5388 resultaten.
ZOMERSE GRIL
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
201 Bij de school Warmonderhof
gedijen het vee
koren en groente
weldoorvoed dankzij
verspreide stalmest
en vergane planten
aan de aarde toevertrouwd
velden en akkers
genieten van gulle regen
maar kampen daarna
met tergende hitte
aren en gewassen
verlangen meer water
dieren aanbidden de schaduw
de zon vol kwelling
maakt plaats…
De maatstaf van beschaving
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
169 De kracht van een bouwwerk
meet je niet aan de hoogste toren,
maar aan de dragers in de schaduw.
Een mozaïek breekt
als de kleinste steentjes verpulveren.
Kijk naar de rafelranden van de stad.
Waar het licht het traagst binnenvalt
en stemmen fluisteren tegen koud beton.…
Van stormen en blauw
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
94 Geen stilstaan meer in de schaduw,
geen vrees in het zilveren licht.
Mijn borst is van stormen en blauw,
mijn ogen naar voren gericht.
Wat was is ontwaakt en vervlogen,
een jubel die zingt in het bloed —
met een open, een heldere ogen
tegemoet wat de dag mij doet.…
Een streep licht
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
72 eet
komen de paarden je halen
de paarden van de dood
In een onrustige warreling
zweven de schimmen
van de onbegravenen
Boven de hoofden wappert
de onzichtbare vlag van vrees
zo hoog kan lijden klimmen
Een sigaret bungelt tussen
smalle lippen
Charons kolos van onverschilligheid
In motregen en mist halen twee
paarden ze op: schaduwen…
Het huis mijns vaders
poëzie
3.9 met 36 stemmen
5.533 En 'k was gelukkig in de schaduw van dit leven
dat naast mijn dromen als een goede vader ging...…
De spiegel en de herfst
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
174 Laat de schaduw terugkeren over het landschap van ons samenzijn.
Schenk jouw kale, trotse bergen aan de melancholieke herfstgoden,
zodat zij er hun passie op kunnen koelen,
terwijl ik achterblijf met de woeste, stormachtige oceaan van mijn woorden.…
Natuurdans van de tijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
71 Van dauw naar middagzon
Hoog staat nu de zon,
Stralen kussen de aarde,
Schaduw krimpt getemd.
Warmte op de huid,
Bloemen openen hun hart,
Zoemen in de lucht.
Rustpunt op de dag,
Tijd staat heel even stil in
Het felle, gouden licht.
Ritselend groen danst,
Lome bries brengt koele rust,
De middag ademt.…
in paars en te pril lentegroen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.401 ik zag je zonnig
in de kou
de handen diep
in zakken weggestoken
de stoet was zwart
alleen het wit van bloemen
had zijn kleuren al ontloken
in paars en te pril lentegroen
hij was een boom
in jouw tuin vol herinnering
aan een horizon die nooit verging
want zij is eeuwig jouw vriendin
jullie speelden in zijn schaduw
maar het licht werd…
Opstapje
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.801 Thans onbereikbaar in mijn schaduw
in mijn schoenen, neus naar voren
en een gepijnigde blik richting einder
tot het bekende geluid me weer wakker ruist,
m’n gedachten ontneemt en een plotse stilte
overheerst. Nu is het tijd om te beslissen.
Een fluitsignaal klinkt,
ik stap op, vastberaden
de geluiden neem ik mee.…
LOFLIED
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
972 stegen met mos
waarin karrensporen
gesleten in stenen
stegen stijl
tussen oude muren
waar eens het leven
drentelde
en het kind de klank
van zijn lied ontdekte
in de armoe
verscholen onder
een deken van grauwe
schaduwen
waar de zon niet kwam
Licht op kronen
van de kathedraal
waar de zon speelde
en rijk geklede heren
geen stegen kenden…
je kartelt in mijn handen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
803 nog ligt de grond
bezaaid met stenen
ik stap er overheen
ik heb je eindelijk gevonden
in jouw kleur en vormen
voel ik me niet meer alleen
je paarde met de schaduw
na het splijten van een rots
uit haar kern brak je los met trots
ik heb je opgeraapt
restanten uit een vorig leven
zacht en teder weggeschraapt
je kartelt in mijn handen…
de bomen droomden zomer
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
747 ik zag je in de verte staan
je bloeide blauw boven het koren
je zachte lichaam sprak me aan
voeten in het groen verloren
je zwaaide toen ik nader kwam
het zonlicht danste op de wegen
ik zag hoe je mijn schaduw overnam
met lippen vochtig van de regen
je blikken maakten sprakeloos
verlegen kleurden ook mijn wangen
je keek hoe ik mijn ogen…
Rondleiding
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
697 waarin je droomnacht
smelt tot kwik zwaar naar
je navel lik het lood tot in je schoenen
strompel 's nachts als schaduw
van een gordeldier de grachten rond
en rond rondom de borsten van de
stegen stad als zilver zwijgen stappen
steen en staal.…
Daar op dat bankje...
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.163 bankje…
Mijn trillende hand bleef in de lucht hangen
Toen hij zijn gezicht doelbewust omdraaide
Erkenning was slechts mijn enige verlangen
Totdat al het beleefde met de wind wegwaaide
We zaten toen op dit bankje…
Met mijn lippen op elkaar geklemd
En een schelle gil ergens in mijn keel
Met om mijn verkilde lijf een doodshemd
En haar schaduw…
legenden vonken in de vlammen
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.372 je speelt heimwee
legenden vonken
in de vlammen
ogen dansen in het
vuur de schaduwen van
half ontblote mannen
akkoorden schreeuwen
van hun strijd, de pijn
die ze hebben geleden
het is de donkere
kant van het verleden
weerklinkend in verdriet
lage tonen zeggen niet
waarvoor er is gebeden
hoeveel de kinderen leden
snaren resoneren…
Wraak
netgedicht
4.0 met 40 stemmen
2.410 Het uur der wraak snelt naderbij
Duisternis hult alles in schaduw
Verstikkende mantel bedekt mij
Vervult mijn wezen vol afschuw
Elementen ontsteken in razernij
Doodsangst beneemt ’t verstand
Vergrote pupillen beperken zicht
Blakerende allesvretende brand
Duistere wolken ontnemen licht
Gevoelens zakken in drijfzand
Bliksemschichten…
Depressie (bewerking)
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.038 Geslaagd zijn in het leven
Gaf jou geen voldoening meer
Je miste de zin, het diepere
En de blijheid van weleer
Nu ben je in dat schemerland
Van helder licht verstoken
Schaduwen spelen hun spel
En gedachten blijven spoken
De verte vangt de blik
Van je starre stille ogen
De vreugde is vervaagd
Door leegte opgezogen
Van droomstof geweven…
Die avond bij het meer
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.032 denk aan die ene avond
Bij het meer
Constant volgden mijn ogen je
Droevige blik
En je haren bewogen toch
Fris als een zomerwind
Gelijk met je stappen
Het was vreemd
Ik voelde me leeg en
Jij lachte naar die late wandelaar die het
Koud had en naar huis wilde
Langzaam stopte je aan de rand van het
Meer en keek rond je
Niemand, alleen mijn schaduw…
gedachten
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.289 wolken houden desondanks
de wacht bij sombere gedachten
de zon schijnt de horizon staart
achter de horizon verdwijnt de zon
de hemel vertoont vlekken opvallend
lijkend op de donkere wolken
die wacht houden bij sombere gedachten
de weerman voorspelt een heldere nacht
de vlekken verdwijnen aan de horizon
sombere gedachten zorgen voor schaduw…
Huize Matanze
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.559 Verdwaalde meeuwen
slapen er nog immer in hun schaduwen
terwijl in het dorp een grijsaard sterft
ook even later dolverliefden huwen
waar de geest van Hanzesteden eeuwig zwerft
De rivier draagt op het kabbelend water
de tijd naar veel verder en veel later.…
het zonlicht vervaalde
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.872 het blad viel te vroeg
ik heb niets genomen
de zon scheen volzomer
er was liefde genoeg
we zochten de schaduw
warmte maakt loom
jij had ervaring en kende
het plekje onder de boom
ik lachte toen je me kuste
mijn zinnen met jouw
passie blusten, het blad viel
toen we uitgeput rustten
we zagen de herfst
in zijn donkerste kleuren
we…
Jos...
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
949 genieten met een snik in je keel
Je veelzijdigheid bracht zoveel kleur in je leven
Hierdoor kon je andere mensen helpen in doodstrijd
Woorden die je in het stervensuur kon geven
als troost als zij naar de dood werden geleid
Je liet je de wereld indrinken en genoot
De kleuren van liefde verfde je in pastel
Een leven van vreugde maar ook van schaduw…
Vlakke stilte
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.117 weerklinken
als een uitgestrekte vlakte
waar leven zichzelf verloren heeft
waar vergane en blindgeworden zichten
zwerven langs oude bomen
met de dood achter zich aan
waarom zeg jij niets
laat je mijn stappen zinken
naast de langzaam stervende morgen
blootsvoets in het achteruitgaan
oneindig ver in het vergeten landschap
waar schaduwen…
De Wandeling
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
942 te halen
Het zand vindt haar weg
De wind voert ze mee naar zee
Golven klinken dreigend
Ik loop gewoon maar mee
Voetafdrukken van weleer
Door het water uitgewist
Zie ik voor me in gedachten
Verzanden in dikke mist
De wijdsheid van de zee
Geeft nietigheid in gevoel
Ik loop alsmaar door
Onzeker is mijn doel
In de kilte van de schaduw…
hijgende vlucht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
781 als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht naar
schaduw naar nacht
aan elkander rijgen
dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid
zo beschrijft zich
de uitgeholde lach
nog slechts verkrampt
waar te nemen
naast diepe kassen
een…
Introïtus (Ps. 4:7)
poëzie
2.6 met 10 stemmen
2.454 Bloeien wij, Heer, alleen gelaten
Met schaduw en met spiegelbeeld?
Al wat ons pijnigt en verveelt
Aanzien zij lustloos en verwaten.
Ach Heer, zijn wij van u gehaten,
En laat Gij toe dat dood ons steelt?…
INDISCHE NACHTEN (2)
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.793 als schaduwen achter een wit decor
verschijnen zwijgzaam ranke ambachtslieden
de wayangs die ons hun geheim verrieden
zij geven gul de kunde aan ons door
ze volgen nederig het oude spoor
en laten eeuwen door hun handen vlieden
aanvaarden wat het leven heeft te bieden
want niets wordt gewonnen, niets gaat teloor
ze voelen vormen, scheppen…
winterdeken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
875 niet alleen de nacht
schermt licht af van
helder waarnemen
waarin dromen mij soms
ongevraagd meenemen
naar diepe dalen
van verwarring
ook de dag kent momenten
van onzichtbare schaduwen
gevoed door gevoelens
van verkrachte woorden
zij overvallen soms mijn gemoed,
zomaar, zonder te schuwen
een muur met
een zacht fundament
is…
de waarheid valt uit de sterrenhemel...
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
2.032 ik zie je lichaam in de schaduw van de zon...
alsof al dat licht je terug toveren kon...
maar 's nachts, bij stille maan, staar ik uren uit het raam...
de waarheid valt uit de sterrenhemel... ik moet je laten gaan…
Danse macabre
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
1.512 naar de
contouren van mijn lichaam
ik vergat de tijd
tot ik de kleuren hoorde
van jouw onvermijdelijke komst
je voetstappen, grijs en koud
verkilden mijn vertrek
ik probeerde nog
geluid aan te raken
…vogelgezang
…..windgefluister
…….een enkele zucht
maar langs de randen
van mijn gezichtsveld
kroop sluipmoordend
een duistere schaduw…