994 resultaten.
Weerspiegeling
hartenkreet
3.9 met 21 stemmen
946 rimpelend, verlaat het beeld zijn vorm
doch... zal het sterven in geborgenheid!…
Geweest
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
490 in de wind
Het is er maar even
Zoals een steen
vallend naar de aarde
Als een rimpeling
in het water
Als een zuchtje wind
Kijk, daar gaan we
Wij lopen hand in hand
Heel even
Want de dag ging voorbij
Ik weet nog goed toen de zon ging dalen
Er was een nacht die ik nooit vergeet
Maar het is er geweest
Onuitwisbaar
Het is er…
Operatie #Herfstblad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 De dakgoten druppen
in de bezette stad
Na een nacht wakker liggen
van onrecht en doden
gaan we naar buiten en laten
we onze geleefde levens zien
Kijk, zo moet het, oud worden
met rimpels en huidvlekken
Onze stille tocht ritselt
en zucht een beetje
zwermt soms even samen
op muziek uit onze jeugd…
een eenzame weerspiegeling
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
181 Als je naar buiten kijkt
zie je slechts de duisternis
van de lege nacht achter
een eenzame weerspiegeling
in verspocht dubbelglas
Het blauwe licht versterkt
het contrast van dat gelaat
rimpels in het gezicht
de staat van die kamer
in het raam gereflecteerd
In dat ogenblik ervaar je
wat zij plegen te dichten
zij die jou niet zien zitten…
Gerimpelde handen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
554 vaak gevouwen en later niet uit plichtsbesef,
o nee,
maar gewoon omdat ik me nederig
voelde en de Hogere Werkelijkheden erken
De streepjes en groeven op mijn handen worden alsmaar
groter en de vermoeienis slaat alsmaar meer toe,
vaak hangen mijn handen slap terneer, terwijl
ik met mijn aardappelzaklichaam op de bank lig
en denk aan de rimpels…
Wat is waarheid! (6 x Haiku)
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.105 Het alledaagse
een rimpeling in de tijd
van eeuwig leven
Oceaan van Zijn
ieder golfje dat je maakt
is oceanisch
Bel vol leven
iedere zucht die ontsnapt
is een ademtocht
Baby in de wieg
net geboren ben je al
op weg naar de dood
Op de de eeuwigheid
is leven een ademtocht
sterven is één zucht
Eigenaardigheid
voor anderen soms…
In de modder
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.530 Oude beelden liggen in de modder
zelfs de stenen zijn als zand vervallen
in de tijd en
onophoudelijk
Waarom is er eeuwigheid
als het oude en het nieuwe
slechts de bleke stipjes zijn
op een eindeloze lijn
Heel de ruimte om ons heen
is ontstaan doordat toevallige fluctuaties
en rimpelingen in het continuüm
evenwichten in het vacuüm
verstoorden…
Ouder worden
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
1.475 Mijn moeder zei op een keer
Ik wil niet oud worden
Ik wil niet meer
Ik ga nog liever dood
Al die rimpels
Zò veel en zò groot
Haren verven voor een grijze pluk
Ik ben aan 't bederven
Is dit nou geluk?…
Domoren en dromers
gedicht
3.0 met 61 stemmen
18.069 De grote roergangers van deze tijd,
alle rimpels met zich dragend van de levenszee,
vrezen geen verzet van de domoren van het verstand:
´wie denkt, denkt vroeg of laat wel met ons mee´.…
Van man tot man
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.060 zeg boom,
hoe is dat nou
om op grote voet te leven
nee zeg maar niets,
ik zie het al
je hebt erg lange tenen
en ik wil niet dat
je door mij uit je bast knalt
toch boom,
is er weinig verschil
tussen jou en mij
doorgewinterde rimpels
een droevig gezicht
met een kale kruin
en als het lente wordt
zien wij weer het licht
kijken onze ogen…
De vijfde zomerdag
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
713 Ik baar
Ik baar zoute meren
En kijk hoe het gras opgaat
In krommend riet dat op maat
Zwaait naar zwanenveren
De rimpelende boom buigt en kraakt
Knielt zijn takken het water in
Eeuwig drinkend, alleen zijn kin
Het water dat de bladeren maakt…
Vang rail
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
609 Ik vang jouw lach
in bloesembermen
terwijl stilte
grote sprongen
maakt over bijna
rimpelloos water
verdrink ik
gedachteloos doch
rillend gevangen
in een rail van
wisselstroken
ademloos vouw ik
thuis open en zie
de laatste rimpel
verdwijnen uit het
zicht naar daar
waar morgen niet meer
bestaat maar nu kleur
geeft aan uren die…
zie maar in mijn ogen
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
838 de vruchten van mijn lach
zijn zo eenvoudig te plukken
kijk me gewoon maar aan
het moet al gek gaan
mocht dat niet gelukken
laat het onbegrensde binnen
de mond hoeft niet open
geen hand hoef je te reiken
zelfs stormen nemen af
en gaan op strelen lijken
zie maar in mijn ogen
en de rimpels daar omheen
je bent dan uiteindelijk,
zo weet…
Verjaardagskaart
netgedicht
2.5 met 43 stemmen
4.727 De kunst van het verjaren
is niet de rimpels tellen
of de grijze haren,
maar wel het stille geluk
van vele mooie jaren.
Het fijne aan verjaren
is herinneringen delen
die we in ons hart bewaren
en vooral de wijsheid
die we door de tijd vergaren.…
In Cargo
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
503 levend
tussen momenten door
van wanhoop en
hittestress
vastberaden doorklief ik
de tijd
moedig ontlopend de onwetenden
die mijn ware gezicht niet
kennen
rimpelen gedachten zonder bodem
mijn innerlijk gemoed
zweetdruppels zwaren mijn schouders angst
camoufleer ik mijn
ziel
in nevels van steenlawines
manouvrerend tussen
tranen en…
weelde
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
665 er is vrede in mijn tuin
de boom kleurt rood, in waaieringen
langs kristal
avond zucht al, zacht en ongelovig
want de zon zweeft immer nog als nimphen
door mijn hart
zwarte rimpelingen rond het einde
van mijn dag
vertellen me van rouw
maar altijd is er dan die kleine vrouw
haar handen en haar kracht
ze lacht van witte wolken
van…
Spiegeltje, spiegeltje
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
595 mezelf tegenkomen in de spiegel
jouw invloed ontwaren
gezicht veranderd in de jaren
liefde geeft me een pasfoto gans nieuw
je bent mijn edelsteen
hou je in mijn schrijn
uniek en heel apart
het blijft geheim
weet me te verblijden in deze rare tijden
los van al het goede dat ik kreeg
gaf je inzicht, wijze rimpelingen
ik koester het beeld…
BEVRIJDINGSDAG
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
828 Een dag van vreugde,
zonder rimpel.
De torens buigen
met vlag en wimpel.
De driekleur wappert
in het hele land,
van Groningen tot Brabant.
Wie het juk kent
van de bezetter,
volgt bevrijdingsdag
naar de letter.
Een nieuwe generatie,
onwetend van bezetting,
kent de smart
van oorlog niet,
laat staan
het grote verdriet.…
Stilte vijver
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
402 ik heb
het gemist
handjeklap
in geheime
verbondenheid
als uiterste teken
van samen in
zaken zonder licht
wist de afstand
als stilte vijver
zonder rimpeling
onpeilbaar diep
en donker met
nog meer kou in het
voorlopig verboden
te betreden gebied
voelde me
opgesloten met
mensen die
woordloos spreken
waarvan ogen
geen reactie…
Ongekende bontgenoten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 aan de oever
zag ik haar staan
ze keek niet
niet naar mij
ze keek naar het water
verscholen achter het hoge riet
het schip van gemoed
maakte rimpels
aan de oppervlakte
ze keek onbewogen
al die tijd
ze kende geen zwakte
onpeilbare diepte
bleef
ongekend onbekend
ze keek op
wachtte niet langer
tevergeefs op spiegelglad…
Zonder verleden
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
360 ik heb
de lijnen
zien verschijnen
in je ooit
rimpelloos gezicht
heb ze
mogen lezen
jij was niet voor
een strakke huid
zonder verleden
in samen
ervaren lazen
wij de jaren
in hun zorgen
en diep verdriet
maar nooit
zijn wij de ogen
vergeten waar
een zee van lach
zijn rimpelingen gaf
die de gezichten
deden glimmen
van vrolijkheid…
Kamer 4516
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
560 dat het zo teer was
en rimpelig en dat het eerst niet at
hoe het rozig en bruinig van kleur
was? nog onbestemd was. hoe je zei
dat het aan een zijden draadje hing
hoe ik nog niet begreep wat je
bedoelde. daar moest ik net aan
denken. in je kamer. nummer 4516…
EEN WINTER
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.263 De rimpeling van het water is verijsd
in een meewarige statische gebeurtenis gebleven
glanzend gevuld met luchtbellen
worden donkere diepten aan het oog onttrokken
een achtergebleven zwaan heeft imitatiedrang
met vallen en opstaan bewijst hij dat
de natuur verliest zijn waardigheid
bomen zijn geen bomen meer
gras is verstopt onder een laag…
Sleutelgezicht
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
826 Ik zag je plotseling
zo zonder gezicht
en zocht naar donkere
ogen boven de rimpel
lijntjes om je mond
met stoere stappen
zonder om te kijken
liep je uit het leven
weg, nietsontziend
voorbij broeiend vuur
onverbloemd dacht je
dat vandaag nog een
leven had nadat je
de sleutel met strakke
hand omgedraaid had
is het niet zo dat
bij…
Roerloos
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
2.969 De plotselinge golven
in mijn leven
zijn kleine rimpelingen
in een plas geworden,
de heerlijke storm
in mijn hart is even
snel weer gaan liggen
als hij kwam opzetten.
Wat mij rest
is de zoete geur van je haar.…
fluistert zomer in geluid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
955 je raakt mijn huid
de wind waait
rimpelend je warmte
fluistert zomer
in geluid
je maakt kringen
zichtbaar achter
moegesloten ogen
vibrerend geel danst
hemel tot geheel
randen neigen rood
van het verbranden
buitencirkels zijn
aan het ontvlammen
in een vage pijn
je smelt een gat
in mijn gedachten
ik laat je gaan
met open ogen…
beeldhouwwerk
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.201 Ik heb zo'n groot stuk hout,
(de bast vliegt langs mijn
minirok en hoge laarzen)
als ik erin snijd denk ik aan jou:
de nerven in het hout zijn je rimpels.
De wind draait langs de glooiing
van je armen en je benen, terwijl je
hoogstwaarschijnlijk schreeuwt
als ik je edele delen scalpeer.…
Mooie verschijning
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
733 Die lijnen op jouw gezicht
kleuren donkerder dan ooit
kan ook komen door dit licht
zelfs jouw blik lijkt zo verstrooid
En die rimpels rond jouw ogen
mis je sprankelende lach
was het schuld of onvermogen
dat ik het niet eerder zag
Neem jou stevig in mijn armen
trek je heel dicht tegen mij
laat mijn liefde jou verwarmen
en voor even zorgenvrij…
het kleuren van de lucht 2
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
881 stil zal het worden
heel zachtjes stil
en onhoorbaar worden
rimpels in de tijd
geuren van seizoenen
en de voorbije uren
sterren en strepen in de lucht
in en uit
dag en nacht
jouw warme hand
je zachte stem
lorelei van leven
de schelpen op het strand
sieraden van eb en vloed
ritme van leven
het zal onhoorbaar stil worden
de lucht…
fascinatie voor een 70-jarige
netgedicht
3.0 met 21 stemmen
2.055 op slag gefascineerd
verbaasd, ben ik het die
de man op deze foto
maar steeds niet los kan laten
hij kijkt me aan
alsof hij met me spreekt
nee, meer dan dat
is hij me onweerstaanbaar
wij zijn zo door en door
vertrouwd, lijkt hij te zeggen
de rimpels in zijn huid
zijn die van mij
de frons is identiek
de haartjes van zijn neus
volmaakt…