796 resultaten.
Zapp-poëzie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
619 Je hebt goddank twee goede longen want
Een vrouw beminnen is
Fietsen op de Mont Ventoux
Nauw zichtbaar wiegen
In eindeloze deining
Door zolderramen langs de lucht bewegen
Langzaam over verdronken sterren varen
Traag door oneindig laagland gaan
Vliegen als een schaduw
Een vrouw beminnen is
Een daad van bevestiging
Van al de dingen…
De Staat
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
835 De Staat
In staat van verwarring;
Staat, een brede naam,
altijd en overal regels;
voortdurende controles,
van de wieg in het graf,
geen simpele benadering;
intens, zonder opsmuk:
we zijn verdwaald,
stuurloos, zonder samenhang
drijven wij rond, een en al
onzekerheid; we gaan allemaal
het pad dat naar het water leidt.…
Wat heet missen
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
874 huilde in mijn hart
gesprongen
traanbuizen
spoelden sporen
in woestijnen
de flessen
zonder zielen
waren geestdodend
doof bleven
de katers
onder gebrande kurken
ongeboren kinderen
tellen
op de vingers
van hun handen
en tandeloos
vreet de tijd
het karkas
van de ruimte
leeg
en ik
ga naar zee
waar de vloed
mijn wieg…
Zwaard-lelies
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.297 ramen te gloeden
Als van kardinalen de hoeden,
Van machtigen, groot;
En staan in de hoeken te vlammen
Als pluimen in hellem-kammen
En vanen in oorlogs-nood;
En schaatren diep en schreeuwen
De kreet stil die ging door de eeuwen
Om Vrijheid en brood;
En sieren door hunne verschijning
Heel 't huis met die donkere schrijning
Van de wieg…
Zucht
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.244 Wilgen die schudden,
wiegen,
draaien,
bij de heersers
naast die stad
en in de wind.
Dan dat kind
dat,
vrij van zonden,
nog iedere steen werpen kan,
plat op het water
en onder die heldere lucht,
waar de heersers om de stad vechten
en de wind zacht en vol verbazing zucht.
Touw van schapenwol.…
Het dromende kind
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.881 Ook moeders lust, de jongstgeboren,
Is in zijn wieg ter rust gegaan.
Al dromend vouwt het vriendlijk wichtje
De kleine, reine handjes saam;
Een glimlach speelt op 't aangezichtje,
Zijn lipjes fluistren Jezus naam.
Waar droomt hij van? Van 't zalig Eden
Der Onschuld, dat voor ons verdween.…
de armen van de dood
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.092 Als je helemaal geen uitweg meer weet
en in het donker de weg niet ziet
verdrinkt in je zorgen,
en schreeuwt van verdriet,
dan wil ik je geruststellen en troosten,
en in mijn armen wiegen
totdat jouw schaduwen in de ochtend
als vroege nevelslierten vervliegen
en jij niet meer hoeft te vluchten
in hoge nood,
in de armen van de dood.…
Liefde glijdt tussen de bomen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
506 liefde glijdt tussen de bomen
mij raakt ze niet, ik hou me schuil
in een waas van droefheid wieg ik
mezelf daar ik jou ontbeer
veel te kort heb ik jou gedragen
hoe ik geprobeerd heb samen
met jou, jouw demonen te bevechten
heb ik de strijd verloren
in een donkere nacht
ben je mij ontglipt en koos jij
een andere weg, een uitweg
die mij…
Tussen twee seizoenen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
612 De natuur weet het niet zeker
Blaadjes verkleuren wat
Het is nog steeds zomer
Maar het weer verkleurt het blad
Een fris windje waait er
Het regent lekker nat
De zon breekt door de wolken
Een regenboog wijst het pad
Het wonder aan de horizon
Wijst een weg vol kleur en pracht
Een paddestoel schiet uit de grond
De struiken wiegen zacht…
stil (voor V S - M)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
928 houd me in je armen
troost me sus me
wieg me in je armen
fluister me in slaap
de vader vervloekt getergd
het kind dat niet weet
hem tart tot op het bot
en hartverscheurend huilt
het is stil op de gang
zachte klassieke klanken
in een verlaten kamer
niemand luistert
ze loopt haar kamer binnen
na de autopsie altijd
de muziek troostend…
Dit leven
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
754 Woorden dansen
als vreemde metaforen
wiegen ze eenzaam stilte
onder avondregen
ritme zoekend
in waarde wegen
zonnige beelden van
verzonnen vakanties
in jouw tedere brieven
kraanvogels op het witte zand
de dalende zon boven blonde stranden
uitgestrekte vlaktes
van vlekkeloze beeldspraak
naar hopeloos naakte wonden
en toch hoop…
jouw tempel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
901 Kom binnen in die tempel,
mijn armen,
en dring door tot mijn ziel
die een gift is,
een gift voor jou,
die je omwikkelen zal
als een spin met draden
met koorden van liefde
een web
een wieg
waarin je opnieuw wordt geboren.
Binnen mijn armen groeit liefde
jouw beginnende liefde tot tere liefde.…
Diep geworteld
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
560 Ik weet van een oude beuk
die er al een tijdje staat,
zijn armen wiegen eekhoorntjes
op het zingen van de wind.…
Waarom? Waarom? WAAROM?
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
833 Alles klaar, alles gereed,
ongeloof verdriet
ongelofelijk verdriet, want jij mijn kleintje
komt niet in de klaarstaande wieg.
Waarom, waarom WAAROM?…
Een prachtig palet
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
567 ik zou je zo
een orkest willen geven
waarin alle bloemen
hun kleuren en geuren
in muziek uit kunnen leven
een dirigent
die ook de kleinste
orchideeën kent
ze laat wiegen in de
bomen van hun dromen
kom mee
naar de bloemenzee
dans in het gras
want de voorstelling
begint pas als de zon er is
zij opent hun harten
in de eerste zucht…
Scholen vis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
437 blanco
a-vieren strand
daarboven de zon
vol ludieke ideeën
in zomerstand
ik lachte om de
creativiteit van
koud watervrees
na deze eb ben ik
gaan springvloeden met
gouden grepen uit het goede
wij stormden buien
voorbij in een
extreem calamiteiten tij
plastic letters zijn
verdronken en gezonken
in ondeelbaarheid
zacht wiegen…
Nu ik 66 ben
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
465 Mijn handen zullen nooit geweren zijn
dan zou mijn lichaam een apparaat wezen,
ze zijn eerder een wieg voor lief jong grut
een aardenwerken schaal voor een mooi bloemstuk.
Vandaag was het toch even als of een flits insloeg
mij even op stang joeg al was het maar een flits
het wilde verbinden alsof waren twee delen een rits.…
LAIS CCCXIII
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
505 Waarheid, die wervelende verveling
die ruwer steeds te diep in mij ontstaat,
dat ik erbarmelijk te wiegen lig, zing,
lezing na lezing mijzelf ontdoe van haat,
haar in mijn vervoering breng, in 't gelaat
de verschrikking ontwaar van haar schoonheid
en in mijn stem haar onnavolgbaarheid
omwikkel met het naakte van mijn taal,
de galm ervan in letters…
Zou het helpen ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
679 Ook de dochters van koning Salomon
wisten met hun wiegen te behagen.
Eens geborgen in hun malse schoot
dacht geen sterveling meer aan zijn nakende dood.
Jouw sombere buien zijn enkel te verklaren
door het eeuwige vallen van kleurige bla’ren.
Bij jou loeit september, al is het hoogzomer.…
Slinkse streken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
439 wij wisten van
het paradijs
schoonheid
en verlokking
zonder enige eis
maar niemand
had ons de
omgangstaal
van blad en
bloemen geleerd
hoe zij zich
in de verte al
profileerden
met kleurrijke
grote harten
en die naar ons
keerden voor
visuele contacten
door een innemend
wiegen op de wind
ook onderscheidden
zij zich in vorm…
GROEIT BREDA 'S GROEN ?
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.440 singels
ligt een omheind veld
waarin verstild verzonken
velerlei klanken schuilen
zuchten van hen die voor
het leger werden gekeurd
kreten van de krijgsoefening
enige bomen kijken
tevreden neer op
de geschoren bruine grond
die wacht op inzaaien
en spoedige beplanting
rijen bloemen langs het hek
laten al hun kleuren
vrolijk wiegen…
Adèle.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.253 In 't lieve land van melk en honing,
Daar zwaai' uw wieg, die smalle woning;
Daar stille aan milde moederborst
Uw nood zijn aangezette dorst;
Die bronne nodigt te aller stond
Uw kindermond.…
De glimlach sterft
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.395 Er ligt een mooi evenwicht
Een eigen, klare taal
In het menselijk gelaat
Die het gemoed lezen laat
Achter een onderhuids web van spieren
Zoals angst mond en oog openspert
Een vrouw toont het nog wat meer
Hoewel hun vetlaag alles weer effent
De snelle opgetrokken wenkbrauw
Een bijna onzichtbare groet
Vertraagt als ze over de wieg buigt…
plooiden zich tegen kou
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.432 ik hoorde stilte
in het schreeuwen
van de vogels
ze schrokken op
geluid vloog
boven vleugels uit
ze zwermden op
het vlagen van de wind
streken neer en plooiden
zich tegen de kou
wit stroomlijnde rust
lucht verstrakte blauw
ik wil mee
wiegen tussen wolken
gedragen worden
door de lucht, spiralen
in de warmtekolken
rusten op een…
Zwoel gedoe
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.818 zwoele klanken om rood te fleuren
ze schuifelen zacht mijn ogen toe
ze stoeien nacht vol woel gedoe
Amaryllis staat statig te pronken
mij met haar roze bloem te lonken
ze kriebelt lachend stijf op stand
ze frunnikt spelend lijf haar hand
maar ben ik dan een bij of vlieg
ik soms naar honing druppels toe
voel je mij als ik mijn lijfje wieg…
Briesje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
700 Laat deze liefde een licht kind zijn,
zoals een veertje uit de ganzenpen
van de verdronken componist Joe
O'Reilly, die enkel componeerde
wanneer woeste stormen de
branding lieten zingen
Mocht later het vederlichte kindje,
door een windvlaag, belanden in
een modderplas, dan zullen wij
haar wiegen op onze adem,
tot zij weer zweeft
en lacht…
Ontgrendeld
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
1.375 Onmachtig waak ik
over mijn donkere wieg.…
Een voetstap weg
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
743 diepste kleur
Ruisende rijen populieren
langs het boomgaardpad
dingen de bruidsboom om haar dans
Een voetstap weg van de natuur
Nog gevuld van rumoer in mijn hoofd
bots ik tegen de wind, als ik uit de luwte kom
Mijn ruimte waar rust en leven
tikkertje speelt over de akkers
Hier golft schaduw koren voort
Alsof de zee deelneemt aan het wiegen…
ik ben je..
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.591 Ik ben jouw gevallen-speelgoedbeestje-drager
Ik ben je niet te volgen babyhumorgrap
Ik ben je goeiemorgenkusje
Ik ben je broertje en je zusje
Ik ben het looprek bij je eerste stap
Ik ben de wieg waarin je uren ligt te soezen
Ik ben het liedje dat je zoetjes slapen doet
Ik ben de vinger in je handje
Ik ben de bijtringvoor je tandje
Ik ben…
Toont de wereld schoonheid
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
559 mooie roos
laat je niet knakken
door de giftige afvalsappen
uit de blik die naar je kijkt
jouw bloei
kent nog een eindeloos respijt
in wiegen op de wind
het krijgen van een kind
gegroeid
door zon en licht
de plicht van dorens rond je stam
toen jij gedwongen afstand nam
hij moest bukken
om jouw roos te kunnen plukken
maar heeft tot…