759 resultaten.
IJzeren tranen
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.207 IJzeren tranen plengen over mijn wangen
Pijn uit lang vervlogen dagen
Maar ook de nieuwe pijn niet kunnen verdragen
Eelt houdt niet langer mijn hart gevangen
Als een stalker haalt uiteindelijk de monsterlijke angst
De geverfde glimlach van mijn gezicht
Het koude afscheid doet haar plicht
Verdriet verjaart niet, doch duurt het langst
Voor…
Kracht
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.305 Je moet je pijn alleen dragen,
soms meer dan je kan verdragen.
Het liefst ben je dan alleen in het donker,
wachtend op een houvast-wonder.
Je vindt geen rust,
je ziel wordt niet gesust.
Je tekent vragen bij een niet-begrijpen
en bidt de hemel om antwoorden
die je misschien niet zal krijgen.…
Assen in mijn lijf
hartenkreet
4.1 met 24 stemmen
2.541 ‘k Verdraag
geen licht meer
in de assen
van mijn verdriet,
weerloos verdwijnen
mijn oren en mijn ogen
in het niet.…
Het onverwoestbaar Rotterdam
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
4.609 Dat is de laatste trein naar Rotterdam dat weet toch elluk kind
Hij vindt Amsterdam wel aardig maar doet een dubbele moord
Voor zijn Mast, zijn skyline en voor Feyenoord
En zelfs na tegenslagen die geen ander kan verdragen
Steekt weer vol vertrouwen, de handen uit de mouwen
En dan gaat hij trouw weer aan het bouwen
Omdat hij weet dat, wat zijn…
Buigen of breken
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
776 maar opnieuw na stil verdragen,
wuift het zachtjes heen en weer.
Wat vertelt ons nu het riet,
heeft het ons misschien te zeggen,
het bijltje erbij neer te leggen
als iets ons leven niet ontziet?
Zou het zijn dat het ons leert,
als een storm gaat door ons leven,
te buigen, het niet op te geven
en door te gaan zodra hij keert?…
vrij
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
855 wees kalm, ik voel jouw gedachten wel aan
men noemt mij een malloot , een vagebond, een paljas
allen verdragen mij geduldig, allen en een glimp
ging verloren, maar door demonen gedreven bespeurde ik
als echtheid wat ik uit mijn fantasie al wist
wat de vrouw terugvoer tot reisgenoot
wij namen geschenken mee
en ik gaf je de naam van één of…
HOE WEINIG ZEGGEN WOORDEN
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
2.477 Hoeveel kan dan de mens verdragen
als woorden door zijn ziel hebben gesneden
de mens blijft wonen in zichzelf
teruggetrokken in zijn verleden.
Daar zoekt hij naar zijn innerlijke rust
van de wereld afgesloten
waar anderen geen toegang hebben
doordat ze hem hebben verstoten.…
Dood is de ultieme schikking
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
592 herinnering
wachtte tot de storm was geluwd
hoopte dat het overging
het is een rotte plek
het voelt heel vies van binnen
je handen hebben mij besmet
mijn jeugd moest nog beginnen
ze jagen door mijn geest
ik kan er niet van slapen
ben al door de hel geweest
soms wil ik er een eind aan maken
het barsten in mijn hoofd
ik kan het niet verdragen…
Wanneer zal het gaan dagen
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
741 Wanneer zal het gaan dagen,
wanneer zullen zij elkaar verdragen,
wie is een held in deze zinloze strijd,
en maakt een einde aan de haat en nijd.
Zij dwalen al zo’n veertig jaren heen,
en ieder jaar loopt zinloos over het oude heen.…
Ook op deze dag
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
572 Ook op deze dag worden kinderen vermoord
omdat de heersers bang zijn voor de kleinen,
omdat ze niet verdragen kunnen dat er licht
zal vallen op hun daden, niet zo fraai dus
zullen ze verschijnen, die daden, maar
doordrenkt van bloed de witte doeken die
de kinderen gaan dragen; ze zullen roepen zonder
woorden, zonder klank, maar doordringend…
- Geboren uit overwinning -
netgedicht
4.3 met 54 stemmen
571 Geboren uit overwinning
na vele jaren
ter veroordeling van verdragen
toch verslagen toen men opstond.
Uitverkoren
tegenstander van het leven
in vriendschap geboren
verschil maakt plaats als trots ontluikt,
schaduw van de overwinning
door de wereld als excuus gebruikt.…
Herfstbladeren
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
582 Mijn hart durft nog niet echt, maar zal ook
moeten leren de vreemdheid te verdragen.
Wie kent al de mensen, wie kent zichzelf?
We leven omgeven door een groot mysterie.…
De herenfiets spreekt
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.313 Daarom, Madame, wil ik u vragen
het roesten samen te verdragen
want ook het slot dat in mij knijpt
grijpt ons dan beide tegelijk.…
Een bericht
gedicht
3.4 met 5 stemmen
2.186 Dit is inderdaad niet te verdragen. Lege kamers
kijken me verwijtend aan. Ik zet dozen anders
neer en nog eens anders en dan ga ik vroeg
naar bed.
Iemand, ik weet niet wie, zei dat het hoorde.
Wanneer het weer voorbij is raakt het ook
vergeten. Maar ik vergeet zo slecht.
Iemand kwam me helpen. Nu staan de dozen
op hun plaats.…
Zo moe
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.108 Jij zo ziek
en zo moe
wat heb ik nog te klagen
wat doet het er toe
De dagen duren lang
wanneer je zo ziek bent en zo moe
mijn dagen maak ik vol
en ga nog ergens naar toe
Alles moet je zelf verdragen
ook al ben je zo ziek, zo moe
dit is geen menswaardig bestaan
geef dat nou maar eens toe
Ik weet waar ik over praat
ook ik ben vaak zo…
Thuis in tegenslagen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 bofkont dan
helemaal nooit verwacht
De één heeft er meer dan de ander
hoe ga je er mee om
bij de één heftiger dan bij de ander
je bent net zo'n pion
Dat alles gratis en voor niets
maar ik betaal er liever voor
om het nooit te krijgen
nu moet ik er mee door
Het vreet mij op
al die tegenslagen
wie kan zeggen
hoe lang ik dit nog kan verdragen…
Aangeschoten wild
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.351 Dit leven kan zij niet langer verdragen,
lichaam en geest hebben het opgegeven.
Alleen de vooroordelen waren al een hel;
een belemmering voor haar vertrek, dat weet ze wel.
Wanneer hij haar laatste moed nu had verdreven
had ze beter meteen om euthanasie kunnen vragen.…
Vrijheid
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.903 Is ruimte voor bezinning
de dag ervóór
of op 5 mei alleen
of zijn er nog meer dagen
om de wereld om mij heen
in vrede te verdragen
stapje terug
neem ik wat afstand
om die vrede te bezien
vanuit een andere hoek
kop in de wind
die als een bries
als storm misschien
mij brengt
waar ‘t vrije zijn begint
aan de grens van elk ander…
zinloos geweld
netgedicht
3.4 met 43 stemmen
4.067 met zijn mond vol losse tanden
en zijn hoofd vol puddingpoeder
beweegt hij weerloos met zijn handen
en roept inwendig om zijn moeder
kan nog net de pijn verdragen
maar weet er komt nog zoveel meer
wil wel om de handdoek vragen
maar zijn lippen doen te zeer
en met bloeddoorlopen ogen
wacht hij op de laatste dreun
zonder enig mededogen
verliest…
opzienbarend
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.093 kijk die toch met dat opgestoken haar
ze huilt alsof ze niets meer kan verdragen
maar niemand kent ze of weet hoe ze heten
mijn lieflijke vriendinnen van de nacht
verboden vruchten die ik heb gegeten
mijn zoon kijkt verontwaardigd en zegt zacht:
soms denk je dat je alles hebt geweten
maar dit had ik van vader nooit gedacht…
voor de vrouw in jou
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.578 waarom vlucht je
voor de vrouw in jou
ontloop je koesterende blikken
omdat de heimelijke vragen
je op dit moment niet schikken
na het jarenlange stikken
in verdragen van elkaar
complimenten en geschenken
hadden slechts een doel
ze waren niet voor jou
bezit werd je, zijn vrouw
geen oog meer voor je eigenheid
het kleine leven onder zijn…
Zo al deze wegen naar een centrum leiden
gedicht
2.9 met 25 stemmen
9.752 Genegenheid, meer dan een mens verdragen kan
ligt aan onze moegelopen voeten
en verschrikt deinzen wij terug.
-------------------------------------------
uit: 'Tramontane', 1996.…
Verlaten gedachten...
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
977 Langs verten van oneindigheid
drijven de wolken van mijn gedachten
In stilte bevriezen de woorden
tot kille sneeuwwitte ijsvlakten
Het regent ijsdruppels in mijn hart
die de kleuren doen verbleken
Deze kilte is niet te verdragen
Als door een nevel omsloten deken
Langs verten van oneindigheid
drijven de wolken van mijn gedachten
In gebroken…
We zijn de wortels van één boom
netgedicht
4.9 met 14 stemmen
768 We zijn de klanken van één lied
dat helder klinkt of klagend
het heimwee van de ander ziet
en stilte wordt, verdragend
dat ik nooit jou kan zijn, nooit proef
de bitterheid die jij moet drinken.
Maar weet dat ik in jouw buurt toef,
geloven wil dat vloed zal zinken.…
het eiland
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.153 Omgeven door een metersbrede sloot,
ben ik in staat de dagen te verdragen.
Ik vind er weer de antwoorden op vragen.
Het leven is er even niet van lood.…
gaan krijgt geen verleden
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.384 de wereld wordt weer zacht
met witte vlokjes ingepakt het zwart
dat onbedekt zijn kaalheid toonde
het land was afgeroomd
door zomerslange dagen die in
de herfst hun vruchten mochten dragen
in sneeuw verdwijnt het onderscheid
de stappen op het nieuw tapijt
verdragen kort hun werkelijkheid
de sporen zijn gewist, nee
witvernist in lagen…
Lichtval
gedicht
3.9 met 44 stemmen
18.639 De richting staat elegant gecomponeerd
lichtval te verdragen.
Over de tafel hangt een gesprek.
We hebben het verlaten,
we bewegen ons nu schuchter door het huis,
de gevangenis van het schilderij ontwijkend.…
Woestijnnacht
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.147 nacht bleef ik bij jou
en bij het voetlicht van de maan
waar jij je ruige dekens
vol van zand had dichtgeslagen
en ik volgde hoe je sliep
de hele nacht door hoe je sliep
tot het ochtendlicht
de sterren van je lakens had verslagen
En ik zuchtte hoe je ging
als een passant die zonderling
zich verschool achter de zon
om daar de stilte te verdragen…
Erfgoed.
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
709 Als ik op een lentedag
mijn huisdeur zal openen
vloeit mijn gezicht over
daadkracht, getekend in
een gele zee van velden
van gisteren,in zoverre mijn
huidskleur die weelde kan
verdragen, stroomt de natuur
van onbegrepen zinnen over
mijn gelaat, onbehagen
schept een tijdloze adem van
onbegrip in half bereikte
doelen.…
Ik ben vannacht jouw toevluchtsoord
netgedicht
4.9 met 42 stemmen
1.072 Ik ben vannacht jouw toevluchtsoord
waarin bestaan valt te verdragen
ik ben geen antwoord, stel geen vragen
ik ben slechts warmte die bekoort
zo naakt zijn wij en ongestoord
tussen het hunkeren en jagen
wat warmte in te koude dagen
en dichter, bij elk verzwegen woord
we voelen dat het toch bestaat
geborgenheid, ons veilig weten…