3533 resultaten.
Waar heeft het me toe gebracht?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
673 Als een koningin geleefd en niet eens door gehad,
Nu komen er moeilijkere dingen op mijn pad.
Vluchten kan niet meer heeft ooit iemand gezongen.
Het echte HELP vragen, haalt mij de lucht uit mijn longen.
Wetend dat ik erg blij zou moeten zijn met deze door Hem geboden
Kans.…
Geluk.
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.112 Ik dwaal nog verder over het pad
en vind de sloot met wilgenkatjes.
Ik wil mij in hun geur verliezen.
Hun stuifmeel doet me plots'ling niezen.
Ik heb het wel gezien,
het kleine vogelnestje.
Twee eitjes als van porselein.
Ik zal maar heel voorzichtig zijn.
Zouden er al bramen zijn?
Voorzichtig ga ik kijken.…
Spiegeltje aan de wand !
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.198 Behandel gewoon elk individu op je pad met vriendelijkheid en respect,
Op de lange termijn brengt je dat nieuwe vrienden en heeft het de grootste impact.…
De boswachter
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.587 Hij gaat langs de kronklende wegel in 't bos,
't geweer op de schouder, in luchtige dos,
na verre ronde, na bange wacht
op eenzame paden, in duistere nacht.…
vierdaagse
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
653 wandelen of marcheren vier dagen lang
meisjes jongens vrouwen en mannen
van pubergroen tot vijftig tinten grijs
waar wandelend hun voeten spreken
schijnt de zon of brandt zij zengend
daar waait briest of stormt een wind
giet het met bakken uit de hemel
als niet miezerend druppelt de regen
waar de benen kort of lang hen brengen
zijn de paden…
Souvenir apathique
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.107 En dan: een pad in ’t bos
en jij nerveus, je haren los,
met bleek, te bleek gelaat,
wil zingen ’t eigen lied
maar kan het niet;
je stem is heen…
alleen een schor geluid schroeit door het vroege uur.
Nu zie ‘k de muur
met je portret
als danseresse bloot van voet
in bessenrood gewaad…
verloren staat.…
Aan mijne landgenoten
poëzie
3.8 met 16 stemmen
5.386 Die Naam, bekend van Noord tot Zuid,
Schiet als een star zijn stralen uit,
En licht, wat wende of kere,
U voor op 't pad der ere.
Die Eer, het erfdeel van uw bloed,
Verheft uw hoofd, verhoogt uw moed.
Der Vaadren goed mocht minderen:
Hun glorie kroont de kinderen.…
Bloedgebrek vir die Uitwoners van winter.
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
953 Van sakke kole
op ñ Twaalfrand-special, te kop,
en hoe ver
die pad na hitte is.
Van jou vriend Vusi
van oor die straat,
met wie julle een oggend,
middel laasjaar,
heeltemal bevrore
en heeltemal verniet,
na ñ ambulans toe
gehardloop het.…
de Zeijerwiek*
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
874 het water nu minder snel
De wiek kijkt neer op lege velden
De winter doet zijn dorre werk
Ooit deed het veen hier werkers vellen
In kou en hitte onder wisselend zwerk
Nu hebben dichters op de wallen
Op plateaus hun werk geëtaleerd
Vooral de inhoud is ons bevallen
Vorm en rijm mogen worden aangeleerd
Kunst in Drenthe op een modderig pad…
De wagen
poëzie
3.6 met 10 stemmen
2.533 Kom, de kameren gaan open
van de wachtende natuur:
alles staat van licht bedropen
in dit zondoorzonken uur,
en de paden zijn doorslopen
overal van trillend vuur.
Langzaam, van de voet gestegen,
windt de wagen zich omhoog.
Hellingen terzij bewegen
voor het ruimtedronken oog.
Donker staan de wouden tegen
de verheven hemelboog.…
Die Studam
gedicht
4.2 met 4 stemmen
6.576 Vir 'n wyle
bly hy in my kop voortbestaan
as ek ook met die pad langs loop
maar na die ander kant
toe, na waar ek tuisgaan.…
Kemel en ros
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.311 herrijst, vervolgt het dier te vrede
Met onvertraagde vaart, met onverhaaste trede,
Gelijk de kloknaald tikt, zijn weg, tenzij zich ‘t lied
Versnelle, waar ook hij gevoelig ‘t oor aan biedt:
De klaagzang, niet altijd eentonig, van de drijver,
Of wel, de lofpsalm van de pelgrim, vol van ijver
Maar lijdzaam, die aan ‘t eind van ‘t onverkwikkend pad…
In de wereld
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 de wereld een persoon,
Iedereen verwacht dat je het leven draagt
Normen, waarden en sociale regels maken je “gewoon”
Met een beetje liefde en zorg in een familieband
Groei je op en word je heel snel groot,
Als kind zetten ouders de zorgen voor je aan de kant
En sta je niet stil bij onverwachte dingen als de dood
Toch komt het eens op je pad…
De vermakelijke historie van de vogel Iks en Ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
960 kont kan keren
Maar wat dan nog, want ik keer hem nooit
Ik zit hier eenzaam te vegeteren
Er is geen andere vogel Iks
Dus een vogel Ei zal er nimmer komen
(in dit verband: 't is een misverstand
Dat de vogels groeien aan de bomen)"
Ik wandelde door het dichte woud
Mijn dichterziel onder de arm gestoken
Het was heet en nat en er was geen pad…
Oh leven ....
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.922 Oh ja... jij MIJN LEVEN,
laten we nog lang samen dansen,
samen wandelen
het ritme doet er niet meer toe ,
samen gewoon naast elkaar
elke dag het licht begroeten
elkaar ontmoeten,
samen stap voor stap
de rest van dit pad nog gaan .…
Kunstenaar of ambachtsman
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
919 `Kunst gaat erover jezelf te overstijgen,
buiten de geijkte paden gaan,' dacht hij hardop
terwijl zijn vrouw niet anders deed dan zwijgen
en dacht: `dat wordt alweer een grote flop.'
Op hete kolen at hij zijn ontbijt
overtuigd de ommezwaai te maken.
Als gezant van een nieuwe tijd
zou hij de oude wel eens even kraken.…
ALLES IN ËEN.
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.141 het mij somtijds terug te keren,
Dat land der Jeugd te zien met mannelijk oog,
Dan brengt Herdenken 's harten teerst begeren
Zo toovrig schoon als 't eéns dat hart bewoog,
En zet in brand, wat lang zijn vlam verloren,
En maakt zelfs zoet, wat eind te bitter had,
En wijst de oude weg, door 't zonnig koren,
Naar 't schaduwkoele van der wouden pad…
Hades en Perséphone
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
620 In catacomben
verkleven de wortels
van slingergevaarten
en wormengewriemel
van transgenererende
parende pieren
Verdorrende nesten
vermagerde heinen
van kevers in klevende
massa's van klei
Resten verweerde
oneetbare stoelen
van padden en amper
te determineren
gemasculineerde
geblindeerde mollen
Schoorvoetend dolend
door hun…
Een handvol zand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
778 Een handvol zand:
Met een hand vol zand begon haar pad van leven,
onwetend wat ze zou beleven.
Met haar hand vol zand bouwde ze luchtkastelen,
dromen brachten haar een verre toekomst zonder verleden.
Haar ogen konden glinsteren als sterren in de nacht,
ze straalden hoop, liefde en pracht.…
ollie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
496 krachtig en sterk
aan de hand van ‘jouw’ vrouwtje
van jonge pup tot grijze wijze
dartel ondernemend was je
met een hart vol van liefde
voor elk klein baasje ook
dat over onze vloer kwam
dat met jou spelen wilde
of met wie jij knuffelen kon
de wandelingen in het bos
waren als dagelijks ritueel
een reis vol verrassingen
als hazen het pad…
Mijn stille zijn
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
390 licht
dat mij terugbrengt
in mijn zicht
daar waar ik oploste
in lucht
mijzelf niet meer kon
zien
bleef zij mijn antwoord
dat bleef zonder
een misschien
zij-
niet in plaats van
wie ik was
maar daar waar niets
meer over was
juist bij haar zo stil
nabij
kwam steeds een nieuw
begin in mij
nu gaan wij-
de auto rijdt
samen op pad…
De crux zit ‘m in het liggen gaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
232 met Star Trek groot gebracht
luisterden zij op I-pads naar hun ‘high time’
als kasteelheren naar migraine brengende
boodschappenjongens en -meiden
[die ellendige nitwits van de reclame]
en al wat dies meer zij
van dien dan weer dit
en hen dus weer dat
wat leidt tot
en lijdt onder
non-elementaire
diversiteit
van het waarheidsdenkenonderscheid…
waar jij bent
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
40 De avond heeft de velden toegedekt,
de huizen houden licht voor ons bewaard.
Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders
alsof je mij voor even thuis verklaart.
We hoeven nergens eerder aan te komen,
de weg mag langer duren dan gedacht.
Er is nog zoveel waar ik van kan dromen,
maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht.
Mijn hand vindt jou…
Afscheid
netgedicht
3.5 met 30 stemmen
3.027 Op een dag zal ik gaan
treed ik buiten mijn afgesloten gewelf
in het door mij nog onbetreden leven
als een blad; nuchter, clean en onbeschreven
bewandel ik de weg op zoek naar mijzelf
Op een dag zal ik blijven
op het juiste pad dat ik tussen struiken vond
waar ik mijn stap van angst kan gaan bevrijden
en leer de valkuilen weer te vermijden…
Testament
gedicht
3.5 met 340 stemmen
78.116 En de leraar die mij altijd placht te dreigen:
jongen, jij komt nog op het verkeerde pad,
kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen.
Dat wil zeggen: hij heeft toch gelijk gehad.
Voor mijn ouders is het album met de plaatjes
die zo vals getuigen van een blijde jeugd.…
DE WIJSGEER EN HET KIND
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.417 De wijsgeer, in gepeins verloren,
Zwierf mijmrend langs zijn eenzaam pad:
Hij zocht geheimen na te sporen,
Die de Almacht hem verborgen had.
Een strijdig twijflen en geloven
Kruiste in zijn walend brein dooreen.
Nu zag hij vragend op naar boven,
Dan zag hij tastend om zich heen.…
Gedachtes...
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.133 Mijn ogen krijgen kleur, ik zie een andere kant, vreemd, een pad dat wegleidt van de stad.
Ik hoor ze roepen, in mijn gedachten, mijn zelfverzonnen figuren.
Ik ga met ze mee, naar de rand van de stad.
Ik hoor geluiden, vogels die fluiten, het ruizen van de wind door de bomen en het hoge gras.…
IN DE BRUIDSDAGEN
poëzie
3.2 met 19 stemmen
4.758 Zucht naar het kooitje*,
Angst voor ’t verschiet*…
Bruidspaar, gevierde,
Doel van het lied;
Neem bij de wensen
U reeds gedaan,
Van mij op de koop toe,
Déze nog aan:
Zij u de bruidstijd
’t Pad tot geluk;
Noem gij hem nimmer
Voorbo van druk.…
Liever niet!
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
919 Vermoeid, en op hun hoede
Begeven ze zich op pad
Gevaar loert op iedere hoek van de straten
Zullen ze vandaag te eten hebben?
Zullen ze ooit naar school gaan?
Zullen ze overleven?
Boeken, het lijken fabels
Bestaan ze eigenlijk wel?
School,
Een onbereikbaar begrip
Kunnen ze zich ooit ontworstelen uit dit bestaan?…
Liefdes Hof
poëzie
3.1 met 7 stemmen
1.716 Wie liefdes hof betreedt,
de wonder- wonderschone,
wie om daarin te wonen
het verdere vergeet,
wie 't ogenblik bemint
en aanziet hoe, bescheiden
in ons gewekt, bij tijden
opnieuw geluk begint,
wie onbaatzuchtig leeft,
zijn aard zich overgeeft,
wie list en opzet haat
vindt hier zijn toeverlaat:
hoe zich de paden winden,
hij wordt het nimmer…