25015 resultaten.
SCHAMEN!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Mensen die zich
niet kunnen schamen
zijn gewoon nog niet zo ver!
Het zij zo..
AMEN!…
hoe glanzend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
508 hoe glanzend
de dageraad op de borst
van verse sneeuw…
een stem
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.161 In een ver land
je vaderland
familie, bloedverwant
een stem te horen
tranen stromen
is het van vreugde
nee, even van verdriet
omdat je haar hoort
omdat je haar niet ziet
Een schouder
bood ik je aan
armen om je heengeslagen
delen, laat maar gaan
een diepe zucht
weer een traan
't is moeilijk
zo te leven
in een vrij land
maar ver
ver…
Dag oud vers
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
769 bijna weer
gisteren voel
dag oud vers
ik had je lief…
Mijn vleugels der wind...
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.109 Een passiestorm nam mij mee,
op mijn vleugels der wind,
niets kon mij tegenhouden,
ver over de woelige zee.
Ontoereikend, onbegrepen,
op mijn vleugels der wind,
verloor ik veer na veer,
liet het maar aanslepen.
Hoop in innerlijk verlangen,
op mijn vleugels der wind,
fluisterde hij mijn naam,
in zijn stille lofzangen.…
Eindeloos komen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
824 Blijf komen, laat me van je dromen
Ga niet weg en verlaat me niet,
Maar laat mij eindeloos dromen, laat mij eeuwig hopen
Dat ik bij je ben, ga niet weg en verlaat mij niet
Maar blijf oneindig komen, laat me van je dromen
En verlaat mij niet,
Blijf komen mijn hoop mag nooit door jou worden ontnomen.…
Verkleurd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 nu kleuren vervagen
en mijn vertrouwen voorgoed
geschonden is
blijkt de stilte doof
eenzaamheid klimt met alle macht
naar binnen en neemt bezit van
het tolt in mijn hoofd
en struikel over woorden
al ontbreekt het mij aan moed
om deze uit te schreeuwen
want wie zal mij geloven
de wind die ik heimelijk ontmoet…
Poëzie die niet aan Artificial Intelligence is gelinkt
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
606 Wie van ons kan het beletten
de vooruitgang stil te zetten
Maar wie van ons kan het beletten
poëzie voortgekomen uit ‘t hart stil te zetten
Met een kroontjespen gedoopt in inkt
de poëzie die niet aan A.I. is gelinkt…
Zomercarrousel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
222 De winter is nog eindeloos ver
ver achter de zomerhorizon.…
Levende woorden
netgedicht
2.7 met 22 stemmen
3.043 Schets een weg met woorden
Geef je toekomst zin
Neem mee ook je verhaal
En vul je leven in
Met vaste vrolijke lijnen, kleuren
Een frisse blauwe lucht
Een paadje hier nog vers en kaal
Vol met nieuwe geuren
Het brengt je naar je wezen
en waar je wezen wil
Uiteindelijk ben je uitgelezen
En valt beweging stil
Je leven, een illustratie…
Koffers vol leugens...
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
2.451 Je koffers staan in de lege hal
klaar om voorgoed weg te gaan
De taxi wacht in de vroege morgen
om je mee te nemen ver hier vandaan
Je huilt en zegt woorden van spijt
en je wilt uitleg geven van deze pijn
Zwijgend omarm ik je nog een laatste keer
Nooit kan ik meer je allerliefste zijn
Je tranen drogen op mijn huid
als ik je kus in dit laatste…
wat je niet hebt …
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.518 want nimmer heb jij ooit geleerd
te schenken wat je niet bezat
en zo heb jij mij nooit echt liefgehad
toen ik je minde voelde ‘t koud, onaangenaam
jij was daar reeds van mij heel ver vandaan.…
Schoenen van beton
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
921 de berg die ik moet beklimmen
kijkt mij dreigend aan
op schoenen van beton
en met een hoofd vol veren
een luid bonkend hart
dat bijkans bezwijkt
ga ik het toch proberen
ik spreek mijzelf moed in
maar ja, die schoenen
ze wegen me zo zwaar
toch kom ik worstelend boven
en zie daar klip en klaar
mijn woorden als schichten
aan de wolken hangen…
Schoenen van beton
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.318 de berg die ik moet beklimmen
kijkt mij dreigend aan
op schoenen van beton
en met een hoofd vol veren
een luid bonkend hart
dat bijkans bezwijkt
ga ik het toch proberen
ik spreek mijzelf moed in
maar ja, die schoenen
ze wegen me zo zwaar
toch kom ik worstelend boven
en zie daar klip en klaar
mijn woorden als schichten
aan de wolken hangen…
Gebloemde Bruid
hartenkreet
4.1 met 30 stemmen
2.620 van haar weg is
Maar ergens blijft hij steeds dichtbij
Want zolang de passie niet is geblust
Blijft hij voor altijd een beetje van mij…
Spaarbekkens
gedicht
4.0 met 30 stemmen
5.490 De dotterbloemen vallen droog
in de spiralen van het slib
eens stond het water huizenhoog
tot aan de rand van ieders lip
baggerschuiten zijn vertrokken
door verse geul in de rivier
de natuur zit met de brokken
en zucht onder een kwaaie pier
de rechte weg leidt naar het geld
en verdraagt geen puur gekronkel
spaarbekkens worden niet…
Danklied
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.256 Eens, niet ver van hier,
zal op het kruispunt aller wegen
het feest van de ontmoeting zijn,
dan vloeien droom en daad, als milde regen
in elkaar tot één, niet zichtbaar leven.…
Vooravond Zomeropruiming
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
490 (zondag 20 sept 2015)
Vandaag ruimt de zomer op
in mijn tuin:
past het zwembad
niet meer in zijn doos;
vinden drie laatste ijsjes
naast schoongezeefd zandspul
hun weg uit de vriezer,
waar vers bladerdeeg van
laagjes speelgoedcatalogi
herfstaanbiedingsfolders
verschrompelt;
verpakt tot lastpakken,
zich uitrolt tot een deeg
van…
Moeder Teresa
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
857 kwijtraakte
Oorlog
Vervuiling
Intolerantie
Moeder Teresa is de vleesgeworden Compassie
Die ver voorbij de tolerantie gaat
Vergeving was voor haar als ademen
En wij maar worstelen hoe dat moet
Als we allemaal wat meer als Moeder Teresa zouden zijn
Was er Vrede op Aarde…
Een leven kent zijn vergezichten.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
489 Waar de ogen zich koortsachtig op
hun doel blijven richten;
ver van huis in een schijnbaar
ander land.
Een leven kent zijn vergezichten.
Het gras lijkt er altijd groener
om het anders kunnen doen.
Onbereikbaar lijkt het veelal.
Voor je het weet zak je weg in
het moeras van het goede fatsoen.
Toch mag je altijd blijven hopen.…
Dageraad
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
591 Op een onverharde weg
met stofwolken achter de rug
bloeit de appelbloesem
tegen de helder blauwe lucht.
Gedartel in het weiland
het ultiem gevoel van vrijheid
met gespartel in het water
bouwen zij met zorg hun verblijf.…
Haar mimiek
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 zij kende de wegen
kon ze in haar ogen lezen
zag in haar mimiek hoe diep
de paniek had toegeslagen
chaos kleurde rood
tot ver in haar hals
woorden kregen geen kans
om tot klank te komen
bleven steken in
niet weten hoe emoties te
vertalen zijn komend uit een
verre onuitspreekbare pijn
jij hebt haar zachtjes
bij de hand genomen
om…
en hier liggen wij omringd door eeuwigheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
530 jouw mooie Griekse neus
en je gesloten ogen
je grijze haar dat
zachtjes in de wind
honden huilen
en blaffen naar elkaar
van de ene berg naar de andere
sterft geluid langsaam weg
en hoog in de lucht
trekt een straaljager
een streep door de hemel
tot ver over de Aegeïsche zee
weet jij wat de helm kost
van zo ‘n piloot, zeg jij
vijf…
Perfecte dwaler?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
497 Ze heeft het overwogen in mijn
gedachten te verblijven, niet
gezwicht of heb ik mij dat slechts
verbeeld en mijzelf voorgelogen,
de leugen is al verdwaald in het
rode morgenlicht, in haar bestaan
als meeuw dwaal ik mee ver over zee,…
Frits van Eerd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
436 Een appeltaart met daarop verse kersen,
een hele kraam met spul om steen te grillen.’
De wielen van de winkelwagen trillen,
nog eventjes de slaolie verversen
Het karretje remt af bij kaas met gaten.
‘Hier links en wacht op mij terwijl ik koek pak
en nu vol gas op weg naar de biscuitjes!’…
Het gestolen universum
netgedicht
5.0 met 34 stemmen
464 we reden
gleden gladjes
over de weg
aangetrokken door
het stuwmeer van
verwachting op
dezelfde tunes
en vibes van
twee jaar geleden
geladen tot ver
over de top
we waren familie
in flow elkaar
raken was al
een pittige blow
in thuiskomen
bij je zelf na nooit
meer te zijn
weggeweest in
het gestolen
universum naar
een godvergeten…
Het is heden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
677 Mijn vriend belt me op dat het hem niet meer gaat
Om het gaan maar het hachje hij zit
Overspannen te rillen met krampachtig lachje
‘Echt even op’
Met de wallen als dijken rond vochtige ogen
Te ver van zichzelf weg bewogen
‘Houd je taai ik kom snel bij je langs’
Ik hang op en ga rokend naar buiten
Wolken zijn stil in de bodem gegleden…
zie mijn hart
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
494 door de glazen van ver
voor gisteren, het klopte
op de eenvoud waarin
anderen zich gedroegen
alsof het de parels
waren die zelfs schitterden
in het vale filigrein van
tekortkoming en
ongefilterde pijn
afijn, het is gelukt, de bodem
onder mijn voeten kent
geen aarding meer, losgeslagen
als een tochtige termiet
is mijn paradigma meer dan…
Moed
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
470 In een volgende poging
je verdronken voetstappen voorbij
ver voor je uit de rechte grenslijn
die de hemel van de aarde scheidt.…
GRILLIGE AARD
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
290 De top haalt dikwijls wolken op zich neer:
die nieuwsgierige ogen weg halen!
Eigenzinnigheid: Matterhorns grote eer.…