4314 resultaten.
De ontgoocheling
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
2.222 erotische gedachten fel
gierend krachtig protesteren
Het rode licht verdoezelend
voluptueuze heupen borsten vlezig
binnen geen weg terug
Gespreide benen vette plooien
wenkten liggend op haar rug
Stuntelig roede weigert negerend
de uitgestoken helpende hand
Brengt hem uiteindelijk de daad
signalen afschuw verdringend
Met gebogen hoofd verlaat…
11 September..
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.157 Niemand van hen, had deze wereld mogen verlaten..
De wereld veranderde in één grote schaduw van rouw..
Iedereen vol angst en verdriet..
We zagen zelfs beelden van springende mensen vanaf dat gebouw..
Alle mensen die hun omgekomen bekende moeten missen..
Zij moeten verder met hun leven..
Vol met hindernissen...…
Is er dood?
hartenkreet
4.8 met 41 stemmen
3.632 Ik voelde je heel even
Laat los, verlaat me
Na de dood… Is er leven?
Nee, blijf hier! Ik smeek je
Nog één kus, één geur
~ Ik kan niet, mijn engel
~ Hoezeer ik het betreur
~ Ga verder, denk aan me
~ Maar koester je zijn
Ik snap je, laat je gaan
Geef me over aan de pijn
Vaarwel
~ Vaarwel
Is er dood?…
herinneringen
hartenkreet
4.3 met 37 stemmen
3.544 hou me vast aan de mooie herinneringen
want dat plaatje houdt me op de been
de laatste jaren waren minder leuk
waar gingen toch jouw gedachten heen
Ik denk aan wat je mij hebt gegeven
dat is wat ik belangrijk vind in mijn leven
je vertrouwen en een dikke zoen
wat dat al niet met een mens kan doen
Een prachtig mens heeft mij verlaten…
Bejaard
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
731 Verlaten zit ze in de zon
haar goede dagen zijn voorbij
nog voor er ooit iets echt begon
draaide het tij al averij.
Het schip vol dromen zonk voorgoed,
de stormen sloegen alles neer
het leven kent slechts tegenspoed
er is geen kans, niets keert er weer.…
Arianne ( RIP )
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
2.816 Alleen de trappen te steil vaak om te betreden
wilde zij het huis alleen horizontaal verlaten
ondanks dat bleef haar bewegingsruimte ongetemd.
Het huis kwam leeg doordat zij ging, een verleden
rijk gevuld, door iets wat meer is dan
een herinnering aan een weerbaar leven.…
omdat aarden te gevaarlijk was
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.422 in je blik zag ik mijn thuis
je ogen openden mijn liefde
liet me binnen in je huis
waar ik de bloemen rook
ik zag je kleuren
voor het eerst de lente bloeien
je groeien in de zon en ochtenddauw
voelde het verlaten van de barre kou
te jong in liefde afgewezen
met kilte verder moeten overleven
het einde van de winter scheen nabij
warmte…
nooit meer
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.327 Een eindeloos verlangen
Weerkaatst in duizend armen
Een eenzame traan
Valt in jouw eindeloze diepte
Ik ren in circels
Spiegels aan de wand
Ik zie mezelf steeds weer
Verlaten door jou
Ik spat uiteen
Uiteen in duizend tranen
Zie je me niet rennen
Vluchtend in zijn armen
Mijn lief, je was zo mooi
Mijn lief, je was me lief
Mijn lief…
ONZE MEESTER
poëzie
3.6 met 11 stemmen
3.171 Onze meester zegt ons:
Lieve maten, zegt hij,
Eenmaal zult ge, zegt hij,
Mij verlaten, zegt hij,
Aan u denkend, zegt hij,
Zegge ik dan, zegt hij:
Here, ‘k maakte er, zegt hij,
Mensen van!…
Van A naar B
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
829 Op een late avond fiets ik door de regen
Van lamp naar lamp langs een verlaten pad
– watersluiers in het lantaarnlicht
bolle druppels lenzen op m’n brillenglazen
het asfalt glimmend zwart en glad –
Gestaag op weg. De dynamo snort zacht,
Spint z’n kop behaaglijk tegen ‘t wiel.
Fietsen, drie kwartier,
Door wind, soms door regen.…
Geluk
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
2.021 hou me vast, mijn geliefde,
hou me stevig vast
en zeg me
dat je me nooit zal verlaten;
ik ben bang dat dit een droom is,
dat je in werkelijkheid
niet in mijn armen ligt;
ik kan het allemaal
eigenlijk niet geloven,
maar toch is het zo;
ik voel de warmte van je huid,
ik hoor je ademen
en je hart kloppen;
ik kijk in je prachtige ogen
en…
Struikelstenen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
636 Haar voeten, allang niet meer geschoend
vereelt door doelloos dwalen
liepen over verlaten wegen
waar boerderijen en bunkers
het vredig landschap braken
en ochtendnevel in stilte huilde om gras
ooit gezaaid voor dikke koeietongen
en grauwe wol op pootjes
werd groen plotseling een dode kleur
maar nergens vervloog méér leven
dan in deze serene…
Zo gezegd
gedicht
3.2 met 19 stemmen
7.720 Als het gedicht zichzelf dicteert
als de lezer dit gedicht betreedt
als de dichter het gedicht verlaat
en tomeloos ten onder gaat.
-----------------------------------------
uit: Over woorden gesproken', 2006…
Gods vertrouwen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
910 Verlaat ons nooit o trouwe God,
wees ons altijd nabij.
In Uwe handen ligt ons lot,
maak ons van zonden vrij.
Dank God voor alles wat er leeft,
op aard’, in zee en lucht.
De aarde die het voedsel geeft.
Uw grootheid is geducht.
Zonder U is er geen bestaan,
waar zouden wij dan zijn?…
De Israëlische dichter
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
741 Na alweer veel teveel bier en wijn;
die ene kus in het verlaten ochtendhotel,
terwijl je vroeg of je met me meemocht,
waar hij uit angst voor verkrachting
jouw ranke gestalte moest afwijzen,
hoezeer jouw teleurstelling ook pijn deed
in zijn uitgerukte hart. Maar sinds hij je
hart mist werd hij herboren in pijn.…
Nectar en ambrozijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.559 Geen schaamte ligt in eerbaarheid
als hij zichzelf tot koning kroont,
de (wan) hoop van een stijve, voor
de spiegel of voor een vrouw, bij
het verlaten van de intieme woning,
voor dag en dauw, een bekroning
van het pochen van een pauw in een
kleur die met veren wordt beloond de
verzadiging ondervindt hij aan den lijve.…
Vrijstaat zonder Naam
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.492 van ongesponnen garen
voor wie achterwaarts hem liefheeft
trekt hij hemelbreed zijn spoor
Iemand noemde hem een held
zoveel anderen een ezel
groter dan zijn eigen schaduw
vreet hij liever lege lucht
is hij uitgestrooide vorst
die verre sterren nog wat wintert
is hij wat zij van hem vrezen
grote ogen
zonnerood
Broeder die hij had verlaten…
hoog water
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
513 dan het meer
meer naar de zee
zwaar is het water
zwaarder dan wolken
neer gaat het water
neer naar de zee
hoog gaat het water
hoog in de stroom
stromende zwaarte
zwaar naar de zee
nog dansen de ganzen
op de vliedende stroom
lichter dan water
lichter dan lucht
op weg naar de zon
schijnt hun eeuwige vlucht
als zij het water verlaten…
zij.....
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
763 leven en de dood maar toch ook
zit ze in mijn spiegelbeeld
Met een lach die steeds ja telkens steelt
Misschien is ze niet wat ze verbeeld
als ze eens haar ziel ontbloot
Ze vindt het geluk geheel alleen
of In een knipoog die verdween
Je zal haar nooit zien huilen geloof me maar
ze is de liefde die nooit overgaat
Zelfs als haar schaduw mij verlaat…
Landleven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
631 Er broeit iets, de lucht werkt
landlieden luieren in de verlaten ruimte
zien terug op het zwoegen van de dag
Vlijtig en vol ijver
stapten ze de bedauwde morgen in
een zuidenwind bracht slepend
de dagelijkse droogte aan
In de verre verte lokt klokgelui
-boven rieten daken en
onder de dreigende hemel-
ze terug naar de hofstee
Ze dralend…
ONDER EEN GLAZEN STOLP
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
648 Ik heb me opgesloten onder een glazen stolp
alles kan ik zien, niets kan ik horen
ineens hoor ik nergens meer bij
men kan mij zien zo heel alleen
toch ben ik niet eenzaam, ook niet verlaten
volledig afgeschermd van het bewuste leven
intimiderend klein is mijn wereld geworden
ik mis geluiden, gesprekken, aanrakingen
aan zuurstof geen gebrek…
Cultureel tapijt ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
526 Alles zien is niets begrijpen, het motto van de schrijver
te wonen in zijn religie, verstuurt de tijd met de post
het ene gedicht verlaat zich weer op een ander,
vergeten gestalten worden door anderen afgelost.…
Als ik morgen....
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
923 Wanneer ik morgen je moet verlaten
mijn zoon, word ik weer dat kind,
die allerkleinste jongen die je in je
armen neemt, vervreemdt me niet van
de vurigste wens je om mij in jou te
rijpen als ware een waarachtig mens.…
In halfslaap
gedicht
3.8 met 5 stemmen
8.613 Later worden de koffers teruggevonden in een verlaten schuur.
Iemand die lopend tussen rondslingerende bagage namen noteert
voorgoed verdwenen bestemmingen probeert terug te lezen.
-------------------------------------------
uit: 'In omgekeerde richting', 2011.…
Sparrengroen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
563 Tegen de herfst opvallend verlaten
in verschillende wintervariëteiten,
blijven enkelingen herwaardeerd staan,
na regelrechte plunderingen op het veld.
Perfect aangeboden in brede waaier,
voor koude vogelvoeten,
met afschermde takken tot op de grond,
stellen ze slechts weinig eisen
aan hun vrolijke bewoners.…
Vanwaar die dode letters..?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
644 Nu diepte zonder water is
en hoogte zonder adem
kraalt rond jouw dode ogen
verlaten in de schemer
dat liederlijke carnivoor
wat elk kadaver vreten moet
het bloed huivert zijn ondergang
in een verzonnen hemel
De Bijbel die de leugen dekt
Het vromen van de handen
Gewassen Maan van Golgotha
Die rood ziet van de schaamte
Ik zie dat…
Pommes Parisiennes
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Zijn leven lang heeft hij zijn stek nog niet verlaten,
de Lage Spoordijk is het hoogst wat hij ooit zag.
Daar ligt zijn volkstuin, waar -ie huist sinds jaar en dag.
Hij teelt er spruitjes, Stiense bonen, soms tomaten
en onderwijl leest hij de grijs bestofte platen
waarop geschreven staat waarheen de trein zich spoedt.…
Ontkleed je van mijn angsten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
431 Wanneer ik morgen je moet verlaten
mijn liefste, word ik weer dat kind,
die allerkleinste jongen die je in je
armen neemt, vervreemd me niet van
de vurigste wens je om mij in jou te
rijpen als ware een waarachtig mens.…
Het brandende wrak
poëzie
1.3 met 3 stemmen
3.196 Toen verblindde mijn blik naar de einder ontloken,
Tussen wolken en water een vuren kolon,
Als van magische morgen, in 't zuiden ontstoken,
De bloedige bloesem midnachtlijker zon:
Een wrak, verlaten, ten halve bedolven
In het maanlichtbeglansd emeralden azuur,
Dat in laatste agonie, boven 't graf van de golven,
Naar de hemel vervlucht…
De milde herfst
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
515 De milde herfst, wanneer weer tranen vloeien om hen die
ons verlaten hebben; de vragen zijn weer daar in heftigheid.
Is dat de tol die wij betalen om te leven in dit deel van deze
aarde waar seizoenen telkens weer de toon aangeven voor de
melodie die dan gezongen wordt?…