inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 72081):

Ode aan de vergrijzing

Ik kijk even naar mijn handen
En ik schrik
Wat zijn ze oud
Craquelé gebroken marmer
Met vijf smalle staafjes hout

Het verval is reeds begonnen
In de herfst
De winter wacht
Als ik die ooit mag bereiken
’t Is een koude lange nacht

Maar dan denk ik aan mijn moeder
Die ’s de winter bijna door
Nog zo stralend levenslustig
Nou, daar teken ik wel voor

Voor haar rimpels en haar nukken
Voor haar wijsheid en haar lach
Ja, als mij dat eens gaat lukken
Als ik dat ooit eens vermag

Even kijk ik in de spiegel
Ben ik dat, die oude vrouw
Maar haar ogen zie ik stralen
Levenslust door alle kou

Beetje wijsheid, kleine glimlach
Zo kom ik de herfst wel door
Ja, die winter gaat nog komen
Nou daar teken ik wel voor

... Illustratie: vlinder op vlinderstruik, foto door schrijfster gemaakt. ...


Zie ook: https://www.youtube.com/c...annel/UCd5OZRhw4pDCLYwNaEKoVTQ

Schrijver: Gabriëla Mommers, 24 mrt. 2020


Geplaatst in de categorie: welzijn

4,7 met 16 stemmen 80



Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:Ruurd van der Weij Fortin
Datum:26 mrt. 2020
Bericht:Een oude hand onder een vrolijk hart.
Gabriëla, jij gaat ons voor.

Naam:Jean-Pierre Ami
Datum:25 mrt. 2020
Bericht:Wijsheid laat zich kennen
in de spiegel van de ziel.
Vertederende ode, Gabriela!

Naam:Ralameimaar
Datum:24 mrt. 2020
Bericht:fijn monter gedicht


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)