Alle inzendingen

De Dagelijkse Werkelijkheid maakt me bang (gevoelens, gedachten) Ervaren Beleven Het Ongrijpbare Bijsturen terwijl de Realiteit tussen mijn vingers doorglipt En toch willen doorgaan

Herenig mij met Catherine Deneuve zodat wij stralen...

Verlies van zin voelt als straf, In het licht als onrechtvaardigheid, lange aanloop tot een hoger plan, waarin nog geen contouren zijn gevat, of dat uur morgen komen zal? dan lijkt de zon dichterbij te schrijden, soms weer verder af, Dit zelfbedrog is mijn grootse act daarmee ik worstel...

De uilen van Minerva zitten luid te krassen, er wordt een nieuwsrubriek aangeklaagd, Want zonder het bericht aan te passen, werd daar de vogelhouder weer eens belaagd. Hem werden woorden in de mond gelegd, door slechte luisteraars niet goed begrepen, de boreale spreker had het echt niet geze...

Het is weer feest beneden de rivieren Erboven wordt de wenkbrauw diep gefronst Bij ’t gerstenat dat wild naar binnen plonst Men kijkt naar ’t zuiden waar ze vrolijk vieren Dat ze zo anders zijn dan noorderlingen Die nimmer hossend door het leven springen

(dit schreef ik voor een lieve vrouw, die haar man nu moet missen) Lieve man van mij, in je ziek zijn heb je het niet overwonnen. In die tijd heb ik zoveel mogelijk voor je gezorgd, met liefde. Gelukkig werden we gesteund door onze twee nichten en onze lieve schoondochter. Het d...

Moest ik mijn land verlaten: ik zou blijven. Stond mijn stad in brand: ik draaide om. Moest ik mijn kind offeren: ik weigerde. Zolang jij je niet laat kennen houd ik benen op de grond, armen om het kind. Mij scheep je bij geen bramenstruik af met ‘ik ben die ik ben’, een kleine vlam, een d...

Dit ene weten wij en aan dit één houden we ons vast in de donkere uren: er is een Woord, dat eeuwiglijk zal duren, en wie 't verstaat, die is niet meer alleen.

voordat het regent terwijl donkergrijs naar blauw neigt zodra het later is dan daarnet de kinderhand geen stenen meer raapt het huis zich in eendere straten herhaalt vogels al zwijgend hun koorzang weerleggen een rivier verwatert tot woordenstroom en dat onherroepelijk ook blijvend is ...

Wie knaagt er aan mijn vroegere idool Oude liefde roest toch niet, dat staat er, Wat woelt er in het drab van troebel water Wat houdt zich schuil in 't slijk van het riool Het leeft van pulp en nutteloze zaden Het borrelt in het gif van roddelbladen

De weerman voorspelt storm voor zondag harde rukwinden en veel neerslag we zijn het echt beu vinden het niet sneu gaven ze Frank toch maar zijn ontslag!

Alle begin is moeilijk, maar zou zijn hart meegroeien met het mijne en gevoeligheden die niet passen toch een warme plek geven? Kan het groot zijn als een olifant? Dat is het al, trompettert er een ja ha ha ha, stampvoeten de anderen oma Fant blaast mijn haren door de war blijf niet zo...

Ze hielden zich lang verscholen maar hebben steeds minder angst ze durven steeds meer rond te dolen en de vraag is wie is nu het bangst zij die blijven hopen dat het niet zo vaart zal lopen zij die menen dat het getij nu anders moet verlopen steeds vaker kruipen ze een voor een...

Bij het doordraaien bleek het weerzien ongepland een binnenkomer

ik volg je ogen in jouw rondgang op ontvangst de kleine knippers zijn echt van groot belang gesprekjes van wat letters in woorden zonder zin de vreemde is erbij en nog onwetend zo midden in de kring onschuld prevaleert ook dit keer zonder escaleren jij bloeit stralend...

Winter 96/97 Ik weet het nog heel goed Ik stond voor het raam Keek naar buiten IJsbloemen op de ruiten De wereld verstild bevroren Mijn gevoel verstild Mijn hart bevroren De leegte die jij naliet Ik was verloren

Marilyn kon niet weten dat haar John een jaar later werd vermoord...

Op 't schip had ik van wachten al genoeg Vijf dagen lang werd mijn geduld getest Vervolgens had ik nog hotelarrest En uren vliegvertraging voor de boeg Mijn thuiskomst wordt vandaag opnieuw verlaat De carnavalsoptocht trekt door de straat. Het kwatrijn is een beetje opgeschoond op adv...

Mensen, heb toch vertrouwen in dit kabinet, hoewel het zich erg te kijken heeft gezet door de Zeeuwen niet eerder te vertellen dat ze het zonder mariniers moeten stellen. En over de stikstofcrisis dan gesproken: onverwijld is het kabinet hierop gedoken, met krachtige maatregelen in het blazo...

Gene wolken drijven, gene zonne schijnt, Slechts nevels klimmen en dalen; Ik zoek naar een beeld, dat gedurig verdwijnt, Ach, zal ik het nooit achterhalen? Zo trouw heb ik aan de liefde gedacht, Ze is mij als de zon ééns verschenen; En toch verkeert mijn gemoed in de nacht, En nog is de l...

In de oude kerk namen we afscheid, we voelden de kilte langzaam in onze broze botten trekken. Eén keer keek ik achterom en zag jouw noordse blik. Ook vandaag zal ik verpulveren… want jij kan niet vergeven. Je zwijgt me dood, je kan me echt niet harder slaan. En ik kan niet vergeten. D...

als seizoenen veranderen van winterzilver wit naar lentemint het jaarsveld verschiet van kleur van zomers goud onder hemels blauw in de schakering van de herfstbont regenboog steeds weer jaargetij na jaargetij kleurt zich er dwars doorheen als vivaldi’s eerste tonen vier jaargetijden lang...

Ween niet als dat al gestorven is, haar schim die op de winden rust, als een leeuwerik - in volle vlucht – naar de eindeloze kim en naar een streepje zonnelicht, die hij in vervoering kust, onttrokken aan de duisternis, een smetteloze vlam, haar vonken heeft mijn hemel opgericht, z...

Je zoenen zijn zoeter dan zoeter dan honing en ik vind je mooier en liever, liever en aardiger nog dan de koning. We gaan samen liggen een eind hier vandaan we maken van takken van takken en blaadjes een vloer en een dak, dat was onze woning, of ik was het tuintje en jij was de tent daa...

Hier maakt men constant zouteloze grappen de griep is daar, vergaat van lieverlee snelle jelle kluunt met max verstappen bij bredero, ruïne aan de zee Het land van saeftinghe achter stavoren valt droog, ligt braak, verzwolgen onder duinen 't ros van tonningen dringt zich naar voren ...

vaar naar Socotra als je snakt naar schaduw en drakenbloed wilt oogsten vergaap je aan reuzen getooid met dichte brede kronen in het drakenbloedbomenbos staar ademloos naar het ontzagwekkende terwijl de klei onder je schoenen kleeft lange puntige bladeren plukken neveldrupp...

Een topmaand voor de ratten van Privé Aan Leontien en Marco mogen knagen De afgekloven botten opgeslagen Daarna weer los op Bridget en André En nu bijt het verzamelde gespuis Zich vast in Gerard Cox en Joke Bruys

Ligt je vader hier vroeg hij aan de jonge vrouw die verse bloemen op het verse graf plaatste Nee, het was dit keer m’n man Hij zocht naar woorden kon ze niet zo gauw vinden zei toen maar iets als Sommigen gaan veel te jong Nou heel veel sterkte dan maar Dank u ik kom hier bijna ie...

er zat iets aan vast was het niet eeuwig samen met een ander gaan

de vulpen gedoopt in blauwe inkt, aap noot mies en de stilte in de klas het vloeipapier sprekend aanwezig of ik zou willen of het nog net zo was, het uitzicht op de vijver met eenden en een toevoeging van verbeeldende gedachten doch, het heden is als een lente die het voorjaar ontwijk...