615 resultaten.
Ode aan een dichteres
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.552 Wanneer zij
niet slapen kon,
tussen middernacht
en ochtendgloren,
dan was zij
super creatief.
Haar voortdurende
scheppingskracht blijft
zolang zij blijft leven.
Zij ís en ademt poëzie,
steeds weer gevoed
door nieuwe inspiratie.
Vreemde talen
beheerst zij vlekkeloos;
de taal van ’t hart
is haar grootste kracht.
Zij gaf mij dikwijls…
Ode aan de schrijver
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
513 Twijfelend verschijnen
opstandige woorden
op een maagdelijk,
wit papier
Fijne details,
soepel aangebracht
Hersenspinsels,
vervaagd
en
uitgedaagd
en zorgvuldig
in het
hier en nu geplaatst
Er dwarrelen wel duizend
woorden
en
hartenkreten
steevast
op het eerst nog
zo schone vel.
Met zo hier en daar
een komma,
een…
Ode aan de zon
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
832 Wat is het lang geleden,
dat jij nog bij mij was.
Ik heb je vaak aanbeden,
liggend in het gras.
Soms was je plots vertrokken,
zo spoorloos in de nacht.
Je was zo onverschrokken,
misbruikte vaak jouw macht.
Hoe kan ik jou vergeven,
je bracht mij keer op keer
de schaduw in mijn leven,
dan keek jij op mij neer.
Toch kwam je altijd weder…
Ode aan de jaloezie
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
699 Jaloezie is een emotie
Vaak gezien als negatief
Maar leidt, dat moet je ook zien,
Vaak tot iets creatiefs
"Gaat zij werkelijk met hem uit?"
Vroeg Joe Jackson zich ooit af
En Dolly Parton smeekte luid:
"Pak alsjeblieft mijn man nooit af"
"Denk je aan mij als je haar pakt?"
Wilde Morissette graag weten
"Ik ben gewoon een jaloerse gast"…
Ode aan Maastricht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 De maas
vertelt er
van bruggen
tussen verleden en heden
De maas
verzwijgt niet
de nieuwbouw
die uit wil torenen
boven de oude kerken
waarin God
nog huist
in 'bovenkamers'
Op het Vrijthof
hebben ze er
blijkbaar
vrede mee
Op de terrassen
nemen ze een pint
slobberen hun wijn
nippen aan hun thee
Of peinzen er
uren-met…
Ode aan het onbestemde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
559 De avondschemer koester ik,
de dag bijna gedaan
de nacht nog niet gearriveerd,
het één niet meer
het andere nog niet.
De eindeherfst kleuren zie ik ook zo graag,
dat niet echt bruin, of rood,
maar onbenoembaar kleur.
Of voorjaar vroeg met nog niet zichbaar groen
dat er toch echt wel is.
Al wat niet helder is,
eenduidig,
al te…
Ode aan de handen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
614 Handen willen altijd zo graag geven
bijna leiden zij een eigen leven
trouwe dienaren zijn ze
evenaren de snelheid van het brein, de wens
alles voor 't gezin, huis dier, de stal plant mens
ze zijn gevoelig als snaren van een instrument,
nooit lui, hoe ook een bui, moe je bent.
Danken we daarom die ijverige goeie handen
eren ze en zalven ze…
Ode aan de kastanje
gedicht
4.0 met 4 stemmen
3.416 Oktober. Dagen zijn mistgrijs gekleed
en wilde kastanjes vallen maar raak.
Hun boom een kerel, zijn dos vol
groene stekelbollen. Als dobbelstenen
rollen ze weg, hun hoop gericht op boomhoog.
Onweerstaanbare pralines,
rap door kleine handen opgeraapt,
binnen als schat verloren gelegd –
dood in minder dan een winter.
Herfsttijd kreupelt…
Ode aan het gewone
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
884 Weer heeft de wekker
de manager gered,
staat de gsm
te popelen voor de flexer.
Geld stelt het leven vast.
Aldus de bankbediende.
Gezondheid en tijd -
daar gaat hij van uit.
Zeker, verpleegkundige,
elk uur zorgen uw handen
dat breekbare ouderen
hun levensavond halen.
Bravo, ecologe:
milieu bepaalt de cultuur.
Leve de branche die hygiëne…
Ode aan de emotie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
805 Onverhoeds komt het omhoog
als een vulkaanuitbarsting
tussendoor een lavastroom
Het is verwerken dat gepaard gaat
met hevige regenval
totdat de zon zijn kracht bepaalt
warmte in het lichaam krult
de wind langs wimpers fluistert
een ander zicht, een nieuw geluid
waarvoor ik zwicht
geen noot kan ik lezen en toch
leeft er muziek in mij:…
ode aan de sprinkhaan
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
567 het platgetrapt gras
oogt bij lange na niet meer
zoals het ooit was…
Ode aan de aarde.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
724 Vandaag is de “ dag van de aarde”
‘k wist niet eens dat ‘t bestond,
onze globe met een fantastische waarde,
waar menig mens het leven vond!
Vandaag, de dag van de aarde
besef ik me eens te meer,
dat de mooie aarde- waarde
niet meer is dan van weleer!
Want wat doen we de globe aan
met oorlogen, vertrappen en wapens
al zou men er niet stil…
Ode in de ochtend
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
436 Laat de woensdag nu maar komen
haar jurk van dinsdag als pyjama
Vandaag wordt het helder blauw
Bij het douchen spoelt zij af
de zonden van gisteren en haar
goede en slechte daden
Er zijn nieuwe in de maak
maak je dus geen zorgen, eens
wacht een eeuwigheid van tijd…
Ode aan mijn vader
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
962 Weinig woorden waren nodig
al dat geschreeuw en gebral
waren wat hem betrof
volkomen overbodig
hij zat rustig rokend in zijn zetel
de wolkjes wegwaaiend
dat was hij kort omschreven
problemen in één gebaar weg zwaaiend
hij is niet meer
in mijn hoofd en hart
leeft hij telkens weer.…
Ode aan de Levenskunst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
666 Ogen kunnen kijken,
maar zichzelf kunnen ze niet zien.
Oren kunnen wel horen,
maar kunnen niets vertellen.
Breinen kunnen denken,
maar hebben zichzelf niet bedacht.
Mensen die grijpen naar de macht,
begrijpen van de liefde niets.
Artiesten kunnen in niets liefde zien.
Het sterfelijke maken ze onsterfelijk.
Grillige lijnen krijgen betekenis…
Ode aan Holland
snelsonnet
4.0 met 1 stemmen
780 Rivieren die traag door mijn brede laagland gaan
Met rijen populieren aan de waterkant
En dorpen, torens, olmen in een groots verband
Die trots verzonken eenzaam aan de einder staan
Een man daar aan het roer bezingt mijn fiere rijk
En wat ik hoor is dat ik op een vaasje lijk…
Een ode aan modder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
550 Speelse gele laarsjes worden bruin
Wanneer ze springen
Dat, en alle mooie dingen in het leven
Zijn bewijzen
Van het moois dat is gegeven
Maar waarvan wij toch verwachten
Dat ze blijven wat ze zijn
Ingewreven tot geluk
En wij wijzen met zijn allen
Naar die laarsjes
Roepen rare gele dingen
- Alles om het bruin te weren
Het doorbreken…
Ode aan het meubel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 Bij het inklappen
zou het applaus verstommen..
ze kende geen roem.…
Ode aan het huis
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
878 als zachte armen in omhelzing
zo is dit huis mijn tweede huid
zuiver als het witste licht
spelen kinderen met het kleine weinige
in hoopvol klarende kleuren
als een groot verrukkelijk geluk
het huis…
Ode aan de liefde
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
386 de liefde is een
hemelvuur ontsproten
uit een
heldere rivier
jouw lied
veranderd de wereld
en verslaat
de onderdrukkers
jouw stem
doet de doden
schrikken in het
ochtendgloren
om het onschuldig
veroordeelde bloed
jouw liefde
heft het glas
omarmt zijn wederhelft
zingt een
kristalhelder lied
en strooit het
brood…
Ode aan de verzorgers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
532 Het is fijn om nog lekker jong te zijn,
dat zijn wij tenslotte allemaal geweest,
maar ook toen was niet alles een festijn
en voor jongeren is het niet altijd feest.
Ook al sta je dan niet meer te springen,
toch kun je oud zijn met een jonge geest,
je hoeft niet steeds het oude lied te zingen
al bevalt je dat eigenlijk het meest,
Je staat…
Ode aan de vergrijzing
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
635 Ik kijk even naar mijn handen
En ik schrik
Wat zijn ze oud
Craquelé gebroken marmer
Met vijf smalle staafjes hout
Het verval is reeds begonnen
In de herfst
De winter wacht
Als ik die ooit mag bereiken
’t Is een koude lange nacht
Maar dan denk ik aan mijn moeder
Die ’s de winter bijna door
Nog zo stralend levenslustig
Nou…
ode aan het toiletpapier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 terwijl ik in het kleinste kamertje
deels ontbloot de troon bestijg
spoken in geest en gedachten
over het leven de vele vragen
waar ik mij over bezinnen moet
de grote net als de kleine dingen
die ons in het leven zorgen baren
wat bijvoorbeeld is de allerbeste
de mooiste uitvinding ooit gedaan
was dat de gloeilamp als lichtbron
of eerder…
Ode aan de levenskunst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 Wat mensen moeten doen is marginaal.
De hoofdzaken doen wij niet,
maar worden wel gedaan.
Schiepen wij ons eigen brein?
Pompen we ons eigen bloed?
Ons rest slechts bewustzijn,
en slechts een beetje doen.
Wat eten en wat drinken.
Enig organiseren.
Niet teveel.
Bewustzijn van schoonheid.
Scheppen van wonderen en liefde.
Van vertrouwen…
Ode aan de wind
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
544 O noordenwind, die grijze regenluchten brengt
en koud, de luidruchtige ganzen zuidwaarts drijft,
het staartje zomer achterna,
herinner mij dan aan warme zonnedagen en zwoele avondbries.
Spoedig berijpt door kille winterhand
het teer skelet van ’t herfstblad,
als je even adempauze neemt
en het te ruste legt, breekbaar als glas.
Wanneer regen…
Een ode aan alleen
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
456 De wereld waarnemend vanuit dit schitterende stil
Waar niemand wat zeggen zal, wat woorden van me wil
Mijn geest componeert daar zijn eenstemmig lied
De klanken doen de stemmen en de sprekers teniet
Met niets meer dan vragen, zegt de wereld niets terug
Slechts blikken, slechts knikken, en ze keert me weer de rug
Voor mij is dat niets
Meer dan…
ode aan de letteren
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
591 (voor Jeroen van Merwijk)
geef jezelf een cijfer van 6 tot 10
aan onvoldoendes doen we niet
sla een beurt over of ga terug naar de bajes
gooi eens een keer hoge ogen
zing een liedje in Braille dat deze keer
niet aan dovemans oren is gericht
droom je droom in full-colour
omdat de tijd van zwart/wit
nu toch echt wel voorbij is
(of het moet…
ode aan de eik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 op de grens van het oude capelle
het stadse dorpje aan den ijssel
waar klaas de kade ooit klinkerde
tot waar hij de bermweg bereikt
die de weg naar schollevaar kruist
stond op de werf van hoogerwaard
op de driesprong van deze wegen
meer dan vijftig jaar het houvast
van de majestueus zwaaiende eik
die van wie hem passeren mocht
steeds het volle…
Een ode aan een mamma
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
524 Elke dag
geef jij liefde
Vanaf het moment
dat jij ons leven gaf
Haar hele leven
zorgt zij voor jou
troost zij jouw tranen
Zelfs als jij
jouw eigen weg gaat
Zij lacht met jou mee
Bij alles wat jij vertelt
Ook al is het soms
niet grappig
Zij voedt jou op
Zij kan boos, kwaad worden
straf geven
als jij net iets te ver
door ging…
Ode aan een vlinder
netgedicht
2.7 met 20 stemmen
435 Op welke wijze jouw breekbare vleugels sprankelen
in het leven waar zij zweven in ruimte en stilte op de kracht van
de wind langs de geheimen van de natuur die in jouw tinten zijn ontrafeld
Van ongerept naar ongekend, de dagen zullen ook voor jou niet ongezien voorbijgaan.
Dat een aanpassingsvermogen, open geesteshouding
en innerlijke vrijheid…