4766 resultaten.
Als een verwante, met niemand heb ik de hoop gemeen
gedicht
2.3 met 315 stemmen
62.555 Zoals iedereen het zag, zoals iedereen het hoorde
En zoals ook iedereen zal vergaan
Naargelang de afstand naar de verte, de gloed
Doorheen de schaduwspelen van mijn schaduw.
Als een verwante versteen ik met de geur van de vrouw
En het verkrimpen van de kevers op het dodelijke mos.…
O, gij voor wie de driften zwijgen
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.094 Ik voel het, ‘k ben voor u verdwenen,
Maar toch mijn harte zal niet wenen:
Een kindje ligt op uwe schoot,
Dat gij met feller gloed zult minnen
Dan ‘t woest gestorm der hete zinnen,
Dat u de mannenliefde bood.…
AAN ARABELLA.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.527 Wanneer gij lacht, dan tintelen uw ogen
Van zachte gloed, die koestert en verheugt;
En, lieflijk beeld der onbezorgde jeugd!
Bij wie u ziet zijn zorg en leed vervlogen.
Maar wijkt van u die glimlach van geneugt',
(Gij zijt een mens, en zou hij duurzaam wezen?)…
Zo droomde zij haar Camelot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
614 Er bloeide een nieuwe belofte in haar blozend hart
en lichtstralen tekenden een jonge gloed
op haar rozige koontjes
Het beeld had iets vrooms
door het stille ademen
boven het onbeweeglijke meer
Zo droomde zij haar Camelot,
over de koningen van weleer
over riddereer en de hoofse liefde
- even ontwaakt zij, ziet zij de wereld
om haar…
AAN EEN MEISJE
poëzie
4.2 met 4 stemmen
3.212 Als ik mijzelf koelbloedig
Mijn levenslust ontroof
De gloed die in mij brandde
Met eigen hand verdoof
Als ik met koele wijsheid
Mijn jonge hartstocht tem,
Als ik niet meer wil horen
Mijns harte zoete stem.
Als ik mijn borst verscheurde
Met stoïcijnse moed -
0 spreek, mijn vriendlijk meisje!
Dan deed ik zeker goed?…
Barre Voets
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
463 franciscanen baden in hun lijden
Een schare moeder gods in monnikspij
Om samen godespijzen aan te snijden
In 't duister van de nacht der kale dwerg
Waar nonnen zich met monniken vermeien
Een schare moeder gods verhuld in pij
Bij Barre Voets als hoofd van de abdij
De sluier werd voorbij de maan getrokken
Langzaam keerde weer de heldere gloed…
Zelfportret
hartenkreet
2.5 met 17 stemmen
581 Op wegen vol avontuur, spanning, verliefdheden
maak ik van gelegenheid gebruik om tussenstop te houden bij
de gloed van de maan waar haar licht een betovering werpt over me heen
Het is net na middernacht, een slaap komt sneller, eerder en anders dan verwacht.…
Van beseffen naar geloven (II)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
583 '
Een ongekende gloed doorstroomt je,
confronteert je met Book One:
het grote raadsel van mensen en dingen
rechtstreeks ontrafeld door Gods Zoon.…
Wegdromerij
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
442 Wanneer een nieuwe avond in alle rust kleedt
verdrinkt mijn blik nog even in mooie gouden gloed
Laat me dragen en voeden door deze ongeziene helderheid
Een warm aanvoelende cocon voorzien van een zijdezachte glans.…
De wereld vanuit een luchtballon
netgedicht
2.5 met 15 stemmen
628 Wanneer ook het omgevingsgeluid van vogels
begint te verscherpen, adem ik een serene zon waarbij haar
unieke schoonheid en warme gloed versterken zodat ik kan varen tussen
de verschillende wolkenlagen waarin bewondering en verwondering worden aangestoken.…
SLUIMEREND STIL
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
700 Toen het nachtelijk stil zacht zuchtte
ruiste de wind de dorre bladeren eruit
Verloor de herfst zijn laatste vruchten
zo zuchtte ‘t stil zijn ritselend geluid
Toen ‘t gele licht in ’t duister landde
wachtte ‘t donker hem hunkerend op
De zachte gloed, die hem overmande
gleed geruisloos op de hoge duintop
Ik woonde stil in het holst der…
SLUIMEREND STIL
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
643 Toen het nachtelijk stil zacht zuchtte
ruiste de wind de dorste bladeren eruit
Verloor de herfst zijn laatste vruchten
zo zuchtte ‘t stil zijn ritselend geluid
Toen ‘t gele licht in ’t duister landde
wachtte ‘t donker hem hunkerend op
De zachte gloed, die hem overmande
gleed geruisloos op de hoge duintop
Ik woonde stil in het holst der…
Aan de horizon
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
453 In de vroege morgen ontwaakt hier zon
die met glooiend licht en prille warmte begint te klimmen
naar kruishoogte om de hemel te kussen tot een ongekend hoogtepunt
Ze daalt, maar vooral geniet ik elke keer weer van haar uniek verspreid liggende gloed.…
Zo fijn met jou
netgedicht
2.5 met 15 stemmen
467 Het is geschikte plek voor opkomende
zon die met al haar licht en warmte een gouden gloed
laat baden op hetzelfde moment voel ik een frisse wind aan die met zijn
zachte stem door mij heen waait zodat elke vorm van drukte en hectiek wordt opgelost.…
Ooit
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
459 Tel grijze haren
hier en daar een glans of gloed
jong van geest, nog steeds
Wanneer ik bejaard ben, zou je mij vervangen
door een jonge lente zodat mijn zachte soepele huid en
kleine neus worden vergeten terwijl sproeten opklaren met de tijd
Weet je nog dat we elkaars handen vasthielden of mindere dagen omarmden.…
Altijd aanwezig
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 Tijd heeft haar contour vervaagd, maar niet de warmte van haar lach,
nog altijd voel ik haar in de zachte gloed van een dalende zon.
In elk vallend blad hoor ik haar stap, in elk briesje haar adem,
een schaduw van nabijheid, onzichtbaar en toch niet weg.…
De eenvoud van de natuur
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
507 Het is geschikte plek voor opkomende
zon die met al haar licht en warmte een gouden gloed
laat baden op hetzelfde moment voel ik een frisse wind aan die met zijn
zachte stem door mij heen waait zodat elke vorm van drukte en hectiek wordt opgelost.…
De helende kracht van de natuur
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
487 Het begint al in de morgen, het
ogenblik waarop een serene zonsopgang een
gouden gloed over het glooiend landschap werpt terwijl rivieren over
hun kronkelende paden fluisteren en bossen die leven van het geritsel van de bladeren.…
een dalende zwaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.323 zij overspoelde mijn gevoel in ongekende overvloed
en hoewel op adellijke afstand
ontstond in mij een warme en tere harte gloed
doch het respect was nog steeds aan mijn kant,
en kuste haar mij naderende toegestoken linker hand
(weigeren daarvan is iets wat men niet doet)
.…
In de schaduw van de stilte
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
471 En terwijl de schemering de horizon kust met zijn gouden gloed,
voelt het alsof de dood slechts een andere vorm van leven is,
waar de schaduwen zich vermengen met het licht van de sterren,
en alles wat was, gewoon weer een deel wordt van het grote geheel.…
Reflecties van rust
netgedicht
2.5 met 17 stemmen
818 Stilte in het meer
spiegels van lucht en bomen
de tijd raakt het hart
Zon werpt haar zachte gloed op het
water, elke rimpeling trekt de stilte in verschillende
richtingen. In de spiegel van de vijver ben ik niet meer ik, maar een
samensmelting van bomen, lucht en stilte, waar tijd even stilstaat en alles samenkomt.…
De kloof
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
555 Met liefde als kracht, in het leven dat bloeit,
In de warmte van de massa, daar voel ik die gloed.
Dus geef mij geen troon, geen kroon op mijn hoofd,
Ik kies voor de eenvoud, tot aan de dood.
Voor elke emotie die ons samen begroet,
Daar, in de massa, voel ik mij goed.…
De Wedergeboorte
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
183 Een lauwe loomheid maakte plaats voor moed,
Die door de diepste aderen stroomt als gloed.
De rozenranken winden om de zuil,
Niet als een groet aan wat er eenzaam rust,
Maar als een teken van een trotse ruil:
De storm heeft thans de levenswil gekust.…
Gouden pad naar morgen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
8 Wat overdag nog scherp en overweldigend klonk,
smelt nu weg in de warme gloed van de dalende zon.
Onder het strakke doek ademt de stille grond,
geduldig wachtend op wat in het donker mag groeien.
Soms heeft een mens precies diezelfde bescherming nodig:
een zachte laag om even tot rust te komen na de drukte.…
Smidse (een herinnering)
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
2.076 het vertrouwde ritueel:
voordat de reus
met vlammende ogen
dreigt ze te brandmerken
en de kinderen joelend
de smidse uithollen
zijn ze de halfduistere
magische ruimte binnengedrenteld
langs de geblakerde muren
tot bij de zwoegende blaasbalg
tot bij het vuur
tot bij het aambeeld
waar het gloeiende ijzer
vorm krijgt
tot bij het sissende…
verliefd
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.685 ik sta weer eens in vuur en vlam
mijn hart klopt als een wekker
het hek is weer eens van de dam
hoe ouder toch hoe gekker
maar heus geloof me asjeblieft
't is weer gebeurd, ik ben verliefd
't was zo ineens toen ik haar zag
dat mijn hart zo snel ging slaan
dat zoiets…
De maan verrijst
poëzie
3.3 met 15 stemmen
3.444 Nu gaat de glimvlieg heen en weder schieten
Gelijk een star, gelijk een dansend vuur.
De stilte bidt. Een tempel is natuur
En de aard voelt zich met vrede als overgieten...…
Zonsopgang
poëzie
3.4 met 18 stemmen
2.318 Wil Afrika 't heelal illumineren
Met vuur uit palmendrager Rowenzori?
Ik wilde dat, tot volmaking van 't wonder,
Mijn stem 't metalen timbre kreeg van donder,
'T geweld van wereldzee-tillende orkaan,
En dat 'k, ver over welvende aardelanden,
De zon kon groeten, in gigantenhanden
Als spreektrompet een trechter van vulkaan.…
De stroom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
755 Zie, mijn lief, de aarde brandt
en waar wij gaan is vuur.
Ons doel drijft verder op de stroom
van die verschroeide dromen
die jouw hart en mijn lichaam
verbonden als twee oevers
zo innig en waar
Zie, mijn lief, de hemel huilt
maar nergens zie ik graven.…
Stralig borduursel van kristallen wand
poëzie
4.5 met 6 stemmen
1.605 Klein levend zieltje, in Brahman mij verwant,
Eén Wezen deelt zich aan ons beiden mee,
Zoals één vuur, één wet, één Gods-Idee
In Aldebarân en een sintel brandt:
Het Eew'ge dat, mijn kunstgenoot, in jou
Atomen voegt tot de arabeskenbouw,
Die om je tere lijfje koepels tilt,
Datzelfde, kunst'naar van gedachten, zet
Mijn woorden saam tot kristallen…