482 resultaten.
De coolste ster
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
374 nooit heb jij
je echt aangekleed
kleuren accentueerden
jouw huid en in dracht
kwamen je vormen
er altijd schitterend uit
spectaculair
droeg jij nouveautés
met het air van de
coolste ster veroverde
jij totaal onverwacht
de catwalk pracht
er was geen venijn
of jaloezie want
in vrienden maken
schiep jij het grootste
behagen in deze…
The lizardking
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
687 De zonnespiegel
klettert venijnig
stekend zilver
in het beige zand
Een felblauwe hemel
vraagt de cactus
die niet is
waar hij mooi zou zijn
Deuren gesloten
voor dit moment
Kauwend lokt hij visioenen
uit zijn tent
Met hulp van God
zoals hij peyote benoemt
Indiaan voor even
niet zo beroemd
Een eenzame steen schittert
wit…
Jaloezie
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
888 De beker met het groen venijn
staat al weer klaar en moet
vandaag nog leeg
zo kan ik met
dit gallisch vocht
misschien mijn kwaal
nog enigszins bestrijden
dit bitter vocht
het knaagt en vreet
zuigt aan mijn hart en schuimt
totdat er niets meer overblijft
van al mijn dromen
je stralend uiterlijk
dat maakt me ziek
je lacht van oor tot…
Weerspiegeling?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
492 Ik zag mij in een droge oase,
waas verblindt de ogen,
hitte verstoft een vermalen
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in het venijn
van besluiteloosheid, zijn angel
als medicijn en verbonden aan
zwart satijn, het zal mijn onwetendheid
verklaren, het lot ijlt na in een vergeten
maan tot op het bot versleten in werelds…
Rijmklanken, spraakvormen en metaforen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
695 De letterklanken doen mij scanderen
en ik vorm de woorden vol venijn
om in zinnen van het zinvol leren
uit te komen in een terzine of kwatrijn.
De woorden vormen klankkleuren in assonanties.
Zij vormen de opmaat tot een harmonieus sextet
of struikelen over hun eigen introverte alliteraties
En komen niet verder dan een oneven kwintet.…
stress en burn-out
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
520 ze hebben weinig tijd
om eigenlijk nog echt kind te zijn
in deze opgejaagde wereld vol venijn.
alles moet zo snel gebeuren
onbewust werkt iedereen mee
aan dit opkomend fenomeen.
bij velen slaan de stoppen door,
de psychiatrie ligt overvol
met mensen die niet meer volgen,
in deze opgefokte maatschappij van heden.…
Deze dagen 6
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
455 Bijna altijd is er ergens wel
een venijn van pijn
door een verlies,
een kies, iets in je lies,
een nagelriem of striem
of dat je iets verzwikte
of kwam dat door je dikte?
Eeuwig het gevecht door ons gestreden
onthouden, weten waardoor we toen leden
niet nog een keer, o lieve god
en bidden tot de Heer.…
Binnen die grenzen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
524 Vertel mij waar de grenzen van liefde liggen
De lach en zang van ’t stille hart
Waar geen kwaad, angst of spot kan binnendringen
Geen vrede door haat of jaloezie wordt verward
Vertel mij waar de mensen, mensen zijn
Die elkaar in liefde groeten
Waar geen woorden vol afgunst of venijn
In menselijke gevoelens wroeten.…
Diepgekwetst
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
795 (voor Erwin Olaf)
Daar zat je dan weer aan de gesprekstafel
van Jeroentje groentje Pauw, die je venijnig
confronteerde met een advocaatje slapjanus,
die de inhumane, brute, walgelijke daders
van een hemeltergende misdaad probeerde te
verzachten met lulkoekpraatjes en een hoge,
irritante stemtoon.…
Bach op repeat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
272 gordijnen dicht zodat niemand mij ziet
al hoor ik de auto’s op de natte straat toch
nog immer word ik meegezogen in de tijd
van verdwijnen in mist der verloren strijd
als de verdorven nimf die ik niet wilde zijn
pijn klimt langs zijn onnavolgbare ladders
met vrije vallen en ongelimiteerde adders
onder het bloemrijke gras waarin ik eindig
venijnig…
Brandende zolen.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Gejaagd zonder einde,
door schaamte en venijn.
Van de woede gewonnen,
geronnen is het bloed.
Gestold in de aderen,
van het warme gemoed.
Aluin is overbodig,
overbruggen niet meer nodig.
Gewoon gelukkig zijn,
als deel van het hemels refrein.
Dansend over de koppen,
rijdend het witte paard.…
zeven hemels gingen open
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.061 alle woorden doen me pijn
ik voel het in begrijpen
in het te lang weer samen blijven
ontstaat de irritatie en venijn
het is de hel van hemel samenzijn
ik pluk gedachten uit de lucht
streel zinnen die beminnen
je voelt je lekker vogel vlug
om luchtig als een poes te
knorren en op schoot te spinnen
ik bied je rozen aan
gewoon om te beginnen…
verlichtte stromende champagne
netgedicht
2.6 met 24 stemmen
4.496 stromende champagne
gejuich omarmde de franje
ik was alleen, zij daar
uitgelicht in hoeken
zag ik schaduwen bewegen
vergeten had ze daar gedropt
ik kon er toen niet tegen op
moest verder met mijn leven
ik zag ze kleur
en vorm krijgen, voelde
weer de wanhoop aan den lijve
ze knalden stuk voor stuk hun pijn
barstend in hun woede en venijn…
Binnen die grenzen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
514 Vertel mij waar de grenzen van liefde liggen
De lach en zang van ’t stille hart
Waar geen kwaad, angst of spot kan binnendringen
Geen vrede door haat of jaloezie wordt verward
Vertel mij waar de mensen, mensen zijn
Die elkaar in liefde groeten
Waar geen woorden vol afgunst of venijn
In menselijke gevoelens wroeten.…
dat zwaard van dit minst kwade
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
420 gesmede schitterwoorden
uit dat liefst vermeden era
toen die dragende schaduw
door waarheden verzadigd
die venijnige stilte als leegte
voor zichzelf houden wilde
met angst voor dat blijvende
zwijgen van die oprechtheid
als dat leidend lijdensverhaal
eenzijdig vertaald perspectief
voor die dief die heilige graal
van die veilige aftocht…
Bijten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
401 Ik kauw op momenten, op licht dat verdwijnt,
op verlangens die fluisteren, zacht en venijn.
Elke adem een echo, elke stap een lied,
en alles wat blijft is wat niemand ziet.
Elke dag een gebroken melodie,
elke nacht een echo van wat was.
Ik vecht, ik huil, ik verlang —
maar alles verdwijnt in een koude plas.…
Misverstand?!
hartenkreet
3.4 met 20 stemmen
4.313 Haar stem...een drilboor
Versplintert het bot
Maalt het merg
Aan de andere kant van de lijn
Hoor ik de worsteling met een kat
Klauwend naar haar kuit
De wollige schat zit vol venijn
Ik stel me voor hoe ze daar zit
Pulkend aan een rafel
De ogen rollend, geprikkeld, de frons
Hoofd in de nek
Ik veeg een bord van tafel
De troosteloze gek…
De stem die blijft
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
19 Ik hield mijn adem in, het recht werd blind gemaakt,
de rechter viel, geveld door het venijn
van wie de waarheid met een list heeft aangeraakt,
en koos te dienen wat bezeten bleek te zijn.
Zij dachten dat het duister overwinnen zou,
dat angst de stemmen van de waarheid dooft.…
Storm
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
556 Maar het venijn zit in de staart. Nog 5 kilometer.…
Sluit voor Begeerte uw graag gezicht
poëzie
3.7 met 11 stemmen
5.943 .-
De dingen zijn niet als zij schijnen:
De worm zit binnen lekker ooft,
En levend kleur bedekt venijnen.
Hij doolt zeer licht, die licht gelooft.…
Het tabakroken
poëzie
4.1 met 8 stemmen
3.798 ja, bij uw venijnen
Van aangezette valse wijnen
Heeft ook dit gif zijn rechte plaats.
Welaan, het moog' wie 't lust vermaken,
Voor mij zal nooit die wierook blaken:
Voor mij geen stinkend dampgeblaas!…
Is dat veel gezeid, werk eens een beetje mee.
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
734 Het ene kaarsje zal ook rapper een bête glimlach
een dag als ijdel tijdverspil onverplicht verlichten,
verfrissend op ‘t gemoed werken zonder koleirig te zijn
illusieloos verhalen over al ‘t wonderlijke zonder venijn.
Wat regels ook beloven gelijk ‘n doopkaars is ‘t te doven.…
Schootsveld
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.657 Nee - we moesten niet meer praten
over tomeloze dingen
woorden waren opgebrand
en buiten zinnen van venijn
Het schootsveld kwam steeds dichterbij
voor een dozijn ontluisteringen
houten stokken op de tafel
om een dwingeland te dwingen
niemand ging meer naar de hemel
die hij zelf had geklaard
of de eens verdoemde hel
die hij zo zelf had gebaard…
Onder een dak van vals licht
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
827 over verregende paden
en lacht grimmig naar een dronken maan
die het bloed uit hals en armen schudt
Hij ligt er te stil om
het vacuüm van de dood nog te verlaten
als vreemde handen hem wegdragen
Nu kinderogen het daglicht schuwen,
nu ‘ papa ’ slechts nog een roepnaam is
voor de man
die zijn eigen spiegelbeeld brak
en het glazen venijn…
Achter de wolken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
554 Ik heb zo goed als niets meer te vertellen
de fles is leeg, wat rest is zielenpijn
de eens zo blijde geest is knap vereelt
slechts bitterheid komt er naar boven wellen
mijn rijmpjes zijn inmiddels als azijn
De harde bolster van de pit te pellen
vertoont geen blank doch slechts gifgroen venijn
de toverfluit wordt zelden meer bespeeld
wat slagen…
Kerksnoep
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
638 Tijdens de preek in een kerkdienst
zogen we op witte pepermuntjes,
als je er op kauwde gaf moeder
je een por, kreeg je een giechelbui,
dan gaf moeder jou een boze blik
en een venijnige knijp in de bovenarm.
Het was de kunst om de Kingetjes
flinterdun op je tong uiteen te
laten smelten.…
Vergiftigd.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.042 Was daar de lucht venijn?
Verried me een vriend? - O wist ik welke hand
Die druppel gif goot in mijn levenswijn!…
het paradijs is nooit gevonden
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
823 voorbij
het tijdelijke leven is voor jou
vermenigvuldig je en gauw
zie de sterren, maak de maan
raak haar aan, overschrijd eens
het bestaan van armetierig leven
volg de waan als heerser op te treden
of ben je al in chaos weggegleden
de schepping is geweest en blijkt
een beest dat ook zichzelf verslindt
de aarde is te klein voor haar venijn…
SNELLE HUISVESTING
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
228 vluchten weg
uit hun land vol dreiging
verblijven beschermd
in het gastvrije Nederland
dat ondanks zijn klein-zijn
en reuze grote bevolking
een geliefde fee heeft
met de naam Verdraagzaamheid
de wondervrouw spreidt haar armen
medelijdend en liefdevol
over wie hier heil zoeken
maar wordt tegelijk
beloerd door een struise demon
die haar venijnig…
bespeelde emoties
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
953 wij wij hadden kunnen zijn
Alles wat nu over blijft
Is een gevoel van verlies en pijn
Ik wou dat jij van een afstandje
Kon zien wat er nu gebeurt
Hoe vreselijk je wordt bespeeld
En hoe je oprechtheid wordt besmeurd
Ze weet zo vreselijk goed
Wat jouw zwakke plekjes zijn
Omdat je zo ontzettend eerlijk bent
Daarin zit hem het venijn…