Alle inzendingen

Het lage zelfbeeld van Rimbaud berust op zijn onderdrukte jeugd...

De wind waait hoog en kent de mensen niet! Hoog wil ik stijgen in de Noordenwind, Boven 't gerucht van stemmen - boven 't licht Der volle straten en de druk der mensen. Ik wil ééns vrij zijn, ééns oneindig vrij - Dat er geen liefde en lachen voor mij is, Geen zachtheid en geen weemoed ...

Naderende donderbuien storten tranen in mijn ogen, omfloerst met rode randen, zie ik mijn omgeving niet versluierd, in alles wat we hebben in een natuurverschijnsel? of een telkens terugkerend verdriet, of blijft de magere hoop bevestigd aan een blijvend onvermogen, als leeuwerik ...

Ik heb twee neven: een werd viroloog De ander had altijd zeer woeste plannen: Zo uit het hoofd van ouwe dronkenmannen en iedereen verloor hem uit het oog: Tot nu; hij appt: ‘Ik lach me eigen ziek, dankzij mijn nieuwe mondkapjesfabriek’

deze lente, dit nerveuze regenen maakt alles weer onzeker en toch buiten door het raam gaat alles verder: onrust ingemetseld in huisnummers buslijnen rekeningen dagen graden en daar lopen onder paraplu's allen die wat willen worden die al huizen hebben schoenen auto's kinderen ...

Wat heb ik nu toch weer verkeerd gedaan? Ben niet meegaand en blèr meestal tegen. Vind mijn weg langs hobbelige wegen, en kijk de familie schaapachtig aan. Een mak lammetje ben ik nooit geweest, want als er één schaap over de dam was, liep ik beslist niet in dezelfde pas. Ik ben een door...

ik probeer je met m’n ogen te omarmen jij probeert mij met je borsten op te warmen je pupillen verwijden wie ben ik om je gespreide benen te omzeilen heb erbarmen heb erbarmen ik val niet of juist wel te benijden en dan dan verliezen en verdwalen we voor eeuwig in ons beiden...

(versje van hoop en vrees) wanneer we straks terug mogen kijken op de crisis zal alles anders zijn blijkt dat niets is wat het was kijken wij met andere ogen naar het aards bestaan waarin een bres is geslagen die leemte opvullen met warmte en genegenheid wordt nog een hele klus

Ademnood, ademnood, ademnood en dan volgt de dood. Met gerochel en gepiep is hoe het leven afliep. Een week geleden nog volop in het leven gestaan, nu in quarantaine eenzaam heengegaan.

De ziekte van jouw vader schilderde heimwee aan zee papieren schepen op golven van een onzichtbare wereld de aftakeling, zijn dementie het verliezen van zijn geest toen de planeet verkoos te zwijgen, ademde jij onzekerheid, zocht naar veiligheid, maar de dichtgetimmerde waarheid ...

In het land van Lek en IJssel ligt een bungalow zich te verlekkeren aan een groenrand met ‘n groot vergezicht licht en lucht hebben vrij spel spelen zowel buiten als binnen en als de zon z’n intrede doet straalt de rijkdom er vanaf niet in geldelijke zin maar in overweldigende zin z...

Tussen waan en waarheid tussen belofte en gemis tussen verbod en genot tussen filter en duisternis Tussen ongekende hoogte en onbekende diepte tussen vreugde en heimwee tussen afstand en diepte Tussen stijgen en dalen tussen roof en tocht tussen slagen en falen tussen schoot en schot ...

opmerkelijk genoeg liggen in zwaar gesteente volle kleuren in het verschiet we gaan onze stenen nog breken zo dadelijk met blote hand of tegenwoordigheid van geest maar nu even niet

Het idee duwt me naar later naar terugkijken op mijn leven sinds het antwoord dat ik nu moet gaan geven op zijn vraag, zijn tweede aanzoek: hij wil een kind Op mijn buik zit hij zo verleidelijk en lief te kijken dat ik het graag wil houden zoals het is met zijn tweeën en de pil het...

er is angst er is isolatie er is hamstergedrag er is ziekte ja dood is er zelfs er is zelfs dood maar we horen de vogels weer zien elkaar op afstand beter nu dan dichtbij de lente kondigt zich zoals alle jaren weer onder kleurrijke hemel die van donkergrijs naar hemelblauw tint ...

Elke dag ben je ermee bezig. Anderhalve meter van elkaar, want anders loop je een gevaar. Boodschappen doen, één persoon achter een boodschappenkarretje, het wordt er niet gezelliger op.... Personeel in de winkels nog steeds hard werkend om de schappen gevuld te blijven houde...

Vroeg in de morgen Zong de merel een nieuw lied Wees tot troost en hoop

Zelfs in tijden van ellende nationaal en internationaal weet hij toch altijd weer verdeeldheid te scheppen

zij rolden haar snel uit het grote 5g tapijt snelheid en geluid alleen nog met publieke ruis in strak zender en antenneframe leek de stad een stalen bos maar de co2 uitstoot bleek een grote flop straling bereikte grote hoogte omdat wij steeds scherper wilden kijken ook diepte b...

Judith Kloosterman, mijn eerste liefde, speelt nog steeds 'Für Elise'...

voor mijn blinde buurman Hij stond daar zomaar voor het raam. Ik dacht - naar mij te staren - Ontzet trok ik de blinden strakker aan, Heb hem voor wie of wat hij was gelaten. Niet in de zon, in het teken van de koude maan Moet zijn gesternte zijn gevallen Toen het bijtend zuur hem naar d...

Jij vloog weg van mij op geen vleugels gedragen, onze vlucht was voorbij in de dood verslagen. Nog in het winterlicht een toekomst beloofd. Met de lente in zicht, nieuw licht al gedoofd. Nu ben ik vleugellam, poets geen veren meer. Toen jouw einde kwam, stortte ook ik hard neer.

Corona zet ons leven op z’n kop Wij mogen niet naar buiten gaan in groepen Maar het verbod op de contactberoepen Dat levert ook wel mooie dingen op Ik mocht het vroeger echt niet van mijn ouders Maar strakjes heb ik haar tot op mijn schouders

Gelijk een hond die drentlend draalt en druilt om eigen vuil, beruikt met schroom'ge teugen... - Waarom uw avondlijke vreê bevuild met slijk van derf verleden, o Geheugen? Gelijk de vogel die zijn woonst beslecht met peerlen bloeds, door de eigen plui...

Er komen dagen dat alles weer zijn gang gaat. Want hoop doet leven.

hoe kan ik licht worden ik ben niet klaar vergeefs reikte ik naar het waardevolle schuilt er schoonheid in duisternis is het een mooie reis misschien laat ik de herfststorm los en vertrek ik in een lichte lentebries vaar ik in een bootje onder een blauwe h...

En toch wordt alles weerom groen, al zijn we thuis haast opgesloten. Corona heeft met ons te doen en er wordt veel ontsmet, gespoten, maar ééns komt toch de betere tijd en zullen we weer samen zingen. Het nieuwe groen lijkt haast gewijd en vreugdevol worden de dingen, al is het nu een ...

Latent tot de lente verschuilen zij zich als entiteiten zonder ID, verbreken de ketens als fabelwezens zwevende virale schimmen Voor ieder ongrijpbaar, ontsnapt uit de fles, tonen de geesten in wazige mist hun valse karakter op klaarlichte dag, onstuitbaar, niet langer te dimme...

kan een oorlog schoon zijn? Nee niet uiterlijk mooi natuurlijk maar niet vies niet smerig zonder afgrijselijke slachtpartijen zonder mensen aan flarden geschoten opengereten hoofden als kokosnoten gespleten kan dat – zo schoon? Ja dat kan want er zijn bommen die gebouwen heel laten ...

Wij zijn als de kinderen die zeilen op de wind wie zal 't verhinderen? Rondom bloemsem geuren de kleuren die ons blij maken als een kind klots de zee waarin wij onze ziel op haar tijd weerspiegeld zien in eindeloze deining; tot God erover wandeld en tot zwijgen brengt Wij zijn de ...