15208 resultaten.
Het regent olijven
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
680 het regent olijven
tussen stukken
schroot en puin
stof van eeuwen
dwarrelt moedeloos
in de oude binnentuin
ooit waren
muren zomerwit
kleurden geuren siësta
in restanten
schrijnen zij
wat er van over is
er is geen mens
om de oogst te rapen
alleen wanhopig klagen
waar ooit stilte heerste
van de middagrust fluiten
bommen in…
papegaai
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 een verfstreek is het
de dagen kleurend
die tong verend
fluitend zijn gezang
van jong tot oud
tot aandacht lokt
stok geketend
om attentie vragend
zit hij kort gewiekt
in goud gevangen
verveeld gekooid
zijn noten snavelend
krauwend snauwend
vermaakt hij het publiek
kaatsend echoënd
wat het gehoor kletst
zich stilletjes vragend
wie…
Sjaal van Henriette Roland Holst
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.277 De oude sjaal die al zo lang
dienst deed, maar de hals open.
Zo koud is het niet in de kamer.
En toch de sjaal die ze niet meer
ziet, die ze onnadenkend pakt
's morgens na het wassen.
De sjaal die meegedragen wordt
die alle vergaderingen heeft overleefd
de reizen naar Londen en Moskou.…
Voor mijn vader
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.687 In de herfst van je leven
doe je warme schoenen aan
en een stevige jas
tegen het guur
Je trekt nog eenmaal
een beschutting op
in oude woorden
om vroegere dromen
Zilverwit blad dwarrelt
oneindig langzaam
maar onvermijdelijk
naar de koude harde grond
Je merkt de zachte
landing op
en beseft
dat in berusting
waarheid wordt gevonden…
Maria
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 een oud verhaal
waarin Maria -naar voren-
ons toelacht
als moederlijk figuur
voor heter vuur
gestaan
verwijst naar vrouwenkracht.…
Tuintalig
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
850 hoe oud mijn tuin wel was
in zijn fraaiste kleuren
leert hij taalwoorden:
sapstroom - buikrivier -
seizoensgebonden honger
hij droomt van zon
en maan en sterren
van eenzelfde makelij zegt hij
zoals een mens ooit amoebe
zo werd ik net als jij
met een durende kracht
om de kleur te bewaren
het hout te behouden
als een toegewijde…
sprekend verhalen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
448 harde woorden als
kiezels in stromend water
een bleek gezicht
in aarzelend ochtendlicht
straatrumoer dat
naar binnen waait
gefilterd licht onder
oude bomen
metalige lucht
uit de bergen
wit licht van
de hemel daarboven
moddergeuren
in regentijd
slapen in de schaduw
van de bomen
voorzichtige stappen
op het steile pad
verhalen…
Geen krassen in het goud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 Roest van vergane rozen
in vuile vazen, stof
op de tafel, ooit met liefde
gemaakt van de botten
van een beukenreus
naast de oude brieven
handgeschreven schetsen
van twee zielen, eeuwig
jong zonder beslommeringen
geen krassen in het goud
van de beloofde trouw
geen onbestemde vragen
of dubbele twijfel
die wroet en woelt
tussen…
In liefdesdrift overvallen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
419 Zoals ooit de zee deed, toen ik een jongen was
liederlijk in de eenvoudige vorm van weidsheid
zo overval je mij met jouw intense liefde
het is de herkenning die projectie veroorzaakt
oude tijden herleven bij de aanblik van jouw naaktheid
we komen in dit dromenveld door daden
samen zijn we nu met de belofte van de natuur
geëmotioneerd in mijn…
WE STERVEN NIET
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
407 mijn as zal de
aarde bevruchten
mijn rook zal zorgen
voor een regenbui
mijn resten zullen ooit
nieuw leven bekoren
zoals oud wordt vervangen
door nieuw beschaven
een nieuwe morgen
zal dagen na mijn
onvermijdelijk sterven
echt we zullen zeker
tot het verleden behoren
maar sterven – echt sterven
dat doen we nooit
we vervagen…
Reïncarnatie van een boomblad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
510 Gouden blad in de wervelende wind
Als een kind zo verwonderd
Dwarrelt zij daar zeer gezwind
Een zomer lang heeft zij van vrijheid durven dromen
Alle winden meewaaiend
Welnu is de grijze herfst gekomen
Precies zoals een jaar geleden
Heeft de oude eik haar afgestaan
Vreedzaam dwarrelt zij naar beneden
Klaar om nogmaals dood te gaan……
Een nieuwe taal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
743 de taal om met de ontslapene
te praten bestaat uit zwijgen
oog in oog niet spreken
in stilheid alles ondergaan
ik kan huilen zonder tranen
jij kon ooit lachen mét
maar ik voel mijn oude winterhart
en in mijn borst is het koud
bij het verre noorderlicht
zullen eeuwen anders zijn
dagen als vervreemde vrienden
voor animus en gezelligheid…
grondtaal
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
575 onder de oude olmen
staan ze stil doen een
stapje terug uit het landschap
in de verte blaft een
getergde kettinghond
zwermen kraaien spatten op
hardhandige westenwind
beukt door de bomen
door de weerloze lijven
op deze verloren plek het
stillen met zachte woorden
een rite in grondtaal
ze gaan het landschap in
kraaien zwermen…
alles wat was
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
432 het is het lege nest op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
het is de verdwenen zandweg
de oude afgepelde verflaag op een deur
de dag van nevel en dauw
het stuurse zwijgen
het is de beklemmende namiddag
het dorp dat nooit het mijne werd
de korst…
Nu ben ik je kwijt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 Je neusde in mijn telefoon
maar hebt geen schaamte ontdekt
geen blote ontboezemingen
je zocht vergeefs
naar een dubbelleven
opwindende intimiteiten
een lijk in de kast, geheimen
tussen de regels
In die oude statussen
heb ik geademd, voor jou
zijn ze leeg, saaie kamers
verstoft en vol spinrag
Houd ze maar als herinnering
Het deert…
Makke schapen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
443 Ik denk aan denkers
die van de oude verhalen
en de nieuwe praatjes
andere kanten beschrijven
die als nieuw observeren
wat er is en iets anders
opmerken dan gangbaar is en
dat in de werkelijkheid leggen
Precies dat reageren
op wat er al is
is oorspronkelijkheid
of de illusie ervan
In een eerdere tijd
zou ik zo'n denker zijn geweest…
Bodemzand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
634 Toen de heldere dag
jouw lucide droom aanvaarde
waren witte zeilschepen
al onderweg op zee
naar een andere droom
hier op aarde
in een speelfilm
over oude tijden
stevige mannen
bolle zeilen
geen glimp
van regenwolken
of heldere glans
van zonneschijn
alles grijs
en laag hangend
in dronkenschap
op volle zee
te laat…
Vallende engelen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
647 het zijn vallende engelen
ze dansen op het hellend vlak
als lieve oude wolven
het feest is nu voorbij
mijn hart verliest aan slagkracht
het huilt om godsgeschenken
je neemt me bij de hand
de jaarringen worden geteld
maar bomen zwijgen zich stil
ze vangen westenwinden
ze vrezen de letterzetter
er blijft een diepe angst
voor vallende…
Lief lijfhuis [3]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
436 De lange weg terug
naar oude drempelwaarden
van mijn huid, het alarm
vervangen door een melding
zonder crisisoverleg
en meer
dan de sensatie
van geuren en smaken
en meer
dan de voldoening
van kracht en moeheid
en meer
dan lachspieren om te voelen
dat ik contact heb
tussen het denken door
Veel op afstand plaatsen
om dichtbij ruimte…
Verhaal uit het bos
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
580 Iemand vertelt een oud verhaal
over twee eiken die te dichtbij
stonden - elkaar het licht wel
gunden - maar rug tegen rug
verder moesten. Tot eens een
herfststorm die nooit voorbij
leek te gaan, plaats maakte. Takken
begonnen naar elkaar te groeien.
Als een late omarming.…
WE STERVEN NIET
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.276 mijn as zal de
aarde bevruchten
mijn rook zal zorgen
voor een regenbui
mijn resten zullen ooit
nieuw leven bekoren
zoals oud wordt vervangen
door nieuw beschaven
een nieuwe morgen
zal dagen na mijn
onvermijdelijk sterven
echt we zullen zeker eens
tot het verleden behoren
maar sterven – echt sterven
dat doen we dus nooit
we vervagen…
Dwingelderveld VIII
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
653 Losgescheurd van de oude aarde.…
uit de verte
netgedicht
2.5 met 19 stemmen
933 uit de verte lijken wij te kijken
naar wat daarbuiten gaande is
oude ruggen tegen de muur
smeulende as rouwend vuur
het boze oog loert door een gat in
het keukenraam van het lege huis
het verliest telkenmale van
de schitterende lente
als iemand de ogen sluit
steelt een ander een kus van de dood
uit de verte lijken zij te kijken…
METAMORFOSE
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
545 In mij gaat iets ontpoppen
Mijn bakermat gaat scheuren
En als dat gaat gebeuren
Dan is dat niet te stoppen
Ik krijg nieuwe organen
Dat komt door de hormonen
Straks mag ik mij bewonen
Een ander wezen wanen
Ergens in mijn geheugen
Liggen dan wat restanten
Van, nare, oude kanten
Van zelfbedrog en leugen
Dan, na mijn transformeren
Ga…
De zevende dagen die nooit voorbijgaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
189 De kinderen vermaken zich
Ze rennen om het hardst rondom het
ven, proberen ondertussen slim
de tijd te vangen in de rust-
dag, als eeuwige helden
en in de bomen bouwen ze hutten
die heerlijke geuren dragen
Nooit vergaat dit aardse paradijs
voor jong en oud, van samen
bij de weken stilstaan om op weg te
gaan met ogen vol verwondering…
Kantoortuin en slachthuis
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
376 Bijna vergeten:
vandaag is er ook nog
ik was weer eens verdwaald
tussen krakende bomen
waartussen geen bos
was te zien
daarna een oude koe
uit de sloot getrokken
samen staarden we
met Mick Jagger ogen
naar de einder.…
Operatie #Herfstblad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 De dakgoten druppen
in de bezette stad
Na een nacht wakker liggen
van onrecht en doden
gaan we naar buiten en laten
we onze geleefde levens zien
Kijk, zo moet het, oud worden
met rimpels en huidvlekken
Onze stille tocht ritselt
en zucht een beetje
zwermt soms even samen
op muziek uit onze jeugd…
Spel en brood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
202 Natuurlijk klinkt de oerdrum door het doolhof
In stadion en tussen vierkante schermen
Muren
De spelen van het volk
Geef men brood en juwelen
Goud
We zijn blind van plezier
En inmiddels heel oud
De mens is niet van nature slecht
We zijn die bewonderen
Zijn de sterren
Wel echt
De koning van Spanje heb ik altijd geëerd
De bal is…
Woeste whisky en kleine vandalen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
423 in het woekeren van het alleen zijn
met het recht van de allerzwakste
in de dwaze regionen van het verraad
heb ik eenzaamheid moeten erkennen
in dagen vol onverbloemde weemoed
zeldzame empathie en corrupte politiek
heb ik regionen lokaal weten te verkennen
waar de raaf een groene kikker eet
door al dat familiebloed verdronken
in de oude…
voorrede
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
105 en we noemen haar maan
-nieuwe maan
ter onderscheid
van de oude maan
om verwarring te voorkomen
in een voorburgerlijke tijd
moet alles nog blijken
is niemand doof
of in de wind geslagen
toch blijven onze
roepnamen ongehoord
de vlucht naar ‘t heden
slaat een bres
waar precies
waarschuwen we voor
een dode maan in
ongelezen nawoord…