop van mijn rust
de rest komt allemaal later
Als ik me maar gelukkig voel
tevreden met mezelf alleen
Mijn glimlach weer terug is
hoef ik… nergens meer heen
Als…
Natuur en mens
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.214 de mieren hebben zich verscholen
de natuur sluimert afwachtend in
en de dichter houdt zich verborgen
verbaasd tussen zomer en winter
agressie neemt zienderogen toe
ook de mens is wat uit het lood
komt er vorst regen of de zomer
of dobberen we voort zo boven zero
maar diep in het hart groeit besef
hoe aarzelend dan ook beleefd
dat de mens…
geuren (Shakespeare-sonnet)
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.017 , de aarde mij
het spleen zal ik waarschijnlijk niet ontspringen
de herfst met al zijn geuren voelt dichtbij
toch zal ik van zijn kleuren blijven zingen
dan lig ik stil en luister naar het bos
zie ik nu toch heel hoog een nevelvlek
bevrijd laat ik de smalle wereld los
en langzaam vormt het blad een bladerdek
zo slaap ik zacht de hele winter…
Buitenhuis
gedicht
2.9 met 55 stemmen
17.286 De appelboom staat al weer klaar
de bloesems komen dit voorjaar
laat maar zij komen niettemin
want in de takken huist geduld
een winter lang zijn zij vervuld
van niets dan breekt voor ons de knop
de bloei gebeurt in lichte tint
dan komen vlinders en de wind
de blaadjes worden losgerukt
en in de zomer als wij komen
hangen de appels aan…
anoniem
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
2.014 winter sluimert over de wereld
traag klinkt de winterhoorn
mystiek in eindeloze nevel
bomen zwarte silhouetten
zweven boven dit witte niets
tegen de vervagende bossen
oergeluid in een lege wereld
weemoedige bezinning
op deze verre stille heide
straks komt het licht
in de diepste winterdag
schreien in een verre stal
zingen d’engelen…