4787 resultaten.
Zomaar uit het niets.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
951 meer dan dat
en dat is alles
wachters in de nacht
wachten op alles
en alles is niets meer
dan niets
ik zie je wel een keer
als ik fiets
tegen de wind in
het wordt vanzelf lente
dat alles weer opnieuw begint
zo wordt een kind
een volwassen mens
en heeft iedereen zo zijn wens
en sommige mensen fietsen
tegen de wind in
op zoek
in de regen…
Zoethout
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
521 Doorluchtig door de regen getemd,
ben ik gelaten, maar vooral alleen,
misschien wil ik het zo laten,
mijn kijk geremd, door met waas
beslagen ramen, zie de lege straten,
scheen licht uit met kaars verlichte huizen
in schemer, het donkert om mij heen
met het potlood, waarmee ik schrijf,
kauw ik me naar het einde, herken
de smaak van zoethout…
Plantte bloemen in het zand
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
613 de zon verbrandde
koele regen
het licht verschraalde
stoffig kleur
de wind verstoof
langs vele einders
de vleugjes van
hun vage geur
droogte schrompelde
de jonge bladeren
bracht de plant
weer tot woestijn
mijn bloemen
en hun schoonheid
mochten er
niet langer zijn
wel stenen
die ik keerde
hun schaduwzijde…
Vierdaagse
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
897 De blaren nemen we voor lief, de regen eveneens,
de buien kletteren niet zachtjes naar omlaag
Omdat we allemaal weten, dat de gladiolen
uitgedeeld worden, en wel vandaag!…
1985. Oostende.
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
640 Naar het drijvende bed
en de woorden
die toen bleven draaien rond mijn zilte slaap
zee werden
groter en groter
in de regen, in die bindende stilte, zo anders
dan ik had vermoed
tot ik verdronk. Jouw gezicht zag
en die laatste hand.
- Mijn woorden waren als meeuwen
die ik aan de waarheid gaf.-…
met droefheid
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
661 hart
hijgend
onder blauw bedrukt, wegwaaiend
in honger en liefde, almaar onderweg
almaar
en wellicht volkomen onoprecht
- zouden wijzers dromen hebben -
ik kijk op mijn horloge, reis verder door woorden
en besef dat ik je neerschrijf langs een rivier
onder onbewaakte bomen
misschien hebben jij en ik hetzelfde nodig
maar word ik regen…
Mode verandert
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
556 op een trage golfslag
is deining van regen te horen
door een holle lucht
wat toebehoort aan niets
de stad zeilt, spint verder
over grijze straten
die oplichten bij lichtflitsen
van de dag
(de natuur wacht op warme tijden,
waarop het zonlicht oprijzend voldaan zingt,
en magisch verschijnend blij is,
waar de mens langs komt)
mode verandert…
onbedekt
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
1.610 in het gaan
want zachtjes, heel zachtjes
vreest hoop mijn eigen naam
raak mij in de schemer
of langs een late weg
het stille zal steeds luider slaan
in’ t zwarte weefsel van de waan
zie het trage op mijn ogen
de woorden die ik achterlaat
de dood zal jouw rivieren breken
in de bedding van ‘t blauwgebleekte
ik zal me richten naar de regen…
tussen de eiken
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
459 bomen zong haar huid een wiegenlied
zacht gerimpeld tot een plas, waar spiegels helder leken
kinderwensen dreven stil vanuit de glans
dat zonlicht immer achterliet
als sterren, dieper, tot de oorsprong van de dag
en schrijvers dansen letters
ongedwongen langs de avond, zuiver in het oogpunt
van een kleine blonde dood
als de hemel regen…
Vannacht
gedicht
2.7 met 27 stemmen
9.013 Vannacht was ik opeens weer klein
de tuin de perenboom seringen
met weer heel groot de kleine dingen
en op de wip hoog boven zijn
Mijn moeder kwam een snoepje brengen
mijn broertje zei een lelijk woord
(ik had het al voorheen gehoord)
de zon was regen aan het mengen
Achter de heining in de straat
een paard kloppend op hobbelkeien
ik wilde…
het kind en het glazen vogeltje
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
706 geweest
ook in elke wereld
die openbrak wanneer het schuilen zocht
naar zachtheid
of een lief woord
dat deed vermoeden dat ik bestond
met het oor tegen een helderblauwe hemel
om in geluid
van nergens eindigende warmte
te kunnen wonen
ik tastte dan aan mijn hart
aan het kind
dat daar stond, hoopte dat God
het zou horen
dat de regen…
Herfstnacht in de Tuilerieën
gedicht
3.3 met 16 stemmen
7.078 Nacht en regen. Soms een roep door 't woud
van een duif en het onhoorbaar klieven
van het duister, dat zich slapend houdt
om de laatste liefde te gerieven.
Verder niets. De nacht en ik alleen,
eenzaam wandelend aan de rand der tijden,
zó verheugd en zó bedroefd meteen
om mijn voeten die een afscheid schrijden...…
De laan
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
454 Die lange brede laan
nu kaal en triest
geen pad meer om over te gaan
nog slechts geroezemoes
van regen en wind
geen mens die nog haar richting vindt.
Haar toegang werd gesloten.
Ze voelt zo leeg
en eenzaam aan.
Verdrietig, zielig ligt ze er nu bij,
die lange brede laan
met haar duizenden verhalen
in het herfstgetij.…
Zolang...
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 Zolang jij van mij blijft houden
zal het altijd zomer zijn
in jouw liefdevolle armen
lijkt zelfs regen zonneschijn
zolang jij van mij blijft houden
kan ik alle dingen aan
jouw nabijheid en jouw warmte
geven kleur aan mijn bestaan
zolang jij van mij blijft houden
ken ik weinig angst of pijn
jouw geruststellende woorden
maken grote zorgen…
Sterke wijn
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
739 En niemand zanikt en zeurt tegen je aan, je
kunt in stilte ook je zonden overdenken ter-
wijl je uitblaast, en regen en wind maken
je schoon en je wordt langzaam in de aarde
opgenomen, alleen je botten, die je vorm
gaven liggen nog in stilte na te genieten-…
Chaos in de woonwijk
netgedicht
3.2 met 26 stemmen
636 het raam mijn naam
de buur drie deuren verder
lijkt ook op mij
ik voel hun binnenkant, hoe ze tasten aan chaos
in de winterkamer en steeds wisselt de scherpte
van de lucht
het is het leven van alledag
ik heb je lief, schreeuw ik
tegen hen
langzaam wijken de vleugels
uit mijn lichaam
ik stort neer
in de zesde strofe
de regen…
afdruk van je tenen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
473 tussen regendruppels schuilt
zich droog door buien danst
maar met gewicht
je aankijkt
in een leeg hoofd als het mijne
blijft zo’n gedachte hangen
weerkaatst weerkaatst
vergeet tot hij
zich niet verder weet
en instort
stop een storm in mijn hoofd voor een spelletje pong
de gedachte die droog blijft, heel blijft
in een lege kom met regen…
Toch wordt het lente
gedicht
3.3 met 18 stemmen
13.427 En tóch geloven dat het lente wordt,
al valt de koude regen neer in stromen
op kale, zwarte takken van de bomen;
al zijn de dagen lichteloos en kort.
En tóch geloven dat de zon het wint,
al houdt ze zich soms dagenlang verborgen;
zoals een mens,in ’t donker van de zorgen,
soms plotseling een zonnig plekje vindt.…
Zonsondergang
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
544 Ook vandaag gaat de zon weer onder,
na alle regen en zoveel drukte om
het begin van een nieuw jaar.
Ze is vriendelijk en rustig, helemaal
niet boos om onbegrip en dwaasheid
die ons mensen soms komt bezwaren.
Konden wij maar wat beter onze
kalmte bewaren en dulden wat we
toch niet kunnen veranderen.…
hamers
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
905 narcissen
ik droom je lichaam hier
de vogels roepen om duisternis
de deur werd dichtgeslagen
wolken lijken op hamers
ruzie is een aanslag
bomen lijken stronken
ik droom een zonnewolk, een godin
en daarbij een vuur van heimwee
dat ik aansteek in jouw ziel
de esdoorn zou weer leven
als in een geschilderde lente
de lijster zingt zacht
de regen…
Fleurige parasols
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
739 Onder een gewelfde paraplu boren
duizend stemmen stille gaatjes
in de moezon regen die het lichaam
van de rivier doorzeeft, levensdromen
kerven zich in stenen. En wie van
hen de glans van de woestijn doorstaat,
slaat bressen waardoor een brede
toekomst zich stromen laat.…
De liefde slaapt in haar hart
poëzie
4.2 met 6 stemmen
5.469 geen regen, geen schaduw, geen sneeuw,
geen dooiende schemering
die als een zwavelen zon
in de rafels hangt van het weer,
drijft mij terug naar het vuur
van haar kamer, haar rode haard.…
Jouw naam staat geschreven in eeuwigheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.153 Een zachte regen daalt neer op mijn ogen.
Alsof ze een traan willen verbergen.
Momenten in eeuwigheid
verliezen hun glans niet.
Ooit zullen we elkaar weer zien.
Jouw naam staat geschreven
in eeuwigheid.…
blijven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
538 woont
geworteld thuis en
reist oneindig met
de elementen
als een waaier van
liefdes beweegt zijn
wuivend bladerdak onder
de verzengende zon
de storm beproeft
teisterend de krakende
takken die gewillig soms
breekbaar een buiging maken
de tedere reus
zuigt de ingeblazen
nieuwe levens van de
reizende elementen
in zich op
de regen…
Genietmoment
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
668 Hoe vredig wandelend
gaan jullie door de regen,
de jongen ijslikkend,
de opa trekkend aan zijn sigaret.
Wat wil je aan de kijker exposeren,
de parasol verkozen boven paraplu,
ben je gezellig aan het provoceren,
zie ons eens lekker
weer en wind trotseren,
een ijsje smaakt ook wel
in winterkleren.…
omdat een enkeling
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
596 verpest
het halve lover afgekapt
slecht hun kruin die rest
voorbij hun hoge kale stam
zie ik de grauwe stad
waar ik vóór die slachterij
totaal geen weet van had
alleen omdat een enkeling
te lang was en moest bukken
waagden ze het om aan mijn plantsoen
het mooie zicht te ontrukken
als ik al ergens angst voor had
was het voor zure regen…
Candlelight voor beginners (liedje)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 (2 keer)
De regen valt bij bakken neer,
dus ben ik gans verzopen
de kleren plakken aan mijn lijf
en ja..., ik heb gezopen.
(refrein)
Je hebt een ander ,weet ik al
dus valt er niks te hopen
en ligt die daar nu in jouw bed?
die vent, die ga ik slopen.
Maar lieve schat, ik ben hier nog
wanneer doe jij eens open?
(twee keer)…
BEESTACHTIG BOERS
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
545 lang beschreven schrijvers de Germanen
Als onbehouwen, achterlijk en zot
Rond 1500 lachten bij ’t schavot
Veroordeelde plus massa zich nog tranen
Het Lage Land had vreemde onderdanen
Hoe droevig was hun troosteloze lot
Geen kleren en verkleumd tot op het bot
Dat vroeg gewoon om drinkende kompanen
Een land, geplaagd door stormen en door regen…
WEG
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
478 mijn vriendjes zijn voorgoed vervlogen
hun aanzicht is vervaagd
alleen namen zeggen mij nog iets
alsof levenloos heeft huisgehouden
opnieuw gebouwde huizen
worden nu bewoond
door ogenloze schimmen
en stommen
waar een groet teveel voor is
waar ik ooit woonde waait los zand
rechtstreeks pijnlijk
in mijn ogen
waar langs de regen…
mare
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
666 zo vaak schreef ik over de dood
bij het vele leven, het vele sterven
om in het hart 't vervloekte rood
als vreemde pijn te kerven
vragen vonden steeds weer gaten
nog luider schreeuwend dan het kind
dat in regen en rebelse wind
oog in oog stond met het achterlaten
ik liet geen enkel beeld onbeheerd
of dat wat zich met schaduw voedde
magie…