4313 resultaten.
Herinnering in penseellicht
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
604 Er is een huis uit de schemertijd
ver weg in het wazige van weleer
met schilfers en scherven in een bont mozaïek
boeketten wandelen door de hortus
jij zweeft nog altijd door de vertrekken
in zwierige japonnen van valschermstof
je vult de ruimtes met een glimlach
zoals een zwaluw de zomerbries verrijkt
je waait notities op
elk woord dwarrelt…
Denken en weten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
534 Waarom heb je me verlaten?…
Het altaar van je geest
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
568 ik heb je
niet geofferd
op het altaar van je geest
het koele
rooddooraderd marmer
witte slechts wat is geweest
geen bazuinen
op het orgel
de beeldenstorm voorbij
in gebrandschilderde
ramen kleurt valse zon
bij voorkeur stukjes jij
ik ben gegaan zonder
graf of steen het sterrenkoor
zingt volle borst voor jou alleen…
entropie
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
558 ooit kon ik je strelen met woorden
die ik teder mocht fluisteren in je oor
nu laat je ze in kilte van je afglijden,
uiteenvallen tot dode letters
die oplossen
in verdriet
waar geen woorden voor zijn…
Groot verdriet
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
535 Soms kun je het niet meer aan
Niemand om even mee te praten
Je voelt je zo eenzaam en verlaten
Nu moet je alleen verder gaan.
En toch gaat het gewone leven door
Maar wel heel anders dan voorheen
Niet meer bij elkaar, maar zo alleen
Je vraagt je af: waar leef ik nog voor?…
zonder geluid
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
661 je schoenen
staan er nog
hoe ben je
weggekomen
hier in de
namiddag
van het besef
tussen zijn
en niet zijn
daar glipte jij
tussen de kieren
van m'n vasthoudendheid
barvoets
zonder geluid…
Geritsel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
483 terwijl jouw geur waar ons thuis
op is gebouwd vervaagt en
de smaak van je hongerige
mond en gretige vingers van
mijn begerige huid worden
gewist door de lauwe lenteregens
terwijl de zachte voorjaarswind
onze kille, harde woorden, met
afschuw gevuld, voorbij de warme
veiligheid van ons paradijs verdrijven
hoor ik het verre gefluister…
Onvoltooid verleden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
405 Zij begroette mij onder een sterrenhemel
en danste voor mij met een lach
als een vallende ster wandelde zij
waar wij jaren afzonderlijk sliepen overdag
zij praatte met weinig zinnen
maar deelde kostelijke woorden
we leefden als een God in Frankrijk
waar we duurzaam woonden
elke vers schreef zij met melodie
en zong dit als een nachtegaal…
vertigo
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
672 zonder aanwijzing of bericht heb je
het vertrouwde zelfgebouwde nest verlaten
ik wacht, verstoken van je tederheid
hoe ver ben je gevlogen?…
Herfstblad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
439 Een rood blad dwarrelt
als de stilte voor een storm
en verlaat de straat.…
De kozak en zijn meisje
poëzie
3.0 met 3 stemmen
892 mij verlaten!
Ach! geen troost meer zal mij baten;
Elke vreugde zal ik haten,
Die zich lachend biedt.
Lange nachten, droeve dagen,
Zal ik mijne kommer klagen;
Alle koeltjens zal ik vragen:
"Zaagt gij Olis niet?"
Mijn gezang, weleer zoo teder,
Zwijgt; mijn oog zinkt treurig neder,
Doch zie ik U eenmaal weder,
Dan zal 't anders zijn.…
Reken maar op Hem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Soms kun je het niet meer aan
Niemand om even mee te praten
Je voelt je zo eenzaam en verlaten
Nu moet je alleen verder gaan.
En toch gaat het gewone leven door
Maar wel heel anders dan voorheen
Niet meer bij elkaar, maar zo alleen
Je vraagt je af: waar leef ik nog voor?…
Wanneer je gaat
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.080 Vroeg of
Laat
Hoop ik
Dat ik hier mag blijven
Terwijl je verlaat
En komen gaat…
Zeijerveld blues
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 de oude hoeve wordt met stempels gestut
de linker zijkant is door lucht vervangen
een gapende muil heette ooit voordeur
vensterglas door tijd gebroken
onbenut, hier woont vergankelijkheid
boerenland vol leven, vee, boterbloemen
in de slootkant een verlaten nest
in de vensterbank landt de oude fazant
luid krijsend om zijn broodheer…
Angst
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
792 Het is de angst
De angst dat je me vergeet
De angst je nooit meer in de buurt te hebben
De angst je nooit meer te zien of te spreken
De angst je voor altijd te moeten missen
De angst dat jij en ik nooit meer bestaan
Helaas geeft angst je zelden wijze raad
De angst
Vergeef me alsjeblieft.…
Vlinders vangen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
495 Waarna hij mij zal gaan verlaten...…
Rue d ' Corona
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
526 zomaar een foto van een straatje genomen
tijdens de vakantie van vorig jaar
de toen nog aangename rust
maakte ons blij
met de ogen van vandaag
zien we hier een corona straatje
met de sinistere verlatenheid
die we herkennen in onze steden
zo snel kan de kijk op wereldse zaken
veranderen dacht ik onlangs bij het
bekijken van deze foto…
regen kabbelt litanieën
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
748 kerkklokken
lokken tranen
slaan verdriet
schoppen graven
dieper naar
vergeet me niet
tijd verslaat
de uren trager
leven draagt
de dood ten graven
geeft de aarde
zijn laatste waarde
regen kabbelt
litanieën
bloemen dalen
op de kist
ergens rolt de donder
weerlicht wordt gemist…
Je spint je weer in
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
886 We zochten en dolden, holden als gasten op het net.
Overal waar we kwamen, was wat te beleven, te geven.
We dachten, dat is het leven. Rustten uit op gedachten van anderen.
Sprongen met woorden van letter naar letter, proefden emoties,
spuugden gal, schopten trapten naar iedere bal. Geen regels weerhouden
het spel van destructie. Vluchten remedie…
Wanhoop
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
602 Als twijfel je wanhopig maakt
omdat geloven niet meer gaat
en waar je ook gaat op zoek
geen stem van God die je roept
hoe kan Hij een mens zo verlaten
dat zelfs de afgrond gaat gapen
en als je er ongemerkt inglijdt
en Zijn hand je niet vastgrijpt
en de nacht je volledig toedekt
Zijn stem je ’s morgens niet wekt
-zal Hij dan toch ergens staan…
op laatste benen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
635 je zwaaide
in gebaar
de rest
bleef hangen
vol verlangen in
opgedroogd verdriet
ik wist
dat je daar liep
op laatste benen
nu ga je
er vandoor
traceer slechts
enkel spoor
maar laat de
planten groeien
die ons
in bloei ooit
konden boeien…
Dakloze
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
596 Zwaar klinken de slagen ter middernachtelijk uur
Over ’t verlaten plein, door lege donkere straten
En in de stilte weergalmt de echo van muur tot muur
En in regen ondergaat de stad ’t duister gelaten
Lopend in het donker mis ik sterren en maan
Kijk slechts somber naar ’t glimmende wegdek
In zwarte etalages kijk ik slechts mijzelf aan
Verder…
schaduw echoot mijn beweging
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
629 de voordeur laat me uit
galmt vriendelijk geluid
van kettingen en sloten
vrijheid die zij buitensluit
tralies zijn nooit echt gebroken
ramen kijken op me neer
donker in hun blikken
ogen zullen nooit verschijnen
alleen een trage armzwaai
gezichtsloos achter de gordijnen
het vage licht valt vuil
verzuipt de kleur van klinkers
die…
vertigo
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
549 zonder aanwijzing of bericht heb je
het vertrouwde zelfgebouwde nest verlaten
ik wacht, verstoken van je tederheid
hoe ver ben je gevlogen?…
ze boeien licht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
677 heb je zon beloofd
maar de stralen
breken in je ogen
tot een valse glans
woorden krijgen
nu geen kans
handen trekken
schaduw aan
ze boeien licht
waarheid kijkt
onaangedaan
vervuld van plicht
je vreet nu energie
omdat de verte
andere dingen ziet
geen rust om stil
te staan want anders
vallen angsten je weer aan
ga…
Mag ik U vragen....
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
906 Toen vroeg ik aan de Heer:
Vertel mij, hoe ik dit leer.
Te zijn zonder er te zijn.
Nu ik haar alleen laat, in pijn.
Zal m'n licht dan zijn gedoofd?
Terwijl zij mij nog wel gelooft.
Kan ze m'n liefde dan nog voelen?
Of zal die ook eens gaan bekoelen?
Zeg mij: is dit egoïsme in mijn hart?
Wat mijn ziel en hart nu zo verwart?
Moet ik leren…
regen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
529 regen
vanmorgen
bij het wakker worden
kon ik niet bevatten nog
wat gisteren de avond
mij heeft gebracht
als donderslag
bij heldere hemel
benam jij mij de zomer
door onverwachts opeens
van mij weg te gaan
terwijl ik geven wil
wat en wie ik ben
is het nooit genoeg
of zal het kunnen zijn
om met mij te blijven
pijpenstelen nu
nat…
Moeders
gedicht
2.8 met 9 stemmen
14.213 Ik zwaai als een verlatende moeder.
Zij zwaait nog harder.
--------------------------------
uit: 'Jaja de oerknal', 2013.…
liefde van mijn leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 de liefde van mijn leven
zij heeft mij pijn gedaan
zij heeft mijn hart gebroken
om mij daarna te verlaten
de liefde van mijn leven
kun je het niet zien
ik wil haar terug
breng haar terug
neem haar niet van me weg
want jij en niemand weet
wat zij voor mij betekent
de liefde van mijn leven
zij heeft mij alles gegeven
wat voor mij…
Stil huilen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Soms verlaten
vergeefs roepend
na een enge droom
stil liggen huilen
onwetend
of ik hard genoeg roep
mijn stem niet gesmoord
in stil liggen huilen
Het is een stempel
van verlangen
naar geborgenheid
in een veilige schoot
een stempel in
mijn ziel, mijn fado
zonder weemoed…