8622 resultaten.
Twijfel
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
512 Hier staan we dan op de hoek van de straat
het is nog niet te laat
om ons huis in te vluchten
daar wachten onze oude stoelen
vol ongeduld op ons
ze zitten vol gaten van versleten gevoelens
en eenzame woorden
we zijn nog niet te laat
de kachel daar smeult nog wat
we wachten vol twijfel
wie als eerste binnen gaat.…
Uithoek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 Achter zomen
Van honderden
Meters vlierbes
Weggedrukt in
Een uithoek van
Het dorp dat
Misschien in jullie
Ogen wel een gehucht
Moet zijn geweest
En voor mij voelde
Als het einde
Van de aarde
Stond mijn eenzame
Wieg, gezelschap
Had ik alleen van
Koeien en paarden
Die mij anders dan
Mensen woordeloos begrepen
Want…
Metronomisch
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
445 de lege stoel oogt zo gretig
in de langzame schemer
die de dag weg zal wuiven
met een stervend gerommel
ik ben volgzaam als een
eend in het eerste levenslicht
denkend aan jouw eenzame
reis over gekalkte wegen
alles herhaalt zich, ofschoon
niets bij hetzelfde blijft
alleen de wegen blijven vlak
mijn wandeling Moderato…
DRIE VRIENDEN
gedicht
4.7 met 3 stemmen
14.640 Een gaf zijn hart een jonge vrouw
die eenzaam bleef in zware rouw.
Een lei zijn hart in 't dichterwoord
en eeuwig wordt zijn lied gehoord.…
slapen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
427 traag keert hij
de wereld de
rug toe
hemel noch
aarde kan hij
bewegen
hij wrijft
modderige aarde
over zijn gezicht
slechts een
korrelig spoor
blijft achter
in het veld van riet
vindt hij wat
hij verloren had
tussen weten en
voelen roerloos
op zijn plek
van wie is broze
eenzaamheid
ze is van niemand
zij is van…
Twee Zielen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
677 Staren in de koude
op deze eenzame dag.
Het vasthouden van het houden
van,
van jou, het licht,
dat jij steeds weer liet schijnen.
Vervlogen in jaren
en jaren met ons beiden.
Jij gaf jou hart
en ik het mijne.
Aan het einde van ons pad
nemen wij elkaars ziel
om voorgoed in liefde te verdwijnen.…
Pogingen tot relaties
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
654 Ik heb niet geleerd
om te leven, ik ben
eraan gewend geraakt
en probeer om mezelf te zijn
bij vrienden die geen eisen stellen
en beschikbaar zijn
wanneer ik kom of roep
dat ik eenzaam ben
maar met jou is het anders
Soms weet ik achteraf niet
of we verbonden waren
en dan verdwaal ik
in mijn gepeins, dan
is er dus geen contact
moet…
Bergen der belofte
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
570 het licht en de wolken
der hemelstreken met het
masker op ons gelaat
nu de corona golf ten tweede male
over ons heen slaat
elk zijn eigen weg in eenzaamheid
en wellicht later,
veel later pas ontdekken wat covid 19 was…
LAIS CCXCIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
495 Het inzicht flitst, de schichten verblinden
en met haat zijn de randen afgezet
en met verachting wil u verbinden
verkregen kennis met de strakke wet,
het eenzaam kot waar tijd werd stilgezet,
al de dingen die in 't duister zweven,
vol van wezens die er niets beleven.…
OUD EN ALLEEN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
551 als hij
alleen achterblijft
beklaagt hij zich
over het feit dat
niemand nog iets van
zich horen laat
een kind en her en der
een enkele kraai
weggevoerd met de
vlagen van de wind
het zijn eenzame dagen
maar wie bel jij dan pa?
Niemand want wat
moet ik zeggen?…
Geesten
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.999 In een afgelegen hoek van mijn gedachten,
waar fluisterend de monsters dwalen,
resoneert een echo van eenzaamheid.
Broze fragmenten van vertrouwen,
onverbindbaar door de tijd,
Herinneringen blijven,
in hun onzichtbare eigen strijd.
Ondanks de afstand,
Blijft de pijn een stille metgezel.…
Zonder zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
327 Temidden van onbekenden,
Eenzaam door wat wordt gemist,
Niet gevonden kan worden,
Nu het brein verdwaalt is in mist.
Alleen muziek biedt enige troost,
Herkenning zonder begrip,
Het nu is de nieuwe eeuwigheid,
Nu begin noch eind bestaat.…
Avondschrift
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
638 In het zoete duister
van frisse lentenachten
ligt eenzaam een zin
soms loos te wachten:
Dan ben je bij me onder woorden
slechts schaars gekleed in woordenbroek
maagdelijk in vers en zielsverlangen.…
Venus van Fleringen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
190 Jouw goddelijk lichaam
uit Parisch marmer gehouwen
eenzaam in het zonlicht
die lange verstilde jaren
verdicht smachtend en
wachtende lippen
ontvang mijn kus
mijn omhelzing
de warmte van leven
Jouw verstening zal verjaren
als wij vertrouwen op onze liefde
blijft ook jouw schoonheid behouden…
wat sta je daar
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.321 wat sta je daar te lachen
eenzaam in het landschap
alsof er nog een trein passeren moet
die jou van strepen licht voorziet
je staat alvast te wuiven
stel dat je wordt ontdekt
als riet aan eenzaam water
dat buigt voor een publiek
soms loop ik 's avonds over straat
nog net voor sluitingstijd op tijd
alsof er steeds iets eerst nog af moet…
ik kan het maar niet begrijpen
hartenkreet
3.5 met 27 stemmen
3.946 hoe eenzaam ben je tussen 16 miljoen mensen
bij wie je schreeuw om hulp niet wordt gehoord
maar je breed in media wordt uitgemeten
als je daad uit wanhoop veroordeeld wordt.
Niemand zal weten onbekende moeder
wat jou er toe bracht
om te vluchten naar het hierna
zo eenzaam die nacht…
zoeken naar iemand die je begrijpt...
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.087 Alleen maar eenzaamheid en verdriet.
Dan wil je niet meer verder gaan,
alles vergeten wat iemand vindt of vond.
Dan wil je eenzaam blijven staan.
Dan wil je dat je niet bestond.
En toch maar alleen weer verder gaan
en niemand iets vertellen.
Je zal je er zelf wel door heenslaan,
je blijft het steeds maar uitstellen.…
Vederlicht
netgedicht
4.7 met 52 stemmen
945 lichtvoetig treed zij voor het voetlicht
danst zichzelf tot gevleugelde zwaan
reikhalzend vliegt zij voorbij
de werkelijkheid en waan
van dit aardse bestaan
alle ogen, op haar gericht
tot het doek valt en zij
eenzaam huiswaarts gaat
in een nacht zonder licht
thuis toont de spiegel
haar vermoeide gezicht
de weegschaal kroont haar
tot…
Stille bagage
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
782 Het is bekend, alles wat onopgemerkt bleef
leeft in stilte onder de wolkenzoen
in het land van jouw heimwee
geen schurken die de boel bedriegen
of eenzame goden, het noodlot in de hand
geen krant met leugens over liefde
of een acteur op een zonnig strand
met slechts de zon als gezelschap
nu de liefde geluidloos is
in alles overstemmend zwijgen…
MENSEN ZIJN ALS BOMEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
698 boom zie je bijna niet
hij wordt vaak niet oud
sterft eenzaam geveld door verdriet
ik vraag me af hoe het kan of ooit kon
dat we zo op elkaar zijn gaan lijken
omdat we worden verwarmd door dezelfde zon?…
Scheiding
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
643 Tot de dood ons scheidt
Tijdens zo’n onecht verbond
toont men reeds een keer berouw
Het leven gehuld in gestrande rouw
De liefde is tevens tot haat bereid
Kinderen offeren zich in de stof
De een is schuldig, voor de ander de lof
Een enkeling gaat samen tot het bittere eind
Diamanten schitteren verfijnd
Rimpels glimlachen tot men eenzaam…
Sieraad
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
304 Ik houd van Amsterdam in de nacht
rijen smalle huizen aan de gracht
verlichte ramen, langzame tijd
sieraad van mijn eenzaamheid
voorspelbaar verkeer overdag
door logo's en slogans manoeuvreren
stuurse gezichten, professionele lach
op steile stukken schuin tourneren
van rechts naar links zigzagbaan
pas op, daar komen ongelukken van…
Schaduwgang in avondzang
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
151 Het duister kruipt een worm in blinde schaduw
mijn hand versteent rond een verloren woord
ik beef en poog terwijl de takken klagen
mijn woede wordt door niemand hier gehoord
Eenzaamheid als herfstwind in de bomen
het koude blauw omringt het zwarte pad
de angst van God is in de nacht gekomen
een dode vogel in het kille verdorde gras
In het…
laat me zien
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.304 Geef me mijn vrijheid
geef me het leven
laat me zien wie ik ben
nu ik mezelf niet eens ken
laat me zoeken naar de wereld
waarin ik woon
maak me wakker
en haal me uit deze verschrikkelijke droom
Laat me leven
en deze wereld eens beleven
laat me de dingen zien
die ik anders zou hebben gemist misschien
Neem me mijn tranen weg
en geef…
vader en zoon
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.443 Vader (in het bos, 1990)
Zoon (in de stad, 2000)
Hakken die boom
stel geen vragen
maar werk of er geen
toekomst is
hak de verwarring uit het bos
en de kronkels uit je geest
weg met die angst
stap op haar af
of besluit hier te blijven
als je wil weten in hoeverre
een glimlach echt is
loop dan als de wind
suizend en gierend
tot de struiken…
Een engel zevert
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.203 Ik luister naar motregen
Die geleidelijk en gelaten
In het hemd dringt
De katoenen spons
Alsof over een wolkenrand gebogen
Reikend naar een havik
Een engel zevert
Boven heuvel en heg en weg en hei en wei
En nog meer dat thuis hoort in deze orde
Deze rij die rijmen moet
Terwijl ik het omgekeerde verkies
Een landschap van Breugel dat uit…
Plaats, waar
gedicht
3.1 met 41 stemmen
17.597 Net als
bij die onnatuurlijke stilte
steun ik
op het leenwoord,
gewend aan lokale verdoving als
ik ben.
Ik vul. Net als.
Mijn plaats. Maar waar?
Op het strand
laat ik mij deze eenmalige zomer
niet zien,
zelfs anoniem niet,
gewend als ik ben.
Het onweer blijft uit.
Maar waar? Net als.
Was ik maar weer
plaatselijk verdoofd!…
Nacht
hartenkreet
3.1 met 17 stemmen
1.370 Elke fonkeling schittert in mijn hart
De nacht is niet meer zwart
Oneindig veel sterren
Zeggen mij gedag
Ik voel iets
Wat ik al wist…
Verloren Hart
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.666 In haar kinderjaren
is een droom gestorven
op de dag dat haar moeder
in de mist verdween
Het kind toen nog zo jong
zat vol met vragen
en de scheuren in haar ziel
voelde zich verraden om
de liefde die verdween
Zij moest de last gaan dragen
op schouders die onzeker waren
zo vocht zij door de jaren heen
een weg die haar verharde
dat liefde…
Stom
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.347 Ze heeft geen parfum nodig
Ze is van steen
De geur van 100.000 jaar geleden
Hangt nog om haar heen
Niets heeft ze te zeggen
Misschien iets van weleer
Eens verborgen in de diepte
Nu gehouwen, krachtig... teer...
Zacht en aaibaar is haar huid
en koud; gehakt, geraspt, gepolijst
schreeuwt ze woordloos
naar wie maar naar haar wijst.…