5922 resultaten.
persiflage
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
4.531 de verwenste dichter en ik zelf
wensen u een aangename nacht
een plaats onder het hemelgewelf
zoals je ’t zelf zou hebben bedacht
wij schrijven niet langer uit volle borst
eerder vanuit de hondse onderbuik
of vanuit een bijna ondraaglijke dorst
dit allemaal tot eenieders verbruik
zo nemen wij beiden plechtig afscheid
met dit laatste welgemeend…
Het kattenvrouwtje.
hartenkreet
2.4 met 13 stemmen
1.991 Dat oude vrouwtje, tachtig jaar
heeft op een keer de geest gegeven,
terwijl die vent als laatste gebaar
afscheid nam van zijn ellendig leven.
Nu moet hij dagelijks zelf zijn potje koken.
Gezelschap is er nu niet meer,
zelf moet hij nu de kachel op gaan stoken,
want het kattenvrouwtje komt nooit weer.…
moederhart
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
3.192 het juiste woord kan ik niet vinden
zo een dag als vandaag verwacht je niet
het leven volgt een omgekeerde weg
verdriet en vooral veel vragen
afscheid nemen was nog verre toekomstmuziek
mama, onze moeder, wou nog met haar kinderen een stuk levensweg bewandelen
ze hield van ons
een dipje werd met een blik naar een kind weggevaagd
vol energie…
Optellen!
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.025 Zomaar vier dagen
die mij nog resten
van het afscheid.
De aarde zal je dragen
terwijl mijn grond nu
is weg geslagen.
Zomaar drie dagen
kaarten verstuurd.
Nu staat op papier
jouw leven, jouw lijden
niet lang geduurd.
Blijf toch maar hier!
Zomaar twee dagen.
Ik mag je nog zien.
Straks ben je er weer.…
Leven, hou mij bezig!
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
985 Kom, geestrijk leven, kom rode wijn,
zoete drank die werkt als verwacht
en 't harde afscheid zo verzacht.
Kom, stralend leven, kom dan, kom,
gooi mijn roer nog radicaal om.
Glas, portemonnee zijn nu ledig:
Leven, hou mij in godsnaam bezig!…
Tien over tien
hartenkreet
4.2 met 30 stemmen
3.872 treinen gaan
ik stond alleen op het vijfde perron
keek naar de klok die stil was blijven staan
Zou dat het laatste zijn vroeg ik me af
een stipje dat in de verte verdween
langzaam kwam de mist opzetten
waar eerder nog de maan zo helder scheen
Was met die trein ook mijn liefde verdwenen
had het mijn liefste met zich meegenomen
zou dit het afscheid…
Leven
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
1.227 De abeel zijn loten delen mij mee dat ze nu gaan hangen
De berk heeft het begeven toch niet zo alleen
Zijn familie is echt totaal in tact gebleven
De laatste poging van de herfst tot kleuren
Verzand in rottend vies schimmelrijk bestaan
Hoewel ook schimmels vrolijk leven geven
Is het met het meeste leven dan gedaan
En na het afscheid van hun…
Heemziek
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.041 Doch afscheid gloort nu al pijnlijk voor
mijn geestesoog…. niet aan denken,
eerst maar genieten van gastvrijheid
en jolijt…. Straks terug in die andere plaats
komen weer dagen van schrijnpijn en
snikkend heimweegevoel.
Dezelfde tranen maar dan omgekeerd
zullen mijn hoofdkussen benatten…
Ik wil niet terug naar huis…….…
Poëzie
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
672 Maar hersenletsel is een nare voetganger
Die niet echt passeert
Deels grammaticaal een beetje blijft haken
Zonder afscheid te nemen.
En dan toch opstaan
Dan toch opstaan
Opstaan stemt tot nadenken
Dat het best mogelijke geschreven is
Of was
Een nieuwe dimensie aan de realiteit geven.…
Over drempels
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
672 Onzichtbaar
vaar je mij tegemoet
op mijn eenzame tocht
langs wijde oceanen
van de grenzeloze tijd,
onhoorbaar
dringt je wezen
door tot mijn intiemste
luisterpost,
je kent mijn wegen,
die je ontcijferd en
gelezen hebt,
vaak gezwegen,
omring je mij,
ik adem met
een brok van
afscheid in mij keel,
ik zal huilen als
mijn lot mijn kist…
Hij bleef nog even
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
850 Doch het landschap om hem heen desolater
wanneer hij afscheid neemt ervan;
Haar kleuren een beetje valer,
de mensen die op haar leven, een beetje stil.
Hun lach bitterzoet, minimaler.
Hun tranen zouter, godswil.
En de rimpels in het water
herinneren aan gestorven gedachten.…
Hoe te zoenen op straathoeken
gedicht
2.8 met 5 stemmen
17.434 Men neme afscheid evenmin
al is de hoek er om uiteen te gaan –
de weg is geen verwijdering.
men neme alles mee, alleen.
-----------------------------
uit: 'Verschiet', 2001.…
niets blijft behalve jij
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
678 de zinnen
van beminnen in woorden
ongehoord tot de klanken
voor jou galmend misvormd
daar ik hen niet over mijn lippen kon tillen
zodat slechts de stilte
over onze ruggen kroop
en de hoop op later
de reis per seconde vertraagde
onverteerbaar blijft jouw streektaal
haar weg door mijn bloed voeren
alsof mijn spijt van het afscheid…
Gestrande liefde
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.598 Soms zo bang dat er iets mis met me is
dat er niemand is die er voor me zal zijn
spijt krijgen van het afscheid vol met pijn
van iemand die beweerde van me te houden
maar waarom voelde ik het dan niet
waarom voelde ik dan in plaats van geluk,
zoveel verlatenheid en verdriet?…
tijdloos nabij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
858 vaker
vooral op een lange winteravond als
ik bij een aantal portretten op de kast
een kaarsje ontbrand
en later, wanneer de nacht weer valt
nog een poosje naar elke foto staar
voordat ik ze in het donker zet
juist dan, op dat moment lijken hun
gezichten nog even op te lichten
alsof zij hoe jong of oud ze ook waren
nimmer afscheid…
Nuchter
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
982 schaduw op jouw huid
een insect danst op de maan
bij dageraad begint de therapie
die maakt alle dichters sober
zoals het gras dat welig geilt
dit is het topje van de ijsberg
jouw erotiek is grenzeloos eenvoudig
op het hoogtepunt glijd je naar beneden
in het glibberige doen we niet moeilijk
alsof een volkse vrouw je bewondert
neem je afscheid…
het trage net van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
570 regendruppels vallen in zee
de wind drijft mensen huiswaarts
ik keer noch richt mij verder
naar vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten
sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom
ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de…
Bloemen op een zondagskleed
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
678 Voor Micheline
haar ogen vinden de schaduw
het licht in mijmerwolken
boven een stille zee
ze draagt haar leven
als kunstgeverfde bloemen
op een zondagskleed
ze weet
de zomerzwaluwen gaan
het afscheid rust
in een vleugelzwaai
elk jaar weer de herfst
waarin ze vergeet-mij-nietjes
wiegt in lenteliedjes
ze gelooft
in de streling…
Blik van verstandhouding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Voor Fred Bos
Na twee chemokuren
Lijk je weer de
Oude Fred, breed
Lachend, trots op
Je eigen haar
Dat terugkwam na
Wat begon als
Een ongelijke strijd -
Bij je afscheid
Van onze school,
Op de tijd die
Jezelf gekozen
Hebt, wissel je
Met mij voor niemand
Zichtbaar een blik
Waarin al je mensenkennis
Besloten ligt -…
Karakter lezen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
636 timmerde zijn hart
uit de ingewanden
van de dood
liep langs
onbewogen kusten
bouwde vogelpaleizen
voor uitgestorven mussen
was nooit ergens
anders te bekennen
dan onder
moeders wil
die grenzeloos
en ontoereikend
worstelde
met Brabants verleden
in eindeloze bossen
gewonde soldaten
die de rivier overstaken
doodsgedichten prevelend
afscheid…
Raven en zwanen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
626 obstinate droom
hoe ze jouw graf hebben verlaten
met het geluid van dode boeken
ontmoedigd op weg naar de zon
in hun duistervlucht over de meren
waar zwanen dromen over dronkenschap
en het lied dat hier weemoedig klinkt
als ik weer terug keer naar de kelder
terwijl de meid het zolderraam opent
bedenk ik mij, deze keer helder
hoe het afscheid…
Herfst
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
502 Bij het verdriet om een
afscheid hoort ook de
herkenning van het
herfstgetijde. Mijn rouw
opnieuw iets kwijt te raken
overstemt het feest van de
voorbije tijden.…
De schijn doorboort?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 landschap van het ongewisse.,
beelden verstrengeld,
in luiheid niet te onderscheiden
in de tweedeling van gedachten,
hun schaduwen reiken
steeds verder uit elkaar onder
de maskerade van de maan
toch hadden we de tijd en lichtheid van
ons hart uit het lichaam verraden,
is liefde de vorm die men levenslang
meegeeft aan een komend afscheid…
Geen einde
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
909 Neen, je bent niet weg
neen, het was geen afscheid
neen, ik heb je niet afgestaan
neen, er was geen einde
ja, ik weet dat je bij me bent
ja, er werden lieve woorden gezegd
ja, ik genoot van de bloemenpracht
ja, de muziek was helder, heel zacht
alleen, dat ben ik zeker niet
alleen, dat zal jij nooit meer zijn
alleen, maar zeker niet eenzaam…
Jij danst kleuren
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
587 ik leg het mozaïek
van mijn leven
nog steeds onvolledig
veel ballen en
scherpe hoeken soms
vloeien lijnen verdriet
vaak heel euforisch
maar stilte doet
vrolijkheid teniet
in afscheid zit
al het gemis dat
eenzaamheid strikt
jij danst kleuren
ik ga voor symmetrie
in samengaan
jouw visie geeft
weinig groen licht
beperkt in…
Laten wij al afscheid nemen
gedicht
3.0 met 1 stemmen
12.439 Laten wij al afscheid nemen,
nu het niet moet,
nu het nog vrolijk kan.
Wij zijn niet donker in ons drinken
deze wijn deugt niet
om wonden mee te wassen,
het zijn geen zorgen
die onze gezangen hebben ingezet.
Houden wij het weerzien warm
en bezoeken wij elkaar
alleen in de herinnering.…
Jouw muziek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
614 het voelde
warm en goed
na de somberte
en kou van buiten
om samen nog een
keer stil te staan
bij jouw leven
terugkijkend wetend
welke kant jij
op zult gaan
nu alles is gedaan
het samen
was zo hecht
in al die jaren dat
herinneringen de
standaard zullen zijn
voor de tijd van nu
als wij proberen
die kwaliteit te halen
ons afscheid…
Genietend van de herfsttinten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
389 Bij het verdriet om een afscheid
voel ik rouw om een voorbije tijding.
Mijn rouw nu kwijt te raken overstemt
het zomerfeest als een bevrijding.
Met nieuwe moed geniet ik van de herfsttinten;
en verwelkom ik de herfst met een blijde gloed.
Om de sprankeling van zijn andere tijding,
die langzaam voortkruipt in mijn bloed.…
Mijn eigen mythe?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw van de tijd
gesmoord in twijfel
lijkt alles subjectief, het
pad alleen te gaan over
een blanco pagina van
het laatste hoofdstuk
eeuwenoud geluk geëtst
op perkament wordt
het snel een eigen mythe,
maar altijd weer cursief,…
Eigen Mythe?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
413 het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw van de tijd
gesmoord in twijfel
lijkt alles subjectief, het
pad alleen te gaan over
een blanco pagina van
het laatste hoofdstuk
eeuwenoud geluk gedeeld
op perkament wordt
het snel een eigen mythe,
maar altijd weer cursief…