inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Afscheid

In de oude kerk namen we afscheid,
we voelden de kilte langzaam
in onze broze botten trekken.
Eén keer keek ik achterom
en zag jouw noordse blik.
Ook vandaag zal ik verpulveren…

want jij kan niet vergeven.
Je zwijgt me dood,
je kan me echt niet harder slaan.
En ik kan niet vergeten.
De wijzers van de klok zijn blijven staan

Zo gaan we onze eigen weg
en zeggen we geen woord.
Waar de warmte uitgedreven is
wordt gezwegen als vermoord.

Schrijver: koen Goovaerts, 22 feb. 2020


Geplaatst in de categorie: afscheid

4,0 met 2 stemmen 263

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)