4052 resultaten.
Houten kerk Bickerseiland 1968
netgedicht
3.0 met 15 stemmen
1.390 Ik droom dat ik ‘n eeuw geleden
over oude gladde stenen loop
een meisje huppelt voor mij uit
schijnbaar uit het niets komen
paard en wagen plotseling opdagen
Een stem schreeuwt in m’n hoofd
Grietje is dood, ze is overreden
mannen en vrouwen in het zwart
die in de donkere aarde staren
beelden vervagen bij m’n ontwaken
Een eeuw later…
Het laatste Woord
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
537 God nam het Woord met groot gezag
door 't rollen van een steen.
Maar toen dat licht, zo mooi en zuiver
een voorjaarsstraal als warme deken
geen toekomst meer voor dood en huiver
want God zal blijven spreken.…
Dodenherdenking
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
616 Schuifelend komt de stille groep tot staan
voor de ruwe steen beplakt met namen
van hen die nooit meer tot ons kwamen;
wie voelen nog de pijn die hen werd aangedaan?…
Stonedhenge
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 (voor Hubert Lampo)
Volg de stenen op de oergrond
en puur het vuur uit de stappen
van het licht. Ik sliep met de
vrouwen in jouw boeken en ik kwam
weer aan. Droombeelden werden
aangewakkerd en in het zand van
mijn verleden vond ik magische
sporen. Ik lachte naar het kind
diep in mijn hart.…
splinter van onderwerp, het lachen op het onderspit
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
601 al wat slaat is waanzin
van wild om zich heen schoppen
het leven en ik lig niet eens
op de steen van hardvochtigheid
ik wou er me duchtig de kop splijten
maar tussen het oog en de lippen
ligt de boutade die de ruggegraat abseilt
het verwordt me tot een doorn in het oog
van de tijd die ik nog heb had ik liever nog
even het echte de adamsappel…
JA
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
4.310 Op een mooi zwart paard gezeten
begeleid door glanzend witte duiven
rijd ik in nevelen gehuld
door het drassige gebied
de varens knappen
modderspetters spatten hoog
met souplesse ontweken door de snelle duifjes
op een open plek
blijven we staan
en plotseling zie ik
door de slierten mist
kantelen en een ophaalbrug
opaalblauwe stenen…
voetstap
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.423 Je schopt de stenen voor je uit ook jij wilt een gladde
weg zelfs door de modder wil je gaan en glij je uit?
Da's pech...
Elke voetstap is er een met bloed, zweet en een traan
zo ben ik uiteindelijk ook alleen gegaan..net als jij
de wereld in na jaren bij mijn ouders, maar wat wel
gebleven is zijn hun beide schouders.…
Infernale impressies
poëzie
3.5 met 16 stemmen
3.996 De gekken zitten in hun kerkgebouw
Als stomme mummiën: met stenen ogen
Staren ze onwendbaar langs de lage bogen
En horen van Geloof en Liefde en Trouw
Uit 's herders mond, die kalmpjes staat en nauw
Iets hoorbaars voor een oirbaar mens kan pogen
Te geven aan de onzaal'gen, die bedrogen
Om 's werelds eêlste goed, zien lauw en flauw.…
VERDWAALDE ROTSEN
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
936 Eens schoven ontheemde stenen voort
met reizend poolijs, bleven op vreemde grond,
gaven mensen tehuis, bewaarden doden,
spreken na geheimzinnig bestaan dit woord:
"Onze kalme ouderdom maakt jong leven bont,
't verblijdendste wat alle tijden boden."…
Ik lig op mijn stil-doodbed
poëzie
3.4 met 9 stemmen
2.998 Daarbuiten wachten dorre bomen, zwart
in schitterkou der wijde winternacht,
hoe nu mijn grote Smart verstenen gaat,
en in een akelige lach verstard,
houdt aan de sterrenloze Hemel wacht,
dood-koud en steen-bleek, 't ronde maan-gelaat.…
liefdes rapsody nr 1 "het zomerjurkje"
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
822 niet….. dat ik dat kon
ik laat een traan want ik mis je weer
je bent zo’n mooie vrouw
de onzekerheid doet zeer
toen jij zei we gaan voor goud
dacht ik nog; rustig aan
maar de hemel werd weer blauw
op die ladder….naar de maan
ik zit soms in de kroeg
ben dan liever eventjes alleen
als het samen gaan niet kan
voelt mijn hart als ijzig steen…
Nu rijst ons loflied uit de nacht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
568 Nu rijst ons loflied uit de nacht
om 't grote werk dat is volbracht,
het klinkt tot in de hemel door
en mengt zich met het eng'lenkoor,
het graf ligt er verlaten bij,
de doeken liggen zij aan zij,
geen zware steen die weerstand bood,
het leven hoort niet bij de dood,
nu rijst ons loflied uit de nacht
voor Hem die ons de vrede bracht,
die…
't Tijdloze en 't Tijdelijke
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.398 En de ovens langs, waar rode stenen drogen
In 't zelfde zonlicht, kronkt de blauwe stroom,
Die boten met een zacht geraas bevaren;
Zo zag ik, wie maar even leven mogen,
Met wat reeds daar was meer dan duizend jaren,
't Tijdloze en 't tijdlijke als droom van een droom.…
LIJDENSWEG NUMMER ÉÉN
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.062 Waar je mij voortaan kunt bereiken
is zeer ver weg van je hart van steen
Daar waar ik de tijd laat verstrijken
is op adres Lijdensweg nummer één
Waar ik jou totaal poog te vergeten
is waar ik welhaast elke nacht ween
Heb je dan alleen mijn lief geheten
denk ik op Lijdensweg nummer één
Waar ik steeds aan je moet denken
hoe de maan maar voor…
Keervers
gedicht
3.0 met 19 stemmen
4.708 als rood en weemoedig het daglicht gaat liggen
commissies weer zwijgen den haag zich verbergt
tirannen in bunkers de weldoener spelen
de lente een klaproos op slagvelden legt
als kinderen vragen waar vaders naar toe zijn
als wie er asiel zoekt geen brood krijgt maar steen
dan weet ik van zeeën
van nooit en nog verder
en dat liefde vluchtte…
Ik weet een tuin
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.176 Ik weet een tuin in de zonneschijn
Waar mooie bloemen en bomen zijn;
Ook witte stenen met gouden schrift
En schone woorden er in gegrift;
Waar blanke beelden staan opgericht
Met klagende ogen in treurgezicht.
Veel vlinders fladdren er heen en weer
Of zitten stil op de bloemen neer.…
begraafplaats
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.381 Wanneer ik zo al wand`lend
daar op de stenen kijk,
aanschouw ik de jaartallen
van levens arm en rijk.
Daar liggen al de lieden,
die al zijn heengegaan,
de atheïst en vrome,
schouder aan schouder saam.
Ze kunnen niet meer praten,
al zijn ze dicht bijeen,
en ook elkaar niet schoppen
tegen het zere been.…
Op een huid van Indisch goud
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
708 een ondoordringbaar doodzwijgen
Hij drinkt zijn verdriet van harde tranen
verslikt zich en barst
Hun oudste dochter is reeds het huis ontvlucht
Bekleed haar ‘ vrijheid ‘ met taal en tekens
uit een niet geziene wereld
De andere dochter waaiert door de kamer
als een wajangpop, maar haar schaduw
danst niet mee op de klanken van de stenen…
Nachtzijde
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
679 Nu sterren loom hun licht ontsteken
de maan zich langzaam wassen laat
herkauw ik stof uit stenen breukvlak
waarop het denken krassen maakt
De droom is levensboek en spiegel
Het bed herbergt een duister lot
Waar slaap mijn starre wanen pelt
een weg baant naar een verre God
Verloren in de grot der blinden
gemaakt door Hypnos’ beeldfabriek…
Craquelé-slib
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 Bovenop een hoge berg
bivakkeerde ik als sneeuw
Langzaam maar zeker stroomde ik
als water op weg naar de zee
In grote hoeveelheden
door lange, diepe bedding
slijt en rond ik vele stenen
water van armen slok ik op
Craquelé-slib als in kunst
nadat water in massa verdween
door laagte getrokken, op weg
Immer.…
Dochter en ik
gedicht
3.2 met 5 stemmen
6.651 Een stomme steen, zei ze. Opletten.
Het kind is moeder van de vrouw.
Ik bloei, zei ze toen ik haar zeggen wou
dat leven bloeden is en niet te stelpen.
Ze klaterlachte, kon het ook niet helpen.
Of bloeden niet een beetje boeien is?
En dat ze snakte naar gemis,
geluk, gelul, gelal van jongens in de straat.…
Een zachte dood
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
561 licht in een ontwakend oog
heeft mijn diepste dromen doen smoren
schurkt zich tegen harde muren
op de drempel van het ochtendgloren
door mijn verrijzenis uit de prehistorie
heb ik een gedachtefossiel in steen gevangen
deze tussen tengere vingers
met zelfverkozen tederheid omhangen
de nacht heb ik met tijdlijnen verward
zodat ten halve keren…
onschuldig vermoord
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
871 Het hart bloedt van onbegrip
Een vader die zijn zoontjes vermoord
Zij krijgen hun toekomst nooit meer te zien
Hun stenen voor een gezin zijn verpulverd.
Lafheid, zijn eigen vlees en bloed
Dat zo iemand dat doet
Haat heeft zijn hart opgevreten
Had die man wel een geweten.…
Intieme verschillen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
687 terwijl jij jouw zinnen probeert te verleggen
ademt de zomer een wildlied voor de horizon
alle dwergen zijn dappere tuinmannen
die nippen aan een lauwe advocaat
de stad is een oneerlijke jungle
jouw geweten in constante spagaat
je voelt je als een jonge man
die voor het eerst een gestorven dier begraaft
de grond zit vol met wortels en stenen…
MYCENE
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
678 Het is een eigen vondst
Agamemnons gouden masker
waarin ik Ensor zie
gij erkent hem niet als nazaat
van uw vergane macht
waar leeuwen brullen mijn gelijk
reeds eeuwen later na uw sterven
ontstond hij in het nieuwe land
waar men hun taal verdeelde
zwakker dan uw stenen poort
doch o zo schoon van stem
zij overtreft nu Klytaimnestra
zo…
Weg is de toekomst.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Ik ben niet van steen,
maar je houdt van hem.
Je hoort niet mijn stem.
Je ziet niet mijn verdriet.
Je kijkt alleen naar hem.
Ik was zo stom.
Je dreef van me weg.
Kwam 's avonds laat thuis
en ineens niet meer.
Wat was ik stom!
Het huis is nu leeg.
De kamer is stil.
Mijn hart is verkild.
Ik was zo stom.
Ik was doof en blind.…
Eilandspolder.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 Ik denk aan de gevels
van houten huizen, de stenen,
de dorpsstraat van Schermerhorn.
Ik denk aan de sloten,
de vaarten, het kanaal,
het water waarin de polder drijft.
Ik denk aan de schapen,
de koeien, de paarden,
het land dat altijd groen blijft.
Ik denk aan de vogels,
de bloemen, het wuivende riet,
rechte rijen van populieren.…
Wolken van beschaving?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
443 bakplaat van het zonnelicht,
de fluisterende stem lijkt van de gene zijne te komen,
en zit veilig opgeborgen in het brein, hier blijkt de
droom van onszelf te zijn vastgelopen en verleerd
die boven een glooiend landschap is bewonderd,
gestuurd in vaste gewoontes door een
blinddoek en doof voor bevrijdende
verwondering tot de onderste steen…
Lijnen van vloed
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
799 doorstaan
Kefallinia boeit door een
opeenvolging
van liefde voor hare schoonheid
die in 't azuur groeit
Glooiend landschap met verkenning
bergen, dieren
speurend naar minimaal standaard
Beter natuurlijk
meer voor alles dat zijn grenzen
uiteraard houdt
Lijnen van vloed en horizon
dus geen passer duldt
Onze tijd van geslepen stenen…
gebroken liefde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
650 Stenen werden opgebouwd
tot een stevige burcht.
De funderingen waren lucht
en dreven als wolken weg.
De wijzers van de tijd
deze stonden met de seconde juist.
Nu is er een wijzer weg
onherstelbaar gebroken.
Het prachtige weer
was hemels om te genieten.
De wolken zongen liever hun lied
en lieten het water gieten.…