5388 resultaten.
Het vergane populieren bos
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.065 Eens deelde ik in hun vreugde
en mocht ik leven om mijn schaduw
te brengen op hen die nu mij verwonden
door met een snede mijn stronk te doorklieven
behartig ik de dood zonder razernij
want ik weet, ik ben slechts boom
die zonder hart doch met aderen
de hemel spreekt bij nacht, die mijn wake
was wanneer ik schreide om de wind
die zonder…
Zoals yin hoort bij yang
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
646 van de ochtend tot de late noen
vormen licht en schaduw
soms een vrijspel
om zelf hun weg te zoeken
in vrijheid en losheid
van noord, oost, zuid en west
het beweegt zich voort
op een mystieke manier
over Moeder Aarde
stapvoets voel ik het
naast mij gaan
op een ondoorgrondbare wijze
is een kracht die alles
omsluit en insluit…
In wispelturig bewegen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
600 luchtig gedragen
door een vragende wind
speels en verstrooiend
letters schampen
het kalende land zonder
opening van vingers
blijft alles strak in de hand
maar woorden vlijen
zich neer in de luwte
van struiken gedijen in
zacht van een zomerse zon
tussen bosrand en weiden
vermeien zich zinnen tot
strofen van wisselend licht
door het schaduw…
LINDE
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 En als de schaduw met het licht speelt
raak ik in dromen verzonken,
ontstaat een schouwspel dat nooit verveelt,
ben ik van tederheid dronken,
omdat de zon zijn meesterwerk verricht
aan de linde die ik omvadem:
de schepping van leven uit adem,
een onverdicht gedicht...…
Glimlach van het avondland ( zen)
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
601 Waar licht komt baden,
lekken trage schaduwen,
tranen uit de maan.
Afgeschoten pijl
beheersing van de snaren,
de boog ontspant zich.
Op een steen gehurkt
kijk ik naar de woordwolken,
vrij van gedachten.
Vuurvliegen in tal,
dronken van het bruisend bloed,
om mijn lampion.…
van guitenstreken tot kunstgenieter
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
827 verras me
als je danst met woorden
de leegte inneemt van mijn stem
ochtendwind begint te walsen
voorbijgaan niet langer meer telt
ik zal je wijzen met kleine streken
waar je in me wonen kan, spiegelschrift
uit schaduw halen, doorgegraven
in een anagram
slaap met me
in' t verdere naakt, poëtisch en in volle klank
tot ik gewichtloos…
Onder dakplatanen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
664 in de schaduw van groen en blauw
dineren zonnestralen gastvrij mee aan tafel
op natuurgetrouwe wijze
moet ik zeggen
er broeden geen donkere stormwolken
aan de horizon
op het terras van licht is een en al leven
onder dakplatanen dicht bij elkaar
ik dacht, dacht zoete liefde door een naam
om het licht te dragen op oogleden
via diepte en…
volkomen
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
681 schrijven
misschien zou je me dan zien staan
verwonderd
om mijn schuilplaats
waarin je alles terug kan vinden
alles met een begin
zoals poëzie
of een kleine rivier vol sproeten
bij de schoonheid van een zomeravond
het dichtbij gefluister
van een vlinder die zijn vleugels
laat zien, voorbij blijft gaan
tot in de kleinste schaduw…
Annonce
gedicht
2.9 met 19 stemmen
6.873 Bevend inderdaad zonder twijfel
wakkeren de herfstvuren aan
zodat geurige harten
licht laten spelen
in de mossige schaduw
aan weerszijden loef en lij
Onvernieuwd danst het water magnifiek
de reflectie van ongerepte schoonheid
als de natuur in groen verschiet.
----------------------------------------------
uit: 'De tonen van de replica…
de rust van september
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 nu komt de natuur tot rust
lage zon verlengt schaduwen
avondnevels verdoven dagen
dempen het goud van afscheid
bomen verliezen hun pracht
kale takken buigen in de storm
daar is hoopvol leven verborgen
in de kille en donkere grond
maanden van felle verstijving
en sluipende dood trotserend
kiemend in de levenswarmte
van de klimmende lentezon…
Knaagdier
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
741 tanden zien
het wezen is geboren om te knagen
die taak is door zijn schepper opgedragen
er is een eeuwenoud en vast stramien
hij wentelt zich in groeiend onbehagen
de chaos is voor hem de haute cuisine
hij vegeteert op vrees en bovendien
zal wroeging nooit zijn zielenrust belagen
bij zonlicht lijkt het beest de tegenpool
van wat zijn schaduw…
het oogsten van geluk
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
634 de laatste scherven van geluk
gelijmd met deeltjes geduld
niet voor lang want het ruiterpad is
leeg van paarden en vol van wind
het halssnoer hangt van nek naar stuit
voeg daartoe iets van specie of cement
roer de dagen door de weken
en zie, de ziel zal breken
het licht zondert de schaduw
ver vanaf mijn reikwijdte, draagt
de molensteen…
"De zon schiet gaten... ",
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
652 De zon schiet gaten,
in de wereld vallen kraters,
één deel blijft schaduw
Bevangen stampers,
honing die wespen verleidt,
ontlokt vruchtbaarheid .
Katten van de maan,
jacht op de zonsondergang,
lichtval blijft bestaan.
Graven geleden,
was de aarde nog één tuin,
nu een Fata Morgana.…
Zaaien
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
624 Langzaam loopt de dag leeg
op de vage grens tussen vloeibaar
en de zoom van het begaanbare
nog eenmaal vul ik mijn hoofd
met het jongste van de schemering
De schakeringen van de hemel
etsen markeringen in mijn hart
een schaduw verdrinkt in duisternis
de ongepolijste ijle waterdampen
hangen stil in stervend blauw
Het slapende water raakt…
Laatste gedicht
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
831 Wat wekt het verlangen
naar het opvullen van de schaduw
schimmig spelend in het zicht
grimmig wachtend
op verduistering van het levenslicht?
Wat doet het verlangen ontwaken
naar het voelend lezen
van een laatste gedicht?…
Dwaalnacht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
602 Onze intimiteit maakt de nacht
zichtbaar teder, en ondoorzichtig
onze lichamen
nemen de ruimte, in liefde
en schaamteloos genieten
het ritme van vrijen is zacht
en dwalend in hunkering
zo intens is onze schemervreugde
in de dwaalnacht van onze keuze
misschien de schaduw
van het lijfzuchten van duister
het stille herademen
van verwerken…
Tastend naar het licht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
588 Begraaf ons in
een dek van woorden
met een warmend gebaar,
waar zielen moeizaam zuchten
genageld aan
ernstige schemering
en de leugen wordt
gedoogd in blinde ogen
wiekt nog een laatste
vleugelslag richting hemelrijk
Voordat de dood
ons inhaalt en ons
schaduwend verleden opeist
heeft leven's liefde
ons gegeten en beproefd…
Een woord ?
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
734 Ik weet niet of er
zinnen bestaan die de
geur van je huid kunnen
vangen, de bewegelijke
spirit in je ogen, een bron
die wordt verwend als
de prille knoppen botten,
het fluisterstille gebaar van
mijn vingertoppen in je
rulle haar, de koelte in de
schaduw van je oogleden,
die altijd te beminnen.…
Wij zijn gelijken
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
586 naar de onbereikbare overkant
ik ken jouw angst
voel jouw pijn
het verliezende, waarin je graag
een winnaar zou willen zijn
de deur kan soms klemmen
het is zeker, dat het hekje piept
maar, de drempel is niet hoog
en het rozenpoortje glanst
het klinkerstraatje
oogt nog wat groen
maar ík weet, jij weet, hoe mooi
de zon er met de schaduw…
SILENCE
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
691 Silence
Een hoopje zand
Kleine verhoging in het land
Verstopt achter boerderijen
Ligt daar het kerkhofje
Van Zwartewatersklooster
Hier zou ik mij neer willen vlijen
Bomen en hoge zerken
die een schaduw werpen
op een voorbij leven
Niks meer te streven.…
kroon van genade
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
954 tijd is stout en ouder zijn is vel
over been alleen is overkomen slootje
springen beginnen zoals gifsla
bloeit bloed rozen klappen
één hand geen geluid sluit
poort moord roept brand
gang bang samen is pijn
sluis loopt vol licht
een schaduw schijnt fel
priester ken kan jij mij
beter dan ik
woord voor woord god
maar!…
Verveloos?
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
494 Het daglicht in de duisternis maant
tot willekeur en schemering,de schaduw
valt over het ontmantelde huis, waarvan
alleen de trap nog over is, de laatste
stap te wagen over de verveloze treden van
de wereld, het verleden is getekend in een
voetafdruk van gebladderde vernis,alleen
de herinneringen en pijn blijven vers.…
dood
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
914 monotone ritme
van een omfloerste trom
de tijd wil overstemmen
laat de klokken zwijgen
zet wekkers stil
want je wilt ze niet horen, niets mag
herinneren aan het moment
dat de toekomst verdwijnt
en het licht plaatsmaakt
voor een vreemd vermoeden
dan droom je de dolk
en met een woeste beweging
haal je uit naar de keel
van een gekende schaduw…
Herfsttij
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
512 Zomergasten vluchten,
de schaduw van de avond
werpt zich gulzig op de late dagen
alsof de julimaand nooit bestond.
Koudvuur van het aangezicht,
bloeddoorlopen, koperkleurig,
gehuld in de geur van aarde,
met een stem hees en treurig.…
afscheid
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
858 nu windsels van het uur waaien
schaduwen rekken
en jij geen dromen streelt
achteloos elk gebaar verlaat
vloeien licht en water samen
harmonisch maar onbemand
niemand keert het tij
ook koorts heeft afgedaan
geborgen achter ramen
die ogen worden
helderziend en wreed
maak ik afscheid zichtbaar
brand mijn naam in het glas
als het uur…
De wind maakte zich los
gedicht
2.2 met 63 stemmen
10.241 de wind maakte zich los
uit de zee
langs de kust
waar ze een schaduw was
een duin in een jas
wind die spotte
haar aanraakte
tumult maakte vleugels
de regen sloeg over het huis
eerder dan over haar
op het dak en tegen de ramen
weerlicht en de eerste donderslag
het huis zou het verhaal
niet afstaan
niet opensplijten
ze liep weg
in…
Het vrije veld
gedicht
3.8 met 5 stemmen
4.863 Hier waar het niet kan komen
de woorden elkaar afstoten
Dit wat men noemt 'het vrije veld'
het kent horizon noch grenzen
Uit de hemel hangen draden, slordig afgehecht
bewegend in de wind (want altijd waait het daar)
Verder beweegt er niets Een paar losse stenen
slurpen zich vol licht (alle schaduwen verdwenen)
Toch moet het hier ergens…
De oude tuinpoort
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
541 De dag verdween bij de avondgong
slechts nog schaduw latend,
begeleid door een melancholische melodie
van de leeuwerik die zijn afscheidslied zong.…
Op het linnen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
602 heb mijn doeken
gevuld met alle tinten groen
maar de lente wilde niet ontwaken
in sierlijke lijnen
bloemen gestalte gegeven
hoe ik probeerde zij wilden niet leven
krulde in blauw grijs
schuimende golven tegen het strand
het water liep dood in het zand
pas toen de zon ging schijnen
lieten schaduw en licht
op het linnen de zielen weer…
Op het zuiden
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.139 zou spatten
zolang ze er zijn heb ik het niet kunnen
ontdekken alhoewel hun kleur genoeg
zegt
misschien zou de zon een reden kunnen
zijn omdat ze aan de schaduwkant op het
oosten wonen, zie ze iedere dag treurend
hangen
nu hebben ze geruild met andere buren
die aan de zonzuidzijde huizen: als ‘ie
schijnt, die willen weer graag de schaduw…