5363 resultaten.
Slapeloosheid
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
534 De nachtelijke waker;
De voortdurende nachtbraker;
De Vreemde vogel van de nacht, plukt
Zijn veertjes van de zorgen, fladdert
Boven zijn nestje zonder kracht.…
Een tijdloze kust
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
448 ik hoor de
vroege vogels weer
schrijf letters neer in
een sprankelend verband
was gestrand
op een tijdloze kust die
de altijd rollende golven
met eeuwigheid sust
diep verankerd
in het zuigend zand van
licht autistische gewoontes
bij een perspectiefloos land
hun gezang
doorbreekt het treurend
afzien op de dagen die
veel lasten…
Een grijze dag
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
883 Een dag vóór je 50e verjaardag
Je hebt het niet gehaald
Met lood in mijn schoenen
Voorop lopend in de kleine stoet treurende mensen
Zonneschijn en vrolijk fluitende vogels
Vergezelde jou in je laatste reis
Mijn voeten wilden niet meer verder
Maar ik kon je nog niet alleen laten
We bereikten jou bestemming
Langzaam werd je daar neer gelegd…
Omslagpunt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
503 Er komt een moment dat je plots
langzamer loopt dan de rest,
net een pas trager,
omdat je tussen de stappen
tijd over hebt om
vogels te zien vliegen.
Ergens halverwege word
je ingehaald en raak
je verder achterop,
terwijl iedereen voorbij
raast, jij degene bent die
alle meters telt, hardop.…
Werk; Opgezette Uilen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
470 alle wijsheid
in hun bovenkamers
Als verreweg de grootste vogel
van het poolgebied
gevederd
zijn mannetjes in het sneeuwwit
Voortgekomen uit het geslacht
van de Bubo, de Oehoes
Kunst van nu; Art of today
van kunstena(a)r(es) die echt weet
te bekoren
tot in de puntjes...…
Zonder Vleugels
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.706 mensen vielen uit de hemel
engelen die vrede kwamen brengen
hoopten we
maar ze hadden geen vleugels
stukken van mensen regenden neer
op onze daken en tuinstoelen
in onze velden en akkers
tussen gras en graan
mensen kwamen tevoorschijn uit de wolken
als vogels hoopten we nog
dat ze geen doden waren
ik heb je zoon gevonden en zijn vrouw…
Het zout der aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 ik rook ziltige lucht
proefde het zout der aarde
zag in de duinen
wat verlaten eieren
van vogels op de vlucht
zand knarste
in losse gedachten die
zich niet lieten ordenen
tot een vriendelijk geheel
alles werd me te veel
maar zee spoelde
de bitterheid weg
door monologen
van talloze golven
kwam ik langzaam tot rust
heb het strand…
Dansers
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.085 Dansers in de stad verdwalen moedig
dominerend in verlangen
tekenen ze het landschap
met hun geliefde lijven
en soms onder de wolken
vliegt er een vogel in de danszaal
die niets weet en niets kan begrijpen
dan dansen ze nog moediger
hun ogen rijp door taal van lijden
in bewegingen, nog onbeschreven
brengen ze dromen naar oevers
van…
Een duinpan
gedicht
3.4 met 7 stemmen
4.798 Daar werden wij wakker, wreven
het zand uit de ogen, zagen
een vogel hoog boven ons bidden,
wisten ons prooi van wat dwingt.
In de verte morde de donder.
Een komen en gaan van krijsende
meeuwen. Een hond sloeg aan. De
auto's op de snelweg raasden.
Niets werd gestild.
En door de regen terug naar
huis. Verdreven.…
Morgendromen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
582 Waarom dromen over morgen
als de nacht de dag niet kent
voorbedachte flarden verdwijnen
in de alledaagse wenteltrap
die uitkomt op dezelfde rotonde
verhard met verzande idealen
Waarom niet dromen over morgen
zolang de zon nog regenbogen brengt
de maan de sterren weer begroet
vogels welluidend zingen als gisteren
een kind een blije glimlach…
nachtelijke reis naar Emily (4)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
497 in
het verborgene de
doos van Pandora
hermetisch gesloten
in de doorwaakte nacht
reist hij naar Emily
vandaag las hij haar:
'Hoop' is het gevederd iets-
Dat neerstrijkt in de ziel-
Het zingt alleen de melodie-
En stoppen doet het - niet -
een verre glimlach zet
zijn ziel langzaam open
Hoe hevig raast de storm-
Als hij de Vogel…
Nevelige waas
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
459 Nevelige waas
bedekt de ochtend met natte dauw
reeën lijken te zweven, vogels
fluiten met ontzag
bederf
geeft mulle aarde in het bladrijke pad
en tussen de bomen
hangend op het vochtig gras, zo zacht
legt de stilte een laagje
rond de tederheid van de dag
april toont haar laatste stuipen
met reeds bekoorlijke lentekleuren
en tussen…
Heen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.395 Hij zwijgt daar
als de schuwe vogel die hij altijd was.
Ook ik ben nog nooit zo stil geweest.
Er is beangstigend weinig te vrezen.
De zomer weelderig, de warme aarde
rustplaats waar overal
schaduwen lijken te groeien uit stralende zon.
------------------------
uit: 'IJsgang', 2016.…
B. En nummers ontelbaar, initialen onbekend
gedicht
4.5 met 2 stemmen
3.296 Een bergbeek in Noorwegen, eind
jaren zeventig, een verrekijker voor
vogels en buren, maar opeens
was daar mijn vader poedelend.
Zijn naaktheid nieuw, zo ook zijn
plezier, onbewust van spionage
genoot hij van zon en water, een moment
geen chauffeur of kostwinner zijn.…
achterwaarts begrepen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
424 wordt verhard
achtergebleven sporen
vinden hun graf
er komt asfalt misschien
iemand krabt oude
verflagen van de muren
als plots een zware
beklemming over de
warme middag valt
zwartgrijze rookslierten
stijgen op
uit schoorstenen
een vettige walm
besmeurt de hemel
met bevende hand
krabbelt een man:
ik ben als
een kleine vogel…
In lief gebaar
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
464 de stilte van
het vallend herfstblad
voelde beladenheid
in het knisperen van je
voet op het kleurig pad
de zomer heeft
je goed gedaan maar
de moeheid is gebleven
de rek gaat langzaam
uit het leven als alle
gunsten zijn vergeven
en alleen het aardse
nog zijn elementaire
wensen kenbaar maakt
soms vliegt er
onverwacht een vogel…
Zaligheid en zielvolle ogen die blikken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
383 Ik zie je naar de hoogte van vogels gaan
op weg naar de sterren en de volle maan.
Al kijk ik je na, met nog dat traanvocht aan
ik deel je sprankel, ik houd van jouw naam.
Van hier tot ook veel veel verder dan de maan.
keek en kijk ook ik je nu met zielvolle ogen aan.…
de dode spreeuw-ballade
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
561 1
een gebruinde spreeuw
rustte met pootjes omhoog
op een veldsla-bed
2
gebraden spreeuwtje
nooit meer onder de pannen
geen gemurmel meer
3
een beladen bord
in restaurant du Soleil
geen ander viel stil
5
de vogel-eter
at de gevederde dood
het veldbed bleef over
6
‘s nachts neuriede iets
binnenin zijn dikke buik
zo onheilspellend…
Soms regent het
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
588 Het is fijn dat je aan mij denkt
maar een fantasie zou teveel zijn
ik ben van mezelf, niet van jou
wanneer ik alleen thuis ben
aan tafel of in bed, verlangend
naar gezelschap of aandacht
of niet, ik eet en ik slaap gewoon
in de kreukels van de nacht
onwetend of de maan schijnt
's Ochtends word ik wakker
de vogels wekken mijn zenuwen…
Roerige tijden
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
586 Eenzaam lenteland
Het is nog april
vogels zingen uitzinnig
desolate stad.
Dagen achter glas
Het luchtruim dijt uit
de wereld krimpt we leren
afstand te nemen.
Stille getuigen
Zee van verlangen
rivier van onzekerheid
kraanvogels roepen.
Onvoorspelbaar
Uit onverwachte hoek
blaast een nieuwe open wind
door stad en land.…
Zondag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Vogels zijn nog in ruste.
Een prachtige straling doet
de vroege morgen opwarmen.
Het bijzondere ontbijt
maakt de zondag anders,
want er is altijd iets
lekkers bij.
De zondag in stilte,
een overdenking waard,
over wat er allemaal gaande
is op deze wereld.…
plaats vergaan
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
455 ik liep in de fuik van laat avondlicht en
hield je hand vast
ontleedde een bloem, zag om naar
waar we net nog liepen
met zo weinig geluid, alsof niemand
wist wie wij waren
zonder wetenschap van uitdrukkelijk
achterblijven
zowel bomen, bladeren als vuilnisbak
bestonden rond dezelfde tijd
een vogel floot nog even als teder besluit…
k versus k.3
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
635 daar lig je dan
het gedruppel meet zich
naar leven en sterven
uit een geelachtige stenen muur
-waarachter gelijke kamers zich opmaken-
ontwaken vogels
die onverstoorbaar vliegen
door zelfbeklag heen
vloeistof
zoekt een weg, schept stromen en gedachten
en plant giftige vergeet-mij-nietjes
langs de vlinder rond mijn hals
het verschoonde…
Zomer in november
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
554 Er is gefluit van vogels
her en der.
Gaaien krassen.
De lucht is blauw.
Boterbloemen bloeien.
Voorbij het pad
verschijn ik weer
alsook de schaarse auto's.
Een haan kraait
honden blaffen.
De stilte blijft
de lome traagheid
van zomerdagen lang geleden.
De zomer rekt zich uit
tot in november.…
Boven op de kerktoren
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
533 Ik waai met alle winden
Maar ach, tot mijn groot verdriet,
ook al ben ik dan een vogel,
vliegen kan ik helaas niet.
Met mijn fraai gouden veren
doe ik mijn plicht zoals het hoort.
En vertel dan van waar de wind waait.
Van Oost of West, van Zuid of Noort.…
Het Grote Verlangen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
557 de vlinder verheugt
zich op de eerste bloem
een meisje hoopt dat hij
haar hem nu eindelijk
gaat geven – zijn eerste zoen
alles komt weer tot leven
sneeuwklokjes klingelen
nog in de lauwe wind
kondigen aan dat
het voorjaar weer zo begint
vogels oefenen hun gezangen
en zie toch die koeien dolblij
rondspringen in de verse wei
de paardenbloem…
Op de bank 2
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
498 Ze bevalt me op die bank
De stof zo blauw haar huid zo blank
Het scherm zo tomeloos haar boeiend
Ondanks het zonlicht dat er gloeiend
Als een voyeur omheen bestaat
Voordat het neervalt op de straat
De stilte rekt zich zalig uit
Tot in een zangerig gefluit
Van vogels zwart als hartenbloed
Hij wijken moet
“Wat is er schat?”…
Zo zag ik u staan in de avondschemer.
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
712 Vliegen in de avondschemer soms late vogels over,
jij houdt niet langer vast aan kruin en zomerlover.
Wilg, zo mooi door Stuart Staples bezongen.
Gij staat hier voor eeuwig vanzelfsprekend,
zo indrukwekkend ongedwongen.…
Redding
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
530 je zegt
ik kan de pijntjes voelen
van de bomen
van de onrust in het gras
van de twijfel in de wolken
van de benauwenis onder vogels
van de vrees voor kruipende dieren
je zegt
ik lijd met hartzeer
om de broosheid van de bloemen
om het verdriet van de kleinen
om de domheid van de groten
zullen we zoenen?…
Ochtend in maart
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
539 Vanuit de keuken kijk ik uit op de tuin
waar vogels zoeken naar zaad en pieren
de esdoorn heeft nog een kale kruin
blauwe druifjes rinkelen met hun belletjes
de eerste lentejurkjes geven mij zwier
geen idee wat de nieuwste mode wordt
de krant verkreukel ik tot oud papier
gastvrijheid pruttelt in de koffiepot
de buurvrouw zet haar raam al…