869 resultaten.
Laatste trein
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.121 Perron 3
Maandagavond, nee
dinsdagochtend 00.13 uur
in mijn hoofd
wil een zin
niet wijken
“hoop is
uitgestelde teleurstelling”
minstens twaalf jonge mensen
misschien dertien
verlaten de trein
ik stap in
in de lege coupé
is hun warme aanwezigheid
nog voelbaar
onschuldig-blije stemmen
galmen nog na
ik dompel me
in dit bad…
Van goed hout…
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.168 plankenvloer kraakt het verleden
gesmoord door stof verstopte kieren
onder kaal getreden pluche kleden
spijkers buigen; de koppen geroest
niet willens hun houtgreep te vieren
nagels woest geslagen in de knoest
ruw wreken de splinters zich tegen
de vuile zolen die hen open gekrast
achterlaten na een regen van vegen
Nee, de delen barsten te wijken…
Gevallen blad
hartenkreet
3.7 met 14 stemmen
2.620 Treurnis zal nu langzaam wijken;
toch blijft er het gemis.
De zomer treedt als laatste aan
en daarmee ook de zonneschijn
Je mag weten, van nu af aan,
dat hij bij Hem mag zijn.…
Oude jaar
poëzie
3.8 met 19 stemmen
2.903 O, mocht de wereld wijken
met de omzwaai van de tijd.
Daal, hemel, tot ons neer,
wij laten de aarde los,
om zelf niet te bezwijken.
Ontruk ons aan ons zelf
en houd ons vast o Heer!…
In ultra violet
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
741 kaats de zon
weerbarst haar stralen
laat me maar mijn
bruin gaan halen
in het ultra violet
ja op mijn eigen bed
ik zag je tussen wolken
met schaduwen de
hele straat bevolken
je nam de mensen in
warmte met je mee
kou en wind volgden gedwee
maar nu de lente komt
en jij weer schalks
lijkt te kijken naar het
blauw dat niet zal wijken…
Getrouwheid
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
740 onder de tomeloze liefde
tijdens het langzaam wijken
bespeuren ze ongewild de angst
voor een laatste maal de daad
hoe zuiver toch volbracht
het vlieden van hun minnekracht
bij het verschijnen van de dag
samen met hun gedeelde dromen
zomaar weggevlerkt op vleugels
die zich niet lieten vermoeden
toch nog voor een stuk omwenteling
van hun…
En garde
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.078 plekken
en stof om in te bijten
na het vertrappelen dan
het verzorgen, dekens vol
troost op gehavende schouders
en zoete woordjes schuren
in gescheurde oren
die vinger die nog wijst
uit het oog, uit het hart
de dolk die daar niet hoort
en franjelintjes in het haar
daar stamp je maar mee
door een bloedrode zee
even snel na het wijken…
druk zwart in wit achter elkaar
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
704 laat spiegels toekomst
maar bekijken schrijf het
verleden af een nieuw gezicht
en laat het oude wijken
gewoon wat politiek
de beurs is vast in trek
een stukje rampgebied
moord en bloed is ook niet gek
plak stukjes aan elkaar
die iedereen kan keuren
combineren doen de lezers maar
ze moeten altijd…
Glastempel
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
611 Lachend pakt zij de scherven
van haar zelfgeblazen huisje
waar sterren geen barsten
meer kunnen snijden in
reeds blauw geronnen bloed
aders volgen puur en ademloos
gesneden lijnen langs links
waar onregelmatig bonken geen
kamers meer sluit doch hartnekkig
tegen beter weten in volhoudt
de laatste scheuren in de muren
blijven wijken en…
Tegen beter weten in
gedicht
3.1 met 31 stemmen
20.473 Muren die niet wijken.
Een hemel die zwijgt.
Ooit een weg,
honderd wegen
naar het licht -
alles loopt dood.
Wat ooit bevrijdde,
heelde, verzoende -
krachteloos.…
Haar vroeger naakt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
877 Wanneer de houten deuren wijken
op de tocht (op avonden van harde wind
en hoorbaar sissend water), is zij het steeds
die bleek & rechtop in de kussens
de kamer binnen komt -
ze zegt geen woord,
maar speelt haar weemoed in gegiechel
om een alledaags verleden (haar vroeger naakt,
ooit glad & harig van verlangen),
en laat zich gaan vanuit…
PROSPERITEIT
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
537 De hemel hangt ontroerd
Boven novemberweide
Ik wijk niet van zijn zijde
De doodsdrift is ontvoerd
Met peperkoek gevoerd
Niemand kwam tussenbeide
Zij kreeg een vrijgeleide
Die knibbel knabbel koert
Ik voel me, hemel, zo content
En kijk u zielsgelukkig aan
Skeletten vol ontbladering
Staan met mij in omkadering
Van grenzen in een nieuw…
Ineens is alles onbeduidend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
643 De tijd staat stil, de dingen wijken,
de witheid van de sneeuw bekoort nu niet.
Er is nu enkel het verdriet,
de onmacht om nabij te zijn,
de dingen ongedaan te maken,
te zien hoe alles onbeduidend
en van geen tel meer is te weten.
Toch moet je door, je kan niet anders,
het leven vraagt niet om je lach,
je ironie of je verklaren.…
Winters hart
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
546 Wel, winters hart
Dat goeddeels door
De seizoenen heen
Bevroren blijft,
Winterweer dat van
Geen wijken weet -
Vertoont vandaag tekenen
Van inzettende dooi -
Mid-januari en Hijmersma
Maait het gras alsof
Het juli is vandaag,
Fiets met open jas
En verder alleen
Een bloes door het
Dorp waar ik
Mijn leven leef,
Hoor de…
La Mort
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
524 ondraaglijk lijden
zoekt toevlucht tot
gepland
of
ongepland, daar ze
niet van wijken willen weten
in hun hoofd
is 't overvol
genoeg
basta
finito
hoe vreemd is het
als de dood op jouw deur klopt
ben jij dan klaar
of ben je als de dood
ik in ieder geval niet
nog lang niet
geef mijn portie
maar aan fikkie
ook al word ik
niet oud…
Gemoederen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
652 Want ZIJ, weten niet van wijken!
Dus blijf alert, is de boodschap!…
Een klein gebaar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
478 zonder dat we er bij stilstaan
zijn we steeds op doorreis
en trekken bomenrijen voorbij
langs viaducten over dalen
je hoogte valt koud op het dak
daarmee wijken alle talen
zwijgend of niet, onverstaanbaar
het gaat immers om het gebaar
om het moment zonder misbaar
toen we samen aten en dronken
ik zie een hand grijpen naar glas
genoegzaam…
Voeten in de klei
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
458 in ver kijken
gaat het lichaam wijken
schiet zien tekort
als ogen
in wolken dwalen
bepaalt kleur de horizon
de grens waar
lucht en aarde elkaar
raken is een blokkade
soepel zweeft geest
over de belemmering
vindt ruimte in buiten
het universum trekt
maar is varen op een
door aarde gegist bestek
met voeten in de klei
is loslaten…
Als aan het zand genageld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
441 jij me mee
nu de schelpen kraken
wij elkaar naderen
weet ik van vaste grond
onder mijn voeten
voel me intens rijk
waarom toch verder
willen kijken
achter me de plek
die zo meebepalend was
voor me het nog in damp
gehulde wat toekomt
wat geen mens kan maken
in me de zekerheid
van thuis zijn
door pure liefde
die nooit zal wijken…
In Flanders field.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
648 Alleen de vredesduif met de palmtak van de vrede
vliegt over landen en vindt geen plaats
door een oorlog die niet wijken wil.
En mensen die zwart zagen van de sneeuw
en kinderen die zonder zandzakjes zitten
en vluchten voor de vrede of voor de oorlog?…
'Paardemeisje'
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
650 Zij aait 'n paard
nog niet toe
aan jongens aaien
Zij wil 't paard
met klontjes suiker
paaien
Zijn hoofd
met haar voelen
in z'n ogen kijken
Zij wil
nog -geen seconde-
van hek en draad wijken
Waardoor zij
gescheiden zijn
als die de benen
heeft genomen
na ontelbaar rondjes
draaien 'in de bak'
alleen in
zijn omgeving…
De lente is bijzonder
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
545 Schatje wijk nooit meer van mijn zij.…
Ochtend
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
562 Toch lijkt het of
de nacht nog niet
wil wijken voor de dag.
Alsof de zon maar
nooit meer schijnen mag.
Alsof het nog nacht was
schuiven dikke laaghangende wolken
over de huizen aan de overkant.
De regen tekent
strepen op mijn
vensterglas.
Maar wacht, daar buiten speelt
een kind, het springtouw
in haar hand.…
Net opgestaan, de dag vangt aan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 Ze bevalt me op die bank
De stof zo blauw haar huid zo blank
Het scherm zo tomeloos haar boeiend
Ondanks het zonlicht dat er gloeiend
Als een voyeur omheen bestaat
Voordat het neervalt op de straat
De stilte rekt zich zalig uit
Tot in een zangerig gefluit
Van vogels zwart als hartenbloed
Hij wijken moet
“Wat is er schat?”…
Verwarrende gevoelens
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
655 Wil je diep in de ogen kunnen kijken,
het liefste niet meer van jouw zijde wijken.
Geef mij mijn verloren licht terug,
dan geef ik jou, die steunende hand in de rug.…
Ringslang
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
466 op een dwaalspoor door het labyrint
van de stad die onthoofd is, verzengd
in de gloed van een fata morgana
als ogen met zwarte mascara
weerspiegeld in glazen van wijken in tinten die op elkaar lijken
het dorp van de Os en Nieuw sloten
de bomen als eendere loten
aan takken ontwricht van hun stam...
Wat een puinhoop, die Ring Amsterdam!…
Het regent
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
142 Dan wijken wolken voor de zon,
En gaan de paraplu’s dicht.
Ik ruik dan die typerende lucht,
Na regen in de warme zon.…
Wachten op de nieuwe maan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
146 De oproepen kammen de wijken uit
Ze maken de huizen leger
en mensen incompleet
Ook zonder gesneuvelden lijden we
al verlies, laden we door
de dag seconden
met tijdloze verlangens
en blijven de nachten donker
hoeveel sterren er ook zijn
We wachten op de nieuwe maan
en het levend terugkeren
van de onzen en hun belagers
Geen gesloten…
De weg terug
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.500 De brandnetels wijken niet meer
bijten brutaal naar mijn benen
machteloos en verdort kijken
de gouden bloemen toe.…
langs de strijk van wat violen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.031 ik zie de hemel opengaan
wat wolken dwalen langs
het blauw en lossen op
ik voel de zon en wind
waan me weer een kind
op eindeloze vlaktes
muziek waait zacht
langs strijk van wat violen
ik vang met lach je melodie
we dansen hitte van de
poesta's en wijken later uit
naar permafrost van toendra's
nu gaan we lente brengen
in…