4410 resultaten.
Tempelkinderen
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
625 in het stokoude tempelbos wonen vreemde wezens
ze dragen baarden van een meter en hun haren los
slofjes van kringloopbladeren en aan een biezen band
slingert het hardstenen amulet van de albatros
de vrouwen zijn er rondborstig en aanbidden aqua
hun watergodin die opstijgt uit een mosgroene wolk
boven het borrelend zwavelmeer tussen de rotsen…
Lafheid
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
646 U vraagt mij
wat lafheid is
ik zal U zeggen
wat lafheid is
lafheid is angst
voor ‘t onbekende
decennia denk ik
met weemoed aan
mijn jeugdliefde
ik weet hoe ik
haar kan bereiken
durf haar niet
te ontmoeten
bang dat bekende
pijn van weemoed
plaats maakt voor
onbekend gevoel
kijk dat is lafheid…
Palingdansers
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
608 hoe zal regenwater de vallei instromen wanneer
de kring zijn richting keert en kreeften zwemmen
in de fuiken van palingdansers die hun gladde vel
niet verkopen aan onderkruipers en kale sjansers…
Palingdansers
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
462 hoe zal regenwater de vallei instromen wanneer
de kring zijn richting keert en kreeften zwemmen
in de fuiken van palingdansers die hun gladde vel
niet verkopen aan onderkruipers en kale sjansers…
denkbaar
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
670 nog niet zo lang geleden
roeide ik langs vijvers en kapotgewaaide
zonnebloemen, onvertakt
en dacht: misschien ben ik
één van hen, blijft de werkelijkheid
voorgoed achter me
op te dunne stelen, ongewild
door het licht
zonder middaguur, zonder reizigers
zonder te weten waar de wereld
begint
of misschien ben ik gewoon
een ogenblik…
laat me varen
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
711 ik sluit mijn wereld
verberg de deuren van het huis
en wanneer de avond alle ramen verbrandt
tot een donkere reis
zwelt de nacht
als een brede rivier
met pijnlijke gewrichten
de rust zal komen
ik weet het zeker; binnen in mij
zal een eindeloze tocht zich herkenbaar maken
zich openen
met niets om over te schreien
met paarse…
Zwom
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
576 Bedoel je jouw jaloezie
of die van een ander
het zijn twee wortels
aan dezelfde boom
bij de rivier liggen jouw kleren
ik dank je voor de vele keren
dat ik met jou zwemmen mocht
in de diepzee van menselijke emoties
ik groei nu verder tussen de verhoogde dijken
zal niet snel meer voor het monster wijken
en ja, ik hang mijn kleren in de hoogste…
de gast
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
495 angst
ze is er
ze is thuis
bij iemand die de deur nu sluit
na de aangename reis
de laatste lampen uit
ze knarst
tot aan het open raam, het lege bos
en daalt
naast de eigenaar gelegen
in een bed van kraakbeen
stil als huid
ze barst
en koude lijm, een dringend gif
tast langs het schild, de blote hemel
als de doodsklaroen…
het land van het ezelsveulen
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
679 wat losse woede was
met de trein gekomen
op rails van wolken
westwaarts denderend
in stampij en crescendo
daar ligt de meander
van het avondland
het luwt er
en ontglimt elk scherp kantje
dat op het ego lag te rijden
het heldere water daar
in stalen linten
herinnert aan onthechting
van weleer
het futiele verschil
in het samen zijn…
Mijn brein en ik
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
613 mijn brein
loopt als een trein
spoort
ku-toek-ku-toek-ku-toek
of spoort niet
tsjjjjjjjjj
ontspoort of
legt het traject af
naar een volgend station
soms passeer ik
dat station
stap over of mis de trein
blijf steken op
een gesloten perron…
erfrecht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
512 Het zou kunnen
dat er iets
van de oudste bomen
in sluipt
als ze naar
elkaar reiken
hoe er naar ringen
gevraagd wordt
en of er hoog in de lucht
nog takken zijn
waar lange planken
van gemaakt worden
hoe ze oeverloos
wortelen
in een tuinfilosofie
alsof
er een rangorde is
in het erfrecht
tussen eik en populier
hoe ze zweven in…
tussen mij en de zee
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
665 de hele nacht was ik dicht bij je
en in het bewegen van de golven
verbeeldde ik me
twee vleugels in mijn adem
onze liefde werd een vogel
sierlijk en vol witte veren
meeuw, zei ik zacht
en jij verlengde het landschap
aan de toppen van je vingers, zoals een horizon
glinsterend
geheel en al zee
met de branding waarin ik naar…
Klaver
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
672 morgen, als de zon wil schijnen
gaan we buiten spelen
ik draag jouw schoudertas
en jij stopt klaver in je jas
kijk, de boer, hij ploegt voort
maar wij plukken botergele
bloemen voor tante Nel
je kent haar vast nog wel
we drinken koffie bij haar
eten krentenmik met kaas
en zij verhaalt van muizen
die in haar hoeken huizen
al spelend…
kraa-kraa-kraa
netgedicht
3.7 met 21 stemmen
612 iedere dag
wanneer mijn twee Bertha's
hun ochtendwandeling rondkakelen, vol overgave
verspreiden ze
versgelegde roddeltjes tussen boom en bloemen
rozenstruiken en het geluidloos groeien van een web
ik zie
het onkruid dan welig tieren
terwijl het weeë gras krimpt met het hart eenzaam
omlaag als een steen
brutaal vliegen kraaien zwart…
het juk van verdriet
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
624 ruw trek ik mijn stinkende huid uit
schraap de gaten waarin een oneindige ruimte
de kruisen bevochtigt
van doden die hun buiken aanschouwen;
glasachtig in het spreken
ik doorsnijd de woorden, geef vorm
met dezelfde beweging waarmee mijn hart
werd doorboord
en trek het ongedierte
uit de zwarte vlekken, opgezwollen tot afkeer
van…
Omdat ooit jouw vader
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
542 Omdat ooit jouw vader
wel twintig woorden wist
voor whisky en vrouwen
mocht dat de pret niet drukken
als hij in zijn boot ging varen
om zijn ellende te verdrinken
bleef jij achter met de andere kinderen
en kon jij alleen niet langer verhinderen
dat de liefde overboord sloeg
bij jouw moeder in de kroeg
door haar gehaast en haar gezwoeg…
Nachtdienst
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
643 schaduwhuizen vallen op straat
tussen scheve bomen
wier kruinen met
bloemen stoeien in overtuinen
waar de laatste vogels nog vliegen
en treurwilgen de avond
wiegen in bootjes die op
het water deinen
zal een drevelgat in de
schemer verschijnen…
gaan staan en liggen staan op een drafje
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
490 Ik heet van jou te zijn
en jij mag me
op de buik schrijven
jouw
ongenaakbare grillen
ontwikkelen zich
op het puntje
van je scherpe tong
het is al lang goed
in pure idolatrie verkerend
leg ik me wat op mijn zij
alsof ik zelf niets bedenken kan
tot ik sta
waar jij ooit stond
en ik zij aan zij
met het besef loop
dat je het verst…
STROOMOPWAARTS
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
875 Hij kende
de stroom
de bovenstroom
maar ook de onder
Hij stond open
voor het wonder
van water, watersnelheid
en verval
Met de rivier
viel niet te spotten
beslist was
dit geen niemendal
Hij roeide,roeide
wist van geen wijken
zijn scheepje in tweestrijd
tussen water en mens
Hij kende
zijn krachten
had slechts een wens:
met haar…
het was beloofd
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
694 Lief, mijn lief
wil ik de daggesloten jaren verdrijven
tot ver achter de wind of tot daar waar het hart
zeker is van het aardse licht
het onbekende, temidden van het ruisen
en elk gesprek
dat werd beweend;
het groeien van de leegte
onder het goed-rode zand.
Vandaag wordt je gezicht
in een gedicht opgenomen, gelijk
de gedachte aan…
zoiets als lucht
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
618 zou ik daar
de stilte kunnen tekenen of erin verdwijnen
met meer dan mijn ogen alleen
zal ik mezelf aan de grens herkennen
in het weten dat mijn hart heftig
klopt
(liefde veroorzaakt pijn)
wanneer ik naar een laatste wens
word geschopt door de hongerige tijd
die, zoals mijn duindromen, immer bij mij blijft
ziltig in waarheid,…
In iemand anders
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
493 Zo-even ontwaakte ik zo zacht,
ik dacht dat ik kon zweven, waar
eindigt de dag en begint de nacht
tot hoever reikt mijn macht van leven?
Kan ik nog de sterren raken, het hart
te groot, zodat ik mijzelf er buiten sloot,
verloren in een wijde atmosfeer, aan de
overzijde lonkt de altijd groene weide,
beweeg ik het aangeboren lot heen en
weer…
Jantje lacht
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
606 als meisje, late puber, keek ik
verbaasd naar tante Antje
die zo tot tranen toe bedroefd
maar plotseling als na een tel
weer schaterlachte
alsof ze met een schakelaar
dat aan en uit kon zetten
en nee, het ging niet over
koetjes, kalfjes
't was dan bittere ernst
zo ook mijn tante Janny
wiens tranen even snel
weer komen konden en dan gaan…
Maakbaar geluk 1
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
581 Ik leer mezelf kennen door
te luisteren naar gevoelens,
pas mijn levenstijl aan en
woon nu in m’n ziel, waar
ik mijzelf ben, me thuis voel,
het beste in mij oproept
Geluk is slechts een gevoel,
voel ik me gelukkig, ben ik het,
altijd gelukkig kan niet,
aanhoudend verdriet blokkeer ik
door rationeel relativeren
dat een bodem legt…
ceremonie
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
687 laatste woorden scharrelen zich
rond weggeworpen
stof
alles houdt zich stil
in dit hartbrekend ogenblik
wanneer ik mijn naaktheid
in jouw zwarte handen
afleg
als een kleed van verlangen
om een rivier te worden
naar die oneindigheid
waar vlinders
de waarheid
aan geliefden hangen
leugens slechts een poëtische
haarwrong…
nachtlezing
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
797 vaak
houd ik mijn ogen
gesloten
om de nacht te ervaren
wanneer hij aan mijn zijde slaapt
om te voelen wat hij voelt
zonder begrensde ruimte
of, opnieuw, een andere dag
mijn vingers aarzelen
willen overhellen naar het ongeschonden zwart
dichtbij de reis van vroegere dromen
de verbinding met een volle zee
en de vele onsterflijke…
Wanen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
572 In de dierentuin sta ik uren
voor het mensapen-verblijf
en bestudeer de grote apen;
ik leef me in hun wereld in
die wenkt en ik zie wie ik ben
zou m’n beschaving afzakken
Iemand tikt op m’n schouder
ik ontbloot met ‘n apengrijns
m’n tanden en bijt in 'n hand
Volgens mijn vrouw ben ik
te gek om los te lopen en
niet toerekeningsvatbaar…
Geluk
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
518 Slechts
een gevoel
voelen we het
dan zijn we het
Geluk
Het
is een
keuze en dat
beseffen we te laat
Geluk
Niet
te verdienen
maar te verwerven
het is ware kunst
Geluk…
Beproeving
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
573 het leven plooien
is een kunst
in tijden van beproeving…
torenzand
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
572 het is daar
dat ik mezelf verlies
uit liefde voor de meeuwen
en op hen wacht
zoals de kerktoren
die de eenzaamheid wegslingert
op mijn mond
en me terug bindt aan
hallucinerende seconden
het is daar
dat ik stemmen hoor die schelpen ruw
wegdrukken naar nevel
uit nachten
en naar lichamen
waaruit schaduwen van water
lopen…