Alle inzendingen over /vergankelijkheid

637 resultaten.

Sorteren op:

in een kring van vuur, oneindig open

netgedicht
3.8 met 11 stemmen aantal keer bekeken 630
gezien; een bewogen fabel bovenop het verlangen of door het aaien van een roze balsemien in beroezing en voltooiing van zinnen zijn talloze namen reeds eerder geschreven wanneer ieder ogenblik in liefde zich door het leven heeft omgeven het raakt je ziel gelijk de mijne verweven in een kring van vuur, samen met de vergankelijkheid…

een slag in het rond

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 592
er zit geen vreugde verborgen in mijn vergankelijk bestaan, slechts de spreker in mij dept het bloed met woorden die de leegte omarmt geen reizen naar het ontstaan van leven waar de dood zich vergewist van het eeuwig dragen van dit maatpak dat kleurloos de streepjescodes accentueert de blauwdruk, gesneden op het scherpst van de ziel…
elze11 april 2012Lees meer >

Die paarse schim daar in de straat

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 535
Die paarse schimmen, die hersenschimmen van de vergankelijkheden die nog niet vergeten zijn. Die kleine juweeltjes van het eens beminnen; die nu nog in een vaagheid een kleurenspectrum van ons leven kunnen zijn.…

De Paradox

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 556
Dat allen de dood moesten ondergaan En slaap elke nacht een ieder inpakte Toonde hem onmiskenbaar vaststaand aan Wanneer hij zich gadesloeg in zijn zwakte Dat de mens zichzelf niet had geschapen Maar in afhankelijke vergankelijkheid Door evolutionair na te apen Uitgegroeid was tot een complexiteit Dit onwaarschijnlijk wonderlijke…
Henk Jonker28 november 2021Lees meer >

Herfstmaan

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 485
Een herfstmaan schijnt over de velden daar aan de oevers van haar haar liefdesboek moet hij zich bezinnen over het strand en het feit dat hij geen kleren draagt hoog aan de hemel glanzend schijnt de maan over de daken het is nu herfst, in leeftijd en in ouderdom in seizoen en in vergankelijkheid kom we lopen naar de dikke deur verdwijnen…
mobar22 september 2022Lees meer >

Neem de vrijheid

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 456
Maak er een van karton, een vergankelijke. Een voor één keer gebruik en die je in je tuin begraaft erna of geurig op laat branden of wie weet, kringloop, stil terug laat komen als doos om luiers of mosseltjes uit Zeeland.…

het rijmt niet

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 137
met de hand die slechts wijze voorspellingen kan lezen het rijmt niet, dagen zijn gelang het seizoen fervent geraakt aan onredelijke wispelturige vervreemde eigengereide levens beschouwingen toch zijn de lijnen in de palm in symmetrie gestegen in lengtes die dan wel in zorgvuldigheid beklijven dat alles onderhevig is aan het vergankelijk…
elze17 juli 2026Lees meer >

troost

netgedicht
3.8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 901
al richt ik mijn ogen nog zo omhoog en mijn diepste een sterk verlangen kent naar het Hoogste mededogen toch blijf ik zoeken naar aardse hoop sterker nog, ik word juist met de menselijke onmacht meegezogen ik ben van stof ondergeschikt aan de natuur in mij brandt de vergankelijkheid dat dooft na korte of lange duur wat rest is…

De massa belemmert mijn denken

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 945
de massa belemmert mijn denken voelbaar onvertaalbaar knotwillig ben ik niet meer maar zuig mijn woorden uit mijn lange tenen de verbindingen vinden houvast langs afgesleten treden met de indrukken bij elkaar in een creërende fantasie levenswielend koers ik door de vergankelijkheid net een rad van fortuin een klassieker op leven en dood…
klaes6 januari 2006Lees meer >

Mijn lente huivert

netgedicht
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 708
dat ik zo-even jouw liefde niet verstond, mijn leven verafschuwde in de melaatse ogen van de nacht, de zucht naar wat ik meer had willen zijn drijft deze dag naar de zin van dit bestaan het sterven kent geen namen, het kiest naar de redeloosheid van begrip, vergankelijkheid treft ons allen maar geef mij de ruimte om klein te zijn ik…
elze8 april 2012Lees meer >

Geef nooit het hele hart

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 793
Liefde is voor haar slechts een vergankelijk lot; een kort en dromerig genot. En ook al beweren zoete lippen het tegendeel, ach, prille, zotte minnaar, weet jij veel. Hij die dit schreef kan het weten, want hij gaf heel zijn hart en was zichzelf vergeten.…
J.H. Alberts27 december 2014Lees meer >

opgejaagd

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 561
In alles zit de stelligheid maar zelden laat de gestalte zich ontwaren Zo ook de wind die jaagt tot het waait en de dood met takken uit de kruinen slaat Zo ook zou het afdichten van holte moeten zijn tot het beurse uit de lippen valt ietwat van vergankelijkheid verketterd is wankel terend op slechts een paar schimmige woorden met enig voortbrengsel…

Horizon van zwijgen

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 567
droom in het heden we spreken niet dezelfde taal jouw stem klinkt in het duister je doet net of ik niet luister alle geluiden klinken traag ik probeer je te vergeten in dit uitheemse niemandsland op het kerkhof van Chaos er is geen urgentie voor mijn zwijgen of noodzaak om te spreken het begint met het verval een eerste stap vergankelijkheid…

Nachten van de regenzomer

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 559
Ze had hier willen uitleggen hoe het is om in jouw tuin te staan maar het leven knakte jouw stengel vergankelijkheid verwelkte jouw bloem en in de nacht wanneer de geuren tot leven komen in de zilte wind ruikt ze jouw fleurige rijkdom alsof je nog altijd staat te bloeien onafhankelijk van tijd of ratio simpel in jouw mooiste kleuren…
mobar5 augustus 2023Lees meer >

Nooit meer, morgen weer

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 714
Forever young is een leugen elke huid heeft een geheugen ook al verberg je je hals met een sjaal vergankelijkheid treft ons allemaal. Misschien sla ik de plank mis misschien is er geen plank en is er alleen maar een boom, een boom die wil groeien.…

Werkelijkheid

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 328
Je waant jezelf een sombere clown in mist van een verloren landschap wat je met jouw hart niet weet te bekoren: nostalgie van vlinders op stoffige meubels of bedelende geur van verwelkte bloemen naast rottend zomers fruit nu de vergankelijkheid betoogt dat je mij geen gedag zegt in de nacht nu het er op aankomt is een heldere werkelijkheid…
mobar16 april 2026Lees meer >

leeg gewaaid landschap

netgedicht
4.2 met 15 stemmen aantal keer bekeken 687
dan mijn armen kunnen dragen zet jij jouw wereld naast de mijne met zelfgeschreven recensies die woorden uit de winter schudden kaalgeplukt, de bomen, mijn ogen het stoten in mijn buik, de bloesems en het kijken waar ik lig, waar niemand mij mag horen met ontelbare wonden bijt en beeft de stilte, in mijn hart het wenen, de vergankelijkheid…

Winter

netgedicht
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 711
Rode lijnen komen samen In het blauwige water Hitte maakt plaats voor kou Licht zand wordt grauw Hoge golven nemen afscheid Van de ooit zo volle stranden Uitgeputte meeuwen vliegen hun laatste rondje Een vergankelijke drukte is niet meer Nooit was er een beter moment Om terug te gaan naar wat eens was Naar de vege gure wind Die ons ieder…
Jan Hermans30 oktober 2008Lees meer >

Ambachtelijk

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 636
Het stille woud kent een vreemde vloer er heerst een zonderlinge gewichtloosheid alle seizoenen worden samengeperst in die sobere kleur van vergankelijkheid Voordat het licht verspringt naar de tint van de oorsprong vloeit alles bijeen de doden hebben hun mantels breed uitgespreid de snit verwijst nog naar de drager oogappels…

Mysterie van ons bestaan..

hartenkreet
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 989
Mijn naam in vergankelijkheid gehuld, iets in mij blijft mysterieus onvervuld, wie ben ik, met een eigentijds bestaan, een doordrongen gevoel van teruggaan. Teruggaan, waar mijn ziel ooit begon, uit de mist, naar de eeuwige lichtbron, niemand vertelt mij welke weg te gaan, geen deur die ik werkelijk kan toeslaan.…
Vos Andrea19 november 2011Lees meer >

Leenschilderij

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 628
verzin niets verlang niet meer lijkt het namens de kunstenaar te zeggen we schaduwdansen achter de horizon waar herfstvogels afscheid nemen met nieuwe moed als levensbloed ben jij jezelf en ik een vreemdeling aan de muur van het strandhotel met jouw onbekende verlangen hangt een vierkante witte leegte in een verklaring van vergankelijkheid…

Verleden tijd

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.285
dit kerkhof, teken van zo'n verleden leven dat de herinnering eraan reeds even ver weg is, als zijn vergankelijkheid. Hoe kort is dit alles nog maar geleden dat het daar lag in ruime stille weiden, misschien wel de allermooiste plaats.…
H.J.Breuren17 februari 2014Lees meer >

In dit moment

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 527
mijn huid raakt gerimpeld, doch de ogen zien schoonheid almaar toenemen door het rijpen in de vele voorbije jaren, en voelen zich minder verplicht om het “ waarom” te verklaren ik lijk dan ook meer door het wezenlijke verlicht; dat vaak het tegengestelde op liefde is gericht zelfs of juist als het vergankelijke in toenemende mate…

JAN

gedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 6.273
Ik heb u nooit door bitterheid bedrogen, Onder mijn huid bloeide blijmoedigheid, Want ook de bloemen leven snel en open, En leven heet vergankelijkheid. Nu lopen vogels in de vlakte van mijn ogen. Ik ken de onschuld van de made, ken de averij. Dit is mijn dageraad, de moed voor regenbogen, Gods jonge vingeren verwekken mij.…

Wenen

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 484
eenvoudig weg tegenzit een mensenziel op drift en er zijn ook geen vrouwen die beweren dat tranen oprecht zijn zoals een rivier van emoties alleen op weg naar de woordenzee waar alle zinnen in melancholie verdrinken omdat de dichter een fijngevoelig mens is en zijn dorst probeert te lessen met passie nu de herfstwind ons bezoekt met vergankelijkheid…

Aswoensdag

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 332
Vandaag willen we herbeginnen: een assenkruisje op ons hoofd ten teken van vergankelijkheid maar dat niets voorgoed is gedoofd; laat ons bewust leven in deze tijd. We willen delen met de velen die het aan alles echt ontbreekt we willen bidden en soms vasten zoals ook Jezus tot ons spreekt en dragen mee elkanders lasten.…
Adeleyd18 februari 2026Lees meer >

Stof stof stof

gedicht
3.6 met 44 stemmen aantal keer bekeken 13.697
wat maakt het ons uit of ook het stof tot stof vergaat? wij zijn de douche-generatie, ordelijke gel-gebruikers, wij laten niets aan het toeval over. wij shockeren de pillenslikkers van de bestbeprijsde kwis. wij houden van de doofpot der sterren en kometen. wij zijn allergies voor knarsende sloten want wij roesten niet. wij spreken graag…
Pieter Boskma24 november 2025Lees meer >

Spinrag

gedicht
3.5 met 23 stemmen aantal keer bekeken 9.921
Je had iets aan de heg staan te verschikken; ik haalde de herfstdraden uit je haar, en wist: dit is één van die ogenblikken die ik in mijn herinnering bewaar, tegen de tijd. Maar straks, als wij al weg zijn en geen weet meer van ons tweeën hebben, straks rukt wellicht in deze zelfde heg de wind nog aan dezelfde spinnenwebben. ----------…

slotkoor

gedicht
2.6 met 38 stemmen aantal keer bekeken 14.255
het is niet de dood die je bevriest het is niet de dood die je benauwt het is dat allebei en meer de dood is houvast in de duisternis met borden UIT achterstevoren goed is de dood oneindig goed vergeleken bij dit levenloze vallen vallen van het doek dat valt en de zaal is leeg en de vloer is klein en het doek kent geen begin of eind -…

Bekleurenswaardige herfst

netgedicht
4.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 560
Tijdens lange nachten vergleden de dagen, tijd verzadigde de aarde volmaakte stilte wakkerde haar in nevelen gehulde bladeren aan tot rust, kleur en aanvaarding van ontheemde zaken, de herfst begint te dagen vervlogen tijd zij is niet meer in te halen, wel dweepzuchtig genoeg om haar voldaan bestaan in woorden te bewaren.…
Rob van Tol1 november 2022Lees meer >