8758 resultaten.
door hoop vergoed
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
1.266 een stil rumoer
binnenin mij
alsof je niet weet
dat meer dan handen
kunnen slaan
de ochtend van
de blauwe plekken
zal wel zakken of
ik laat ze wel knagen
onder mijn lange jas
die is nog wat zwarter
dan het dreunen van je stem
of de blinddoek die ik
letterloos moet dragen
om de kleurloze stenen
te stapelen tussen het
nachtbraken…
stadswacht
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
657 langzaam
soms vlug
van luid naar stil
vul ik de overmacht van
zwaarbeladen dromen
met een gelood zwijgen
ik ween naar de maan
probeer de nacht te sluiten
omdat ik niet altijd
het doodgaan begrijp
de stad komt naderbij
haar geluid
breekt mijn nevel open
weer vind ik niet meer
wat ik gevonden had
maar ik ben niet bevreesd
haar…
Loslaten (Eerste sneeuw)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
679 Niets hoeft te worden uitgesproken;
Het ligt daar zoals het ligt, wit in
De wereld, nog stil van gedachten.
Valt hier iets te verzwijgen? Dit leest
Zich als een boek, wist letters in
Een oogwenk uit.…
herkent u de glimlach
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
926 wanneer een gedicht opent
als raakte het de hemel
in een zucht en met
rood doorweven
treur dan niet om herfst
of wind die aan de winter tast
sluier schaduwen met stemmen van de zee
of laat rozen zweven, in het zonlicht spiegelen
u hebt immers uw zielenkracht gevonden
omhoog, omlaag, als trillende vleugels
stil gefluisterd in het bloemenblad…
droomkasteeltjes
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.181 de avond tuimelt
roze flamingos
kleuren de lagune
aan de hemel
palmen wiegen
op de wind
blauw wordt groen
groen stil zilvergrijs
witte huisjes
knielen deemoedig
als devote nonnetjes
op de bidbank van het strand
stilte kruipt genadig
tussen hopeloos gestrande schelpen
de zee knabbelt aan
de droomkasteeltjes van nat zand…
Pronken
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
1.535 met gouden stippelbuik
en scherpe kransen-kraag
staat in mijn tuin
het mannetje
te pronken
te lonken
naar het grote-lijster-vrouwtje
dat nog niet wil sjansen
vogels laten zich niet sturen
ze volgen hun natuur
en voelen feilloos aan
wanneer het tijd wordt
om te zingen
terwijl de bomen stil
bijna gespannen staan
van wat er uit wil…
universeel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
966 universeel
om acht uur het journaal
een vader weent stil
telkens weer dat verhaal
kinderen hinken op één been
de oorlog nooit vergeten
ze kunnen nergens heen
honger, ziekte en geweld
moordend vuur en watersnood
dakloos schuilen in het veld
vertaling overbodig
verdriet
heeft dezelfde klank in elke taal…
Ik droom je maar
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
2.196 Mijn droom is een hoop
stil jij - de ochtend vrees ik
als een speld in de lucht.…
Echt hemel
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
1.282 En haar kwebbel
stond niet stil.
Op het ritme
van haar praten
fietste ik, met af en toe
achter me een harde gil.
Met het koekje van de hema
hand in hand
bij de zee gestaan.
Nog de groeten van
een ster gedaan.
Thuisgekomen
van het feest
riep ze mama, mama
ik ben in
de hemel geweest.…
Het dode konijn en de golfbal.
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
960 Het rende, met genoeg PK’s
over ’t pas gemaaide golfveld
alsof ’t nagezeten werd,
echt waar
Tot die felle nietsontziende bal
over ’t veld vloog
en eventjes, echt heel even maar
scheen de tijd stil te staan,
evenals het beest,
hij kreeg de bal met een knal
tegen zijn breekbare kopje
en was er zonder slag of stoot
geweest.…
30 juni
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
902 (voor lieve vrienden)
Toen die dag dacht ik
dat mijn liefde in stukken
was verscheurd
vierentwintig jaar terug
vandaag nog steeds brokken
maar het zal ons lukken
want door wassende tranen
is weer liefde bijgekleurd
bij alle stukken en brokken
waar ik vandaag bij stil wil staan
weet ik dat we steeds knokken maar
er rest toch nog altijd…
Een zaterdagmorgen
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
737 Dikwijls hebben wij het veel te druk
om daar bij stil te staan,
maar zoals deze zaterdag,
deze man...
ze komen nooit weer.…
Met blijdschap....
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
737 verhuizen
ze neemt de groene wijk
met kleine stemmen
in haar onderbuik mee
leeg zal ze achterlaten
haar sobere stee
de piepende schommel
zwaait reeds zachter
onder het oude kleed
doodt een herinnering
nog een stukje leven
vergeet, vergeet, vergeet
dreunt in haar hoofd
de tekst op het kaartje
met blijdschap……
verdoofd, beroofd, stil…
Zonder jou.
hartenkreet
3.6 met 56 stemmen
6.142 Het is zo stil zonder jou,
het huis zo....leeg.
Ik mis je, nog elke dag.
Soms nog, hoor ik je stem,
voel jouw warmte om me heen.
Ruik de geur van je lijf,
die ik zo goed ken.
Zie de glimlach van jouw gezicht,
je hand die heel even...
op mijn schouder ligt.
Momenten als deze
doen jou weer herleven
alsof jij nog bij me bent.…
Niet langer meer een leugen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
2.252 Dat jij mijn vader was
Heb ik altijd gedacht
Ik heb te lang gewacht
Om het je te vragen
Sinds ik ooit eens las
Dat jij geheimen had
Ik wist niet hoe het zat
Er begon stil iets te knagen
Maar nu is het te laat
Om het je voor te leggen
Er iets over te zeggen
Dat je hebt gelogen
Nee ik ben niet kwaad
Ik ben blind geweest
Geloofde jou…
- Vergelijkbaar -
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
575 Vergelijkbaar lang zijn de dagen
die volgen
vergelijkbaar stil het verdragen,
onnavolgbaar opgedeeld in rubrieken.
De sporen
een onduidelijke positionering,
de inhoud ervan
vergelijkbaar voortaan...…
woorden van zilte zee
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
713 uitgestrekte stilte
verscholen in diepe wateren
liggen woorden
die aangeraakt door zachte wind
een tipje van de sluier lichten
waar leisteen grijs
tussen ochtendgloren en avondrood
zich even
van zijn koperen kant laat zien
ontbloten woorden
slechts een fractie
van het mysterie
zo voelbaar
dat zij verwaaien
in de grootsheid van een stil…
Ik ben die ik ben
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
586 Hij zat stil.
Woorden
waren altijd
zijn sterke kant.
Maar meer dan woorden nog,
had hij de stille uitingen van zijn gemoed.
Handen wrijvend
en koffie drinkend
voelde hij
nog voor hij dacht.
Een oude vriend
die hij al gisteren verloren was,
verloor hij daar en toen nogmaals
in een misplaatste lach.…
Partituur
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
824 Vervilte hamers liggen stil
in verroeste slotakkoorden
dood samenspel in de paskwil
waartoe aanslagen behoorden
op alle zenders die ik zap
dwars door klankbord van gekeuvel
zoek ik de stok onder de klep
van mijn dichtgeklapte vleugel
spreek tot mij in alle tonen
van onze pure partituur
waar je zingt daar zal ik wonen
en spelen tot het…
Een mooie herfstdag
hartenkreet
4.2 met 15 stemmen
823 Het was stil buiten
Je hoorde geen
vogel fluiten.
Maar plots kwam de zon
wazig door de bomen...
Er was weer een mooie
herfstdag gekomen...
Ik ga er weer
van genieten.
Zulke mooie dagen
zullen er voorlopig
wel niet meer komen.
Laat me nog maar
even dromen....
van die zomerse
zonnige dagen...
Want de herfst
zal ze verjagen!…
Gebarentaal
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
513 Hij zei het in zijn woorden,
heel stil en gewoon
hij deed er niet moeilijk over,
het was heel gewoon,
hij gebaarde er ook bij,
zelfs dat liep normaal,
had moeite met spreken
en de moraal?…
Onwaarschijnlijk
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
675 Toen het water stil werd
en hij langzaam een verleden kreeg
zoals de stervende meeuw
op het strand
probeerde hij nog de vloed
tegen te houden.
En daarna het aflopen van het water.
Hij besefte dat zelfs met al het vocht in zijn ogen
hij nooit sterk genoeg zou zijn
om zee te worden.
Ik waaide verder met een roos.…
courage
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
864 Stil te blijven staan
en luisteren naar een alomvattende stilte.
Om tegen je geliefde te zeggen:
'ik hou van jou', maar niet weten wat
de Liefde is, en toch bereidt ervoor te sterven.
Om van je hoop en verlangens
een nest te bouwen voor je naasten,
en ze laten gaan als het de tijd er voor is.…
Dag en/of nacht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.023 Zacht vervaagt het licht
maar sprankelt stil na in je ogen
zie net de rimpeling om je mond
die nog vraagt om
aanraking van lippen
als ik met mijn hoofd
op je borst, je gedachten tel
in de slagen van je hart
weeg ik je gevoelens
in de diepte van je adem
voel ik je liefde
in de warmte van je huid
en in stilte je woorden
door de streling…
Tijd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 In de Sahara zwommen vroeger vissen
En op de Noordpool joeg de krokodil
De mammoet stampte, verder was het stil
En er liep nog geen mens te kissebissen
De sterreling die hier de boel komt checken
Zal ooit van ons geen spoortje meer ontdekken.
AMSTERDAM – De Sahara bood duizenden jaren geleden mogelijk onderdak aan vele soorten vissen.…
De stilte
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
462 Wanneer de stilte in
alle rust ontwaakt
waarbij reden geen
oorzaak kan vinden
dan ervaar ik de passie
in het opkomende licht
die de cycles volgt
zonder verweer
een kreet die stil
wordt bedwongen
als serene rust
wordt verstoord
angst maakt zich compleet
meester over mij
het is net of de hemel
mij roept
dan denk…
De winkel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
709 Stil zit ik hier te wachten
verkoop relikwieen onder een stolp
een splinter van het kruis van Christus
zal je leed verzachten
Voetstappen in gips afgegoten
van zijn laatste gang de berg op
herinneren ons aan het gewicht
waarmee hij leefde onverdroten
Laatst zag ik hem nog lopen
hij bekeek de dingen van de andere kant
wenkte mij dat ik…
dan is het
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
651 hij kiest het tuinpad
achterom
weer langs de wilde rozen
zijn blik schaart over land
waar paarden ongejaagd
zoals de stilgevallen vogels
niet laten blijken
dat er wordt gewacht
haar roep die ver
draagt over drassig veen
en stil zwart water
verstomd
nee, als hij komt
is het om stilte
van verloren heimwee
* duogedicht II…
NOG NIET DOOD
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
707 Het grote rusten
is bijna aangebroken,
het wordt al heel stil.
Ik neem geen afscheid,
want ben met god almachtig
en zo gelukkig.
Dit moet je weten:
ik hou van jou en ieder
zoals van mezelf.
Via de dood gaan
we naar de eeuwige rust
waar geen dood meer is.…
Herinnering aan de es.
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
890 Korenbloemen suikerbieten
Karresporen in het zand
Leeuwebekjes langs de rand
Violen en vergeetmijnieten
Akkerwindes wilde rozen
Zwaluwen in snelle vlucht
Leeuweriken in de lucht
Boterbloemen en frambozen
Er resten nog vage contouren
van een haast verdwenen land
in de nevels van mijn geest
die mij stil langs paden voeren
aan een oud…