4214 resultaten.
Nachtvlinder
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.372 mijn nacht is de ongeziene bodem
van mijn werkelijkheid
om die te betreden daal ik af
naar onbekende diepten
kan geen muur van licht
mij weerhouden van mijn weg
maar steeds wordt mij het zicht ontnomen
trekt de dag mij terug
en opnieuw is het pad onzeker
als ik het betreed
nooit raak ik werkelijk aan de schaduw
die mijn diepste gronden…
Met as vervuld ( haiku’s)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
580 Aarde sluiert licht,
nachten te ondiep in de
barre grond begraven.
Wolk aan de horizon,
ondergeschikt aan hemelen
om elders heil te zoeken.
Onder bomen ruist de dood,
lichaam rekt zich in ijver,
de maan kraait in z’n vijver.
Door de zon verdroogt,
fluistert vuur de dagen uit,
wensen met as vervuld.…
Zuster Lieve
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.983 De wereld ging hem uit
toen hij de uitkomst niet kon velen
en dus suste hij de schade
met een vinger op haar mond
Toe - zeg maar niets mijn liefste Lieve
zuster die hem wat kon schelen
en hij trok gehaast de deur dicht
met een sleepspoor op de grond
Het was gebeurd - niets aan te doen
wat zand erover - liefst kastelen
al wat overbleef was…
mijn liefde met jou
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
777 Ik vind jou leuk, kusje, tik de grond.
Leuker, leuker, kusjes, in het rond
Teder valt gras in liefde
Volgens menselijke precisie en
Zeker met voorbedachten rade
Kussen de ogen de kleren bloot.…
Pen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
979 wat je niet kan voelen
Schrijf over gister en eergisteren
Schrijf over morgen en overmorgen
Over mijn pijn en verdriet en alles wat je om je heen ziet
Schrijf over alles wat ik heb gedaan en alles wat ik heb misdaan
Schrijf, schrijf mijn pen
Schrijf mijn beste vriend
Schrijf over mijn liefdes die ik heb beschreven
en hoe ze mij de grond…
- Contrasten -
netgedicht
4.2 met 42 stemmen
855 contrasten net zoals het leven ze vervat
het verschil tussen tegenstellingen
dromerige romantische lentepoëzie,
naast zachte sprookjesachtige schakeringen,
kleuren traditioneel, doordrongen met sympathie
het gevoelsleven heel mat, maar met fantasie
de lantaarn is wit, de grond verijst,
zwart zonder tussenliggende speciale grijstinten
grote…
JP wil niet met Wouter
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
716 Jan Peter wil niet meer met Wouter
Wouter wil niet met Jan Peter
ons wordt verteld dat we samen moeten werken
Er is geen vertrouwen meer in de jongens
er is geen grond meer voor samenwerking
wij moeten alles slikken
Ze kunnen niet meer met elkaar
maar zonder wordt het helemaal niks
dus komen de vrouwen nu aan bod
Want dan pakken we Jan…
Aubade
netgedicht
2.6 met 19 stemmen
1.502 De grote rode zon klimt boven de horizon en de
merel denkt dat ‘t zijn werk is, stapt trots rond,
viert de geboorte van de nieuwe wereld en danst
euforisch de regenwormen uit de zwarte grond.…
Tranen-breuk
hartenkreet
3.6 met 31 stemmen
1.058 Klauwend in 't rond voor ruimte
toen het verdict van
"niet goed genoeg zijn"
haar nietigheid aanduidde
en rakende harde woorden
het resterende beetje eigenheid
totaal de grond inboorden.
Leven hoefde niet meer.
Donkere regenwolken braken open.…
"Versleten"
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
522 Achilles en mij zo
hebben verwond, tot
welke soort ik hoor
of uit welke ruif ik
werd gevoed weet nog
immer niet en moet
ervaren wat me het
meest bekoord,als
vogel uit het lot of
hand z’n nest beschrijft
op smalle rand van z’n
bestaan, houdt de schaduw
van mijn schim het
langste stand tot ik op
korte wieken met beide
poten op de grond…
Doolhof - tweeluik
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
564 I
tussen al je zwijgzaamheid
trillen snaren
melktobbe gedachten
wortels raken niet gehecht
aan de grond tussen paden
als je de eindregels
niet kan vinden
over de goddelijke deugden
(geloof, hoop en liefde)
ter inzage tot geluk
liefste mijn lief
in ogenschoot
van oeroude klanken
van innerlijkheid
primavera
amen
II…
Aambeeld van de poëzie
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
790 Aarde is hij, gestampte vreugde
en verdriet, teelt van verleden
en een toekomst op de akkers
van nog te vormen taal, waarop
hij alleen het onkruid wiedt,
gewassen woorden ontstaan in
trage groei, breekt inspiratie
open, gezaaid in onwelriekende
geuren van bemeste grond in
een bestaan dan komen literaire
knoppen geleidelijk tot bloei…
Lege lijst?
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
622 Mijn geest waart rond
langs vreemde kamers,
passeer de mensen die
ik kende, hun verleden
getekend op onverlichte
muren, daar hangt nu een
leeg raamwerk,waarin een
favoriete droom werd
ingelijst, sta ik op dezelfde
vloer, alsof ik hem zelf
heb opgeborgen in een kist,
die men in de grond liet
zakken, dat moment draaide
knopen in…
Beste tijd.
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
675 Maar al waar ik keek,
mijn ogen bleven leeg
Mijn handen reikten
tot wanhoop gedreven,
hemelhoog,
in een poging de regenboog te omhelzen
Mijn voeten, zwaar in de klei,
bewogen al lang niet meer, die waren
vastgezogen in Moeder aarde ’s zwartste grond,
besefte ik.
Waar was ik in de tijd verzeild geraakt?…
Het herfstbos
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
1.748 Overal hangen rode bessentritsen
glimmend aan een struik te blitsen,
een laag zonnetje verzilvert
schuine stralen naar de grond,
waar op het kleurig tapijt
zoeven nog mijn schaduw stond.
Het herfstbos vastgelegd in RGB
gaat digitaal met mij mee,
alleen de ekster blijft zwartwit
en ook de inktzwam wil niet kleuren.…
in deze doolhof van letters
gedicht
3.3 met 17 stemmen
9.077 oh ik geniet als ik u wanhopig
naar het oude evenwicht zie grijpen
apodictisch conferencier is de dichter
een mol die 's nachts uw land openwroet
en 's morgens staat u veranderd en bevreemd
naar zijn nagelaten werk te staren
het is geen kunst
als stilstaand water diepe gronden te hebben
de dode speelgoedpop met de gebarsten kop te strelen…
Intriest - Vrie triestig
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
653 de lage zon schildert een zebrapad
in onze diepe, lege tuin
de buren leveren boomzwarte verf
wij een grasgroene straat
daar waar het kippenhok niet staat
komen er al paaltjes uit de grond
met grijs kippengaas errond
zal ik oversteken?…
BIJ SPINOZA’S PORTRET
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.274 Meester van ’t stil, wijs woord, lichtend fanal
Dat al wat is doordringt; de heldere blik,
Die dwars door waan en wankelbaar beschik
Het Ene als grond, vorm, zin zag van ’t Getal.…
SPEL VOOR DE TOEKOMST
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
591 Een ouderlijke schertskreet, die gevaar beeldt,
jaagt de jongen het riet door, de weke grond op.
Drang naar eigen roem drijft hen steeds sneller voort.
Onnoemelijk veel welkome burchtjes heelt
het knoestenrijk onder taaie slingers hop:
ruime wildernis binnen 't knusse woonoord.…
Als Mozes had doorgevraagd
gedicht
3.6 met 34 stemmen
10.692 Zolang jij je niet laat kennen houd ik
benen op de grond, armen om het kind.
Mij scheep je bij geen bramenstruik af
met ‘ik ben die ik ben’, een kleine vlam, een donderstem.
Mozes was iemand van zijn tijd: dankbaar voor het leven,
bang om door te vragen en ook: een man,
die vragen niet zoveel.…
Belofte
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
668 Een narcis heel alleen
worstelt zich uit de grond.
Een merel scharrelt erom heen.
Dood blad vliegt in het rond.
Terwijl ik naar hem kijk
zie ik onder struik en heg
al sneeuwklokjes en krokussen,
zij banen zich een weg.…
Evenwicht
gedicht
1.2 met 15 stemmen
14.508 ik val, ik val
net niet, ik sta, ik sta mijn
mannetje, ik hou toch
stand, ik hou me
goed, herstel, o nee, ik val, ik
val opnieuw, wiebel, wankel, struikel
even, kom weer overeind, nee, nú val
ik echt, ik val lelijk tegen, glij
tegen de grond, bijna, zwaai
weer recht, sta
weer pal mijn mannetje zo stevig
op de benen, au, o nee, ik
hou het…
Tussen kat en hond
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
642 Diep gevallen, hoe kon het eigelijk ook anders
Het was min of meer al gezegd
Door een zwerver met een lange baard
Gestrand in de prullenbak
Ja, in de steeg ernaast
Lege flesjes bier op de grond,
Tranen eindeloos gevloeid
Nu zijn ze droog, hoe kon het eigenlijk ook anders
Opgedroogd in mijn ogen, mijn hand vermoeid van het vegen
Het wegvegen…
Sneeuw
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.432 De grond wordt zat;
en dikker kleven de kuien
wat.
Ze leven,
die losse wittigheên!
Ze wervelweven,
ondereen,
een kleed, waarmede ze de aarde kleên.
Er ligt al een deksel van vlekkeloos laken,
gericheld,
geticheld,
op al de daken.
Het wordt een stiller, een warmer weer,
en zachter zijgen de zieltjes neer.…
Aardverschuiving?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
565 In de wenteling wordt
de aardse zwaartekracht
vermeden en deelt zij
met anderen de passen,
ze zaait de liefde uit de
mand van de natuur,
woestijnen worden
akkers op den duur,
groene weiden spruiten
uit de grond, ze baart
de geur van bloesems
uit ieders mond.…
Aardvorm?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
524 Er was een aardworm
die vanuit zijn z’n diepe hol
naar de oppervlakte klom
en dacht ik heb voldoende
zwarte grond gezien, tijd
voor wat ontspanning met
een boven vrouw misschien?…
Verborgen geluk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Geen vaste grond onder mijn voeten
en mijn zintuigen op slot.
Toch adem ik en zie alles om mij heen
en hoor daarbij ieder geluid.
Het lot lijkt mij te bestieren en
dringt binnen door mijn huid.
Ieder porie, elke vezel wordt geraakt,
terwijl ik een zucht van verlichting slaak.…
De Schepping 1
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
478 toen zelfs nog geen heelal
Laat staan een boot of fiets
Het was een bende her en der
Maar God zweefde reeds rond
Hij zag het zooitje aan van ver
En dacht: ~Aan ’t werk, terstond
De armen uit de mouwen dus
De handen aan de ploeg
Hier ligt een hele zware klus
In zweterig gezwoeg~
Hij schiep een grote grauwe bol
Slechts water zonder grond…
Stokslagen.( Raif Badawi)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
612 met pijn en gesloten mond
ligt een man op koude grond
op zijn buik alleen te zijn
en een rug die schreeuwt van pijn
op een kleine stoel gezeten
een mensje, het kan niet eten
vader weg naar het gevang
lange tijd, het maakt hem bang
man is op een plein gezet
niet gelijk, maar na 't gebed
in de naam van hunne leer
ging de stok wel 50 keer…
Jacob Ruijsdael, Gezicht op Haarlem
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
570 Mannenhand
bemest en egt en wiedt de arme grond.
Dan oogsten vrouwenhanden al het taaie vlas
en roten, braken, spinnen, weven, daarna pas
is daar het witte laken, beeft stille rond
de vijver op de blekersweide, baan na baan,
de duurste stof. De mensen hielden even stand.…