Alle inzendingen over schaduw

5388 resultaten.

Sorteren op:

Het vergane populieren bos

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.065
Eens deelde ik in hun vreugde en mocht ik leven om mijn schaduw te brengen op hen die nu mij verwonden door met een snede mijn stronk te doorklieven behartig ik de dood zonder razernij want ik weet, ik ben slechts boom die zonder hart doch met aderen de hemel spreekt bij nacht, die mijn wake was wanneer ik schreide om de wind die zonder…
elze24 augustus 2009Lees meer >

Zoals yin hoort bij yang

hartenkreet
3.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 646
van de ochtend tot de late noen vormen licht en schaduw soms een vrijspel om zelf hun weg te zoeken in vrijheid en losheid van noord, oost, zuid en west het beweegt zich voort op een mystieke manier over Moeder Aarde stapvoets voel ik het naast mij gaan op een ondoorgrondbare wijze is een kracht die alles omsluit en insluit…
Quicksilver20 september 2009Lees meer >

In wispelturig bewegen

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 600
luchtig gedragen door een vragende wind speels en verstrooiend letters schampen het kalende land zonder opening van vingers blijft alles strak in de hand maar woorden vlijen zich neer in de luwte van struiken gedijen in zacht van een zomerse zon tussen bosrand en weiden vermeien zich zinnen tot strofen van wisselend licht door het schaduw…
wil melker25 februari 2010Lees meer >

LINDE

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 515
En als de schaduw met het licht speelt raak ik in dromen verzonken, ontstaat een schouwspel dat nooit verveelt, ben ik van tederheid dronken, omdat de zon zijn meesterwerk verricht aan de linde die ik omvadem: de schepping van leven uit adem, een onverdicht gedicht...…

Glimlach van het avondland ( zen)

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 601
Waar licht komt baden, lekken trage schaduwen, tranen uit de maan. Afgeschoten pijl beheersing van de snaren, de boog ontspant zich. Op een steen gehurkt kijk ik naar de woordwolken, vrij van gedachten. Vuurvliegen in tal, dronken van het bruisend bloed, om mijn lampion.…
pama20 mei 2010Lees meer >

van guitenstreken tot kunstgenieter

netgedicht
3.7 met 24 stemmen aantal keer bekeken 827
verras me als je danst met woorden de leegte inneemt van mijn stem ochtendwind begint te walsen voorbijgaan niet langer meer telt ik zal je wijzen met kleine streken waar je in me wonen kan, spiegelschrift uit schaduw halen, doorgegraven in een anagram slaap met me in' t verdere naakt, poëtisch en in volle klank tot ik gewichtloos…

Onder dakplatanen

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 664
in de schaduw van groen en blauw dineren zonnestralen gastvrij mee aan tafel op natuurgetrouwe wijze moet ik zeggen er broeden geen donkere stormwolken aan de horizon op het terras van licht is een en al leven onder dakplatanen dicht bij elkaar ik dacht, dacht zoete liefde door een naam om het licht te dragen op oogleden via diepte en…

volkomen

netgedicht
4.3 met 17 stemmen aantal keer bekeken 681
schrijven misschien zou je me dan zien staan verwonderd om mijn schuilplaats waarin je alles terug kan vinden alles met een begin zoals poëzie of een kleine rivier vol sproeten bij de schoonheid van een zomeravond het dichtbij gefluister van een vlinder die zijn vleugels laat zien, voorbij blijft gaan tot in de kleinste schaduw…

Annonce

gedicht
2.9 met 19 stemmen aantal keer bekeken 6.873
Bevend inderdaad zonder twijfel wakkeren de herfstvuren aan zodat geurige harten licht laten spelen in de mossige schaduw aan weerszijden loef en lij Onvernieuwd danst het water magnifiek de reflectie van ongerepte schoonheid als de natuur in groen verschiet. ---------------------------------------------- uit: 'De tonen van de replica…

de rust van september

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 563
nu komt de natuur tot rust lage zon verlengt schaduwen avondnevels verdoven dagen dempen het goud van afscheid bomen verliezen hun pracht kale takken buigen in de storm daar is hoopvol leven verborgen in de kille en donkere grond maanden van felle verstijving en sluipende dood trotserend kiemend in de levenswarmte van de klimmende lentezon…

Knaagdier

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 741
tanden zien het wezen is geboren om te knagen die taak is door zijn schepper opgedragen er is een eeuwenoud en vast stramien hij wentelt zich in groeiend onbehagen de chaos is voor hem de haute cuisine hij vegeteert op vrees en bovendien zal wroeging nooit zijn zielenrust belagen bij zonlicht lijkt het beest de tegenpool van wat zijn schaduw…

het oogsten van geluk

netgedicht
4.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 634
de laatste scherven van geluk gelijmd met deeltjes geduld niet voor lang want het ruiterpad is leeg van paarden en vol van wind het halssnoer hangt van nek naar stuit voeg daartoe iets van specie of cement roer de dagen door de weken en zie, de ziel zal breken het licht zondert de schaduw ver vanaf mijn reikwijdte, draagt de molensteen…
elze25 oktober 2010Lees meer >

"De zon schiet gaten... ",

netgedicht
2.2 met 13 stemmen aantal keer bekeken 652
De zon schiet gaten, in de wereld vallen kraters, één deel blijft schaduw Bevangen stampers, honing die wespen verleidt, ontlokt vruchtbaarheid . Katten van de maan, jacht op de zonsondergang, lichtval blijft bestaan. Graven geleden, was de aarde nog één tuin, nu een Fata Morgana.…
pama8 november 2010Lees meer >

Zaaien

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 624
Langzaam loopt de dag leeg op de vage grens tussen vloeibaar en de zoom van het begaanbare nog eenmaal vul ik mijn hoofd met het jongste van de schemering De schakeringen van de hemel etsen markeringen in mijn hart een schaduw verdrinkt in duisternis de ongepolijste ijle waterdampen hangen stil in stervend blauw Het slapende water raakt…
Kees Keizer19 november 2010Lees meer >

Laatste gedicht

hartenkreet
4.0 met 12 stemmen aantal keer bekeken 831
Wat wekt het verlangen naar het opvullen van de schaduw schimmig spelend in het zicht grimmig wachtend op verduistering van het levenslicht? Wat doet het verlangen ontwaken naar het voelend lezen van een laatste gedicht?…
Katty30 november 2010Lees meer >

Dwaalnacht

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 602
Onze intimiteit maakt de nacht zichtbaar teder, en ondoorzichtig onze lichamen nemen de ruimte, in liefde en schaamteloos genieten het ritme van vrijen is zacht en dwalend in hunkering zo intens is onze schemervreugde in de dwaalnacht van onze keuze misschien de schaduw van het lijfzuchten van duister het stille herademen van verwerken…

Tastend naar het licht

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 588
Begraaf ons in een dek van woorden met een warmend gebaar, waar zielen moeizaam zuchten genageld aan ernstige schemering en de leugen wordt gedoogd in blinde ogen wiekt nog een laatste vleugelslag richting hemelrijk Voordat de dood ons inhaalt en ons schaduwend verleden opeist heeft leven's liefde ons gegeten en beproefd…

Een woord ?

netgedicht
3.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 734
Ik weet niet of er zinnen bestaan die de geur van je huid kunnen vangen, de bewegelijke spirit in je ogen, een bron die wordt verwend als de prille knoppen botten, het fluisterstille gebaar van mijn vingertoppen in je rulle haar, de koelte in de schaduw van je oogleden, die altijd te beminnen.…
pama16 januari 2011Lees meer >

Wij zijn gelijken

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 586
naar de onbereikbare overkant ik ken jouw angst voel jouw pijn het verliezende, waarin je graag een winnaar zou willen zijn de deur kan soms klemmen het is zeker, dat het hekje piept maar, de drempel is niet hoog en het rozenpoortje glanst het klinkerstraatje oogt nog wat groen maar ík weet, jij weet, hoe mooi de zon er met de schaduw…

SILENCE

hartenkreet
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 691
Silence Een hoopje zand Kleine verhoging in het land Verstopt achter boerderijen Ligt daar het kerkhofje Van Zwartewatersklooster Hier zou ik mij neer willen vlijen Bomen en hoge zerken die een schaduw werpen op een voorbij leven Niks meer te streven.…

kroon van genade

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 954
tijd is stout en ouder zijn is vel over been alleen is overkomen slootje springen beginnen zoals gifsla bloeit bloed rozen klappen één hand geen geluid sluit poort moord roept brand gang bang samen is pijn sluis loopt vol licht een schaduw schijnt fel priester ken kan jij mij beter dan ik woord voor woord god maar!…

Verveloos?

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 494
Het daglicht in de duisternis maant tot willekeur en schemering,de schaduw valt over het ontmantelde huis, waarvan alleen de trap nog over is, de laatste stap te wagen over de verveloze treden van de wereld, het verleden is getekend in een voetafdruk van gebladderde vernis,alleen de herinneringen en pijn blijven vers.…
pama2 juni 2011Lees meer >

dood

netgedicht
2.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 914
monotone ritme van een omfloerste trom de tijd wil overstemmen laat de klokken zwijgen zet wekkers stil want je wilt ze niet horen, niets mag herinneren aan het moment dat de toekomst verdwijnt en het licht plaatsmaakt voor een vreemd vermoeden dan droom je de dolk en met een woeste beweging haal je uit naar de keel van een gekende schaduw…
Kees Visser21 augustus 2011Lees meer >

Herfsttij

netgedicht
0.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 512
Zomergasten vluchten, de schaduw van de avond werpt zich gulzig op de late dagen alsof de julimaand nooit bestond. Koudvuur van het aangezicht, bloeddoorlopen, koperkleurig, gehuld in de geur van aarde, met een stem hees en treurig.…
Iniduo28 september 2011Lees meer >

afscheid

netgedicht
1.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 858
nu windsels van het uur waaien schaduwen rekken en jij geen dromen streelt achteloos elk gebaar verlaat vloeien licht en water samen harmonisch maar onbemand niemand keert het tij ook koorts heeft afgedaan geborgen achter ramen die ogen worden helderziend en wreed maak ik afscheid zichtbaar brand mijn naam in het glas als het uur…
kornelis1 oktober 2011Lees meer >

De wind maakte zich los

gedicht
2.2 met 63 stemmen aantal keer bekeken 10.241
de wind maakte zich los uit de zee langs de kust waar ze een schaduw was een duin in een jas wind die spotte haar aanraakte tumult maakte vleugels de regen sloeg over het huis eerder dan over haar op het dak en tegen de ramen weerlicht en de eerste donderslag het huis zou het verhaal niet afstaan niet opensplijten ze liep weg in…
Ankie Peypers26 augustus 2020Lees meer >

Het vrije veld

gedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 4.863
Hier waar het niet kan komen de woorden elkaar afstoten Dit wat men noemt 'het vrije veld' het kent horizon noch grenzen Uit de hemel hangen draden, slordig afgehecht bewegend in de wind (want altijd waait het daar) Verder beweegt er niets Een paar losse stenen slurpen zich vol licht (alle schaduwen verdwenen) Toch moet het hier ergens…
Bernlef27 januari 2012Lees meer >

De oude tuinpoort

netgedicht
4.5 met 17 stemmen aantal keer bekeken 541
De dag verdween bij de avondgong slechts nog schaduw latend, begeleid door een melancholische melodie van de leeuwerik die zijn afscheidslied zong.…
Katty8 april 2012Lees meer >

Op het linnen

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 602
heb mijn doeken gevuld met alle tinten groen maar de lente wilde niet ontwaken in sierlijke lijnen bloemen gestalte gegeven hoe ik probeerde zij wilden niet leven krulde in blauw grijs schuimende golven tegen het strand het water liep dood in het zand pas toen de zon ging schijnen lieten schaduw en licht op het linnen de zielen weer…

Op het zuiden

netgedicht
2.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.139
zou spatten zolang ze er zijn heb ik het niet kunnen ontdekken alhoewel hun kleur genoeg zegt misschien zou de zon een reden kunnen zijn omdat ze aan de schaduwkant op het oosten wonen, zie ze iedere dag treurend hangen nu hebben ze geruild met andere buren die aan de zonzuidzijde huizen: als ‘ie schijnt, die willen weer graag de schaduw…