637 resultaten.
De tuin
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
735 Hoor hoe de luchten luid klinken, gevuld
met vogels die droomverloren ergens
niet meer thuis zijn, maar toch hun weemoed
niet de boventoon laten voeren. Hoe ze
al is het nog niet zo heet op dit ogenblik,
vertellen over het zonnige zuiden en hoe ze
over enkele maanden daar weer naartoe trekken.
Hun hart is nu al onderweg. Luister maar.
Kunnen…
VRUCHTVLEES
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
460 Rood, rijk en sappig
beneem je mij de adem.
Je volheid leidt mijn lippenspel
voor mijn tong je kern ontmoet.
Je smaakt naar vrijheid,
wilde zachtheid,
vocht van drang en van natuur
die mijn lust en leven voedt.
Je geeft je hele wezen
in een tel van jou en mij
versmeltend, verzengend,
in een stonde van genot.
Zo heb ik jou gevonden,…
in het voorbijgaan
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
598 voorbij een plek in het landschap
hoorde ik mensen praten over de dood
'berusting daar komt het op aan'
sprak een krachtige stem
zoals vanzelfsprekend bij mooi weer
de blauwe lucht boven het groene land
en de laatste streep aan gindse horizon...
ik moest even slikken want ik was juist
op weg naar gindse horizon…
Afstand
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
784 De inzet tot
een nieuwe aftocht
kort als een gangpad lijkt
lang als een levenslijn stroomt
kinderkopjes
onder de rolstoel
onderweg achtergelaten
draaipasjes
rond de verkoolde as
op spuugworp afstand.…
Een ogenblik, een man slaapt
gedicht
2.5 met 26 stemmen
8.883 Het opstaan, het baden en voortdurend
het gaan van jou. Het is laat
en ik zeg dat ik plaats maak,
er is geen tijd om te rekken
als tijd. Met lange nagels
kras ik zigzag over de lakens
en een ooglid trilt. Er is een ogenblik.
De man ontwaakt. Hoe val ik
in het licht? Je draait me in de leegte
van een bed. Terwijl: binnen de…
De zandloper is omgedraaid
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
897 De zandloper is omgedraaid en
je weet het niet, of je doet
alsof je het niet weet. De zomer-
bloemen zijn zo mooi en vertellen iets
anders. Dat ze willen kleuren en
geuren ; de mensen verheugen met licht.
Toch gaan de uren voorbij, de dagen
waarop je aan weinig anders denkt dan
dat het zomer is en dat je mag genieten.
De zandloper is echter…
SIXTY GOING ON SEVENTY
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
553 Vandaag naar Lauterbrunnen afgedaald
En daar de hoge waterval bewonderd
Me even op het kerkhof afgezonderd
Met Zwitsers geld koffie en taart betaald
Nog naar mijn strooien zonnehoed getaald
Me over ‘t klingelende vee verwonderd
Chalets gezien stammend uit achttienhonderd
Besneeuwde toppen dichterbij gehaald
En dan, het groene gras in Interlaken…
Raak me als een vlinder aan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
663 Withete zon, Treblinka,
maar vlinders leven nog.
Ze verbleken niet, verdwijnen slechts –
één moment, een eeuwigheid.
Dus raak me zachtjes aan,
raak me aan alsof ik hier niet was,
alsof de schaduw van je vingers
me zou verjagen.
Alsof je me in een droom zag
die je je probeert te herinneren.
Als je je ogen opendoet
ben ik er niet,
maar…
verlopen tijd
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
482 alles wat voorbijging
en waar je met een gevoel
van warmte aan terug denkt
is louter melancholie
herinnering van lach en traan
en de pijn van dat het niet
altijd zo door kon gaan
de zwart/wit foto van voorheen
met kartelrand is nauwelijks
nog tegen de tijd bestand…
Natuur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
444 frisheid vanaf de morgendauw
mijn liefde voor jouw is altijd gebleven
vertolkt zich in zorgzame trouw
je kleuren zijn niet te vervangen
je vormen zo kunstig iel en teer
het gemis van mijn diepste verlangen
hervind ik in jouw schone klanken weer
leven van zoveel afhankelijk
dat toch alle liefde en rust ons biedt
teken van wat kort is en vergankelijk…
alles is zon en brandt
gedicht
2.3 met 14 stemmen
4.937 alles is zon en brandt in de verte duizelt het
de kolos in het blauw
aan de omstreden einder
versteent het woud ontmantelt de boom korjaal
met de krijger wordt rotsgraf een volk
dat verdwijnt
in de verte
valt de kolos in het zand grijnzend in zenit
geen schaduw geen schaam meer te zien
---------------------------------------
uit: 'Vluchtig…
Een puntje in de tijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
528 Het leven uit een uur
Een grote glijbaan
En zwemmen in de zee
Spannend,
maar er kon niets gebeuren
Want papa,
die gaat mee
Herinneringen en vergankelijkheid
Vastgeklonken in een beeld
Als jullie later groter groeien
zullen de gevoelens bij de plaatjes
zich verbergen
in een mistgordijn
Toch hoop ik, dat ook deze weken
sterke schakels
aan…
GAAN
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
862 't Leven glanst bij wat men kan verwerven
in kunst of werk, heel het aardse bestaan.
Doorgaans wordt onnoemelijk veel gedaan.
Bewondering wil een ieder beërven.
Er zal van alles bloeien en bederven,
waarbij een denkende geest mag verstaan:
"Hetgeen tastbaar is, moet eens vergaan.
Hoe beschouwt elke mens zijn komend sterven?"
Gods geheimen…
avec le temps 2
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
561 van het vergaan
in het zuiden van Frankrijk
mag de tijd misschien trager lijken
doch vluchtigheid is ook hier van alle dag
wij wanen ons onaantastbaar en klampen
vast aan het leven en kijken bewust niet
naar de klok die de tijd verbrijzeld
maar daar in het dorpje Lourmarin
op het kleine kerkhof vond ik harde bewijs
van alles is vergankelijkheid…
Hertme in wintertooi
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.551 een klein gehucht gehuld in sneeuw
dat lijkt verdwaald in deze eeuw
als in die glanzend glazen bol
die jarenlang zo boordevol
en troostrijk op de schoorsteen stond
en ieder kind zó prachtig vond...
een mooi stukje verleden tijd
dat langzaam door de vingers glijdt…
Oude Bloemkolen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 Op sterven na dood
Twee verlepte bloemkolen
Net te verdragen…
rouwkaart met randje
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
883 dit is een trieste dag
waarin het grijst en donkert
wat sporen sneeuw
die nog gebleven
sieren de rouwkaart
met een wit randje
van hoop…
Eoceen
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.343 Versteende haring van
50 miljoen jaar - ben jij
de oudste aan mijn tafel,
de mooiste in het land; is
de gedachte aan jou er
eerder dan een ademhaal
of stofvlok? Alles gaat
weg
naar
de
tijd -
1 graankorrel gemaakt van
steen valt vaker uiteen in
je buik. Je praat de dood
rond - een sleutel tot leven
in een ander soort wereld,
waar levenden…
water
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
495 water, ik drink je in al mijn tijd
zelfs in vluchtige momenten
benevel jij mijn werkelijkheid en staar
ik bodemloos naar het einde van deze rit
zelfs het sterven wordt door jou begeleid
in nissen waar schaduw en rijkdom
zich vermommen tot een strak gelaat, er is geen
leven in de wolk waarin je drijft,
doch jouw trots zijn de eonen…
altijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
514 wanneer je denkt het geluk
binnen handbereik te hebben
blijkt 't verder weg dan ooit
zo zal het altijd gaan
je kijkt reikhalzend naar iets uit
en voordat je het beseft
rest de herinnering…
gedragen blazoen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
492 de dag erna stilt, geen honger
die nog bindt het uur van gisteren
staat nog tijdloos in
jouw half geopende ogen
het graf van steen en omber
maken deze herfst ondraaglijk
maar ook somber, het grote weten
knaagt aan mijn boekenkast
te leven zonder is een grote last,
toch wandelt er nu in de kamer
weer een kleine wonder het
maakt dit seizoen…
Jongste dag
gedicht
3.6 met 5 stemmen
10.931 aarde is het plafond, vol bleke tastende
ranken. We waren ten slotte onder het gras
beland, om van hartstocht te verteren.
Hoor, hoe in den hogen grote koren blij opeens kwelen!
Stop met ijle vingers me de oren toe: wie
kan er boodschap hebben aan ons, die heimelijk
en traag in humus opgaan, zinnen strelend
van de diepste stof? Wij zullen…
Lied
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.888 De kooltjes in de kolenkit
zijn van het kolengilde lid.
Aan ieder kooltje komt een eind,
wanneer het door de schouw verdwijnt.
Zo'n kooltje weet dat zelf dan niet
en zingt ontroerd het gildenlied.
-------------------------------------
uit: 'Velerhanden gedichten', 1997.…
Fuck de grizzly arend
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.923 Fuck de grizzly arend beren van het ijs,
screw de bever in zijn burcht -
te warm is het naar vonkend
spattend water zie ik om alleen
of graaf een kuil in vochtige grond
en laat mij zoeken in de buik
van welige struiken.
Insecten om de muil in dit mijn hijgend rijk
waar hij mijn zon niet ondergaat
totdat er rijp verschijnt en ratelpopulier…
rolkei
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
506 als een rots bood ik weerstand
tegen de zuigende branding
op de rand van de leegte
die je in me liet
tot ik kantelde
en in dit dieptepunt
roerloos als een rolkei in een kuil
traagzaam gepolijst wordt
door de tijdloze rivier
verweerd door winterse vrieskou
geblakerd door zomerzon
seizoen na seizoen na seizoen
tot ooit misschien een spelend…
Wij ademen eeuwigheid
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
533 Het verleden heb ik slechts in
fragmenten, vervormd, vertekend
en soms geladen met een grijs
gevoel; wat ooit als verse sneeuw
gevallen is, het blinkt niet meer,
het zingt met valse tonen van
verval, van ontoegankelijkheid.
Het roept nog enkel om berusten.
Wat heb ik wel? De zekerheid
dat niets voorgoed gevonden is, beleden
of geliefd,…
een winteravond
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.307 Lang zitten kijken hoe de verkankerde stam
van de oude vlier verbrandde
niet na te vertellen dit trage eenzelvige afscheid
deze vanzelfsprekende geboorte van as
en niet te rijmen hoe onderwijl naast de tijd
in een belendend dichtgesneeuwd heden
de zevenslaper ontwaakte en de radio
het lied zong van de fonkelende beker
en hoe later de witte…
erosie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
527 de laatste gloed
is
sissend
uitgeregend
en
kille
ijsgang
heeft
mijn hart
omkneld
ik ben verworden
tot een zuil
van zand
schurend
verweert me
de wind
tot korrels
vergetelheid,
in de woestijn
verwaaid.…
rust roest
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
612 (requiem voor een oude Ford)
roest van jaren
heeft het vehikel
gemaakt
tot wat
het
is geworden…
Eens
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
528 Eens dooft het vuur
eens kan geen olie
meer hoge vlammen opwekken
omdat het brandhout
opgebrand en verpulverd is
Eens moet ik weer met beide benen
op de grond gaan staan
met open vizier mijn leven aangaan
de lekke banden van mijn fiets aanvaarden
Eens komen er betweters die mij uitgummen
die mij als oud vuil weg bezemen
die nooit mijn…