5506 resultaten.
Verzegeld
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
733 Schichten naderen en wij vouwen dicht
als bloemkelken in de schemer.
Later nog minder, de vederlichte last
van een handvol dagen, de kale gewaden
Van de rust in deze statige nacht.
Vrienden geven zich nooit over.
Wij vouwen de handen over onze bange buik,
happen gretig naar het licht
grommen van honger terwijl we praten.…
Fire&rain 2
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
873 Teugelloos geloven dat ook jij je ogen dicht
hebt en in het roze van je schelpen
mij kunt zien: wat is er bitterder
dan deze ogentroost?
Wat is er bitterder?
She is around me now,
rondom mij blauw en geurig
of wat ik mij daarvan herinner:
pijn die niet weg te slikken valt.…
sollicitatie
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
2.367 naar complimenten
vissend
vangt u telkens bot
en zelfkennis
missend
verzuipt u in uw lot
uw woorden zijn
vergeten
omdat u zich versprak
tot op de draad
versleten
noemt u uw vodden, pak
een overhemd vol
gaten
met vlekken in het zicht
waar ooit de knopen
zaten
houden nietjes alles dicht
uw adem geurt naar
dieren
- maar dan wel jaren…
Ritueel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.317 vragen wij
‘nee hoor, een paar dagen’
Poten gelicht na de laatste doos
schrapt een rechtse bocht
buurgezin uit onze grapjes
en de straat
al lekt er stiekem medelijden
door wintergrijs ontbijtgesprek
Zondagochtend vroeg drijven
hangende poten onze ooghoek in
schieten droevig waterwortels
op hun plek
de buren dichten het lek
onder de…
Mijn liefde
hartenkreet
4.0 met 15 stemmen
2.400 Op mijn manier,
door te schrijven,
in dicht vorm,
op papier.
Lange tijd waren we samen,
gesteund hebben we elkaar,
door dik en dun.
Tot op een dag,
ik had besloten,
om alleen,
verder te gaan.
Veel fouten heb ik toen gemaakt.
Veel pijn heb ik je gedaan,
en toch liet je me,
mijn eigen weg inslaan.…
MIJN GEDACHTEN
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.495 Een putje om te knikkeren
of hinkelen op de stoep
doof zijn als je niets wilde horen
je ogen dicht als je trapte in de poep.
Graven in mijn herinneringen
soms met een traan of een lach
dankbaar dat ik nog herinneren kan
en al deze dingen weer zag.…
dacht zich Jezus van professie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.104 er is een boom geveld
die woudreus wilde worden
door zijn overvolle bladerkroon
waaide waardering en vaak hoon
de schaarse vogels piepten lief
vergat de stam te dichten
tegen iedere storm bestand
ving wind uit hoge bomen
had de kracht niet in de hand en
smakte met een klap tegen het land
dacht zich Jezus van
professie claimde dichtkunst…
DE LAATSTE DINGEN.
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.573 Je beroert de foto's met je handen
en ziet overal dat lieve gezicht
en dan, aan het einde van de dag
sla je het foto-album voorzichtig dicht.
Je weet dat je moet doorgaan
het leven staat niet stil
je moet verder met je eigen leven
en dat was ook haar laatste wil.…
Klimaatconferentie
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
996 verstikkende dioxine is de situatie
meester kan dat raam niet beter dicht
USA in alle staten staatssecretaris Van
Geel rood van schaamte de duivel blauw
van het lachen groen gif voor geweten
pers weet niets maar altijd beter vet
gedrukt in koppen op mijn voorhoofd
milieuconferentie beschamende vertoning
voor wie ik lief heb wordt het heter…
je lach wiegde mijn zinnen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.263 je woorden zijn geboren
je liefde prenataal
ik mocht bij je ontsluiten
je was niet meer te stuiten
opende verbaal
je lach wiegde mijn zinnen
voeden kwam van binnen
lente dartelde terwijl
de stofen in het frisgroen
buitelden en tegenspartelden
we groeiden zomer
in een warm samenzijn
je nam de zon en zee
we dichtten waarheid in
de…
Aan de sonnetten (I)
poëzie
3.7 met 15 stemmen
2.897 U dichten was genieten. -…
Achter mijn gezicht
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
947 Alsof jij ook wel wist wat het voor me betekende,
alsof jij ook wist dat ik loog, en ook de pijn in mijn ogen kon lezen,
Maar dat deed je niet, je sloeg je ogen dicht en je liep langzaam weg.
Maar was het dan zo moeilijk, om gewoon je armen om me heen te slaan?…
liefde door je heen
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
1.381 de hemel, laag en diep
in handen, als snaren der engelen
dicht tegen mij aan
iedere huidtrilling, hart tegen hart
wanneer ogen mij mooi maken
helemaal, als was ik nog
een jonge, ontwakende maagd
ik stijg door ’t fluisteren
zweef op sterrenvingers
wolkloos, wanneer het lied der minnen
in mij komt, als vlinders vol vuur
de eindeloosheid…
Niks
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
648 Het dichten is voor mij een grote zegen.
Ik start weer met een blanco vel A-vier
en klim vast in de pen met veel plezier!
- Maar 't zit me deze keer een beetje tegen,
Ik blijf maar bezig - nu al drie kwartier -
met woorden op een goudschaal af te wegen.
Helaas blijft inspiratie achterwege:
al peins ik mij ook suf, het geeft geen zier!…
mannen in lange jassen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.020 naar school gaan
was jaren achtereen
’s morgens vroeg
om half zeven
begin van leven
douchen kleden
voor druilerige regen
fietsend wind tegen
door de duinen
niet verzuimen
hand opsteken naar
de lange regenjassen
de mannen van het gesticht
langs de weg dicht op
de halte van de busstop
ogen binnen gericht
roerloos in stand
in hun stille…
Een zachte fluistering
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.069 het groen dat fluistert
in het vijverwater
van dichtersdromen
over vlindervluchten,
weerspiegelt in je
zonnebloem
zo zachtjes terug, als
wederkerende bloesems,
koester je duizend beelden
in één gloed weerkaatst
je legt ze teder neer
in alle zomers, verlengt
de geur van tijm in mei
je ademt de wind,
vertraagt haar glimlach,
in dichte…
goddelijk moe
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.271 ontmoet
tijdens een dans met fluiten
betoverd worden door
een oogverblindend meisje
dat wiegt voor mijn ogen
mij zuigend naar haar
kwetsbaar getekend lijf
en sierlijk diep,
doch onaantastbaar,
voor mijn mannelijk ego
heeft gebogen
ik roep de leegte toe,
waan me als verlosser,
"volg mij, zing dit lied
in uw duisternis"
dan dicht…
KROONJUWELEN
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.655 Maar zoals zelfs het grootste vuur
heel langzaam op zal branden,
verdween de ongetemde gloed
die haar eens begeleidde
en bleef slechts de herinnering
aan lang vervlogen tijden
Dan tilde ze de kind’ren op,
weer met diezelfde krachten
en drukte ze dicht aan haar borst
om pijnen te verzachten.…
In ieder moment.....
hartenkreet
4.6 met 49 stemmen
2.850 Wacht op je totdat je weer dicht bij me bent
In gedachten fluister ik je lieve woordjes toe
Over liefde zo diep… voelbaar in ieder moment…
Happy end
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.394 De bomen gaan al dicht.
D'r voet zit klem. Ze komt beslist niet vrij.
Een man snelt toe. De redder is nabij,
doch glijdt nu uit, waarna hij roerloos ligt.
Ontredderd is ze door 'n bananenschil.
Zo wordt ze niet ontzet. Ze is ontzet,
maar roept nog: 'Dank u voor uw goede wil!'
Een tweetal treinen heeft hen doodgereden.…
eleonora
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
706 haat hartstocht moord
in ruige riddertijden
een sombere burcht
in dichte donkere wouden
de wenende zwarte weduwe
verteerd door liefdessmart
en ruw gedoofde hartstocht
dolend langs de duistere slotgracht
nauw verhuld door nachtelijke nevels
tussen statige eeuwenoude eiken
zacht snikkend verdwijnt ze
elke nacht in het zwarte water…
Vlinderzacht
hartenkreet
4.5 met 38 stemmen
2.549 Is nooit meer uit te wissen
Te laat en onontkoombaar
Om nog anders te beslissen
Soms barst ik uit in tranen
Emoties lijken over de top
Gedachten zo in en in triest
Kosten dan bijna mijn kop
Soms berust ik in het noodlot
Zet mijn zorgen langs de kant
Geniet van de kleine dingen
Een glimlach iets in die trant
Soms doe ik mijn ogen dicht…
Jonge moeder
poëzie
3.2 met 16 stemmen
3.958 Ik doe mijn ogen dicht
en ben tevreden,
en mijn gedachten en mijn lijf zijn licht.’
‘Is dit nu barens-
nood,
met hijgende gevaren
tot aan de dood?
Ik wist niet, dat een leven komen kon
zo rood en bloedend, als een ondergaande zon.’…
iets anders
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.023 zult zwijgen, inslikken
wat te heet is in uw mond
uw tong verbranden, de waarheid
ligt niet in uw kamp,
een andere bal is aan de rol
en zo verdwijnt het kleintje
de lak aan de regels
de vrijheid onder ieders zon
gesmoord in een rechts hof
waar iedereen kan wieden
wat een ander heeft gezaaid
lik daar maar een stukje aan
en laat het dichten…
Zondagmiddag
gedicht
2.5 met 58 stemmen
20.837 Het dorp ligt verscholen in dichte grijzen.
Ik herken het, dit lopen: zo kwam ik thuis.
Van het nog warme huis staan de ramen wijd open.
Het bijna doorzichtige hoofd in de kamer
is van mijn vader, hij kijkt niet naar buiten.
In de hemdsmouwen wacht hij op onweer en regen.
Zo jongen, zal hij wel zeggen, dat is lang geleden.…
wanneer ik ga
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.275 sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd
waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in de jeugd
reeds blijkt afgewezen,
volprezen afgekeurd
heeft men het vertrouwen
reeds vroegtijdig verbeurd
gepaard aan duivelse vrezen
de aangereikte witte linten
kunnen tranen niet drogen
of gaten dichten…
Emmaüs
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
758 Het lijden had de luiken van ons hart
zó dicht gedaan dat er geen hoop meer woonde
en niets had nog geteld, niets wat nog loonde
toen Hij gebroken werd en ons in smart
en twijfel achterliet. Maar na die tocht,
die lange tocht waarin - de Schrift ontsloten -
Hij huis en harten open vinden mocht...…
"Zand erover"
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
599 daarover
voorbij de taal, die mij de ogen sluit
uit mijn verbaasde mond ontbreekt geluid
hoor ik het muiten van de golven
tussen morgenstond en avondval
ver voorbij mijn taal die een andere toonsoort fluit
onderwerpt zich aan een tijdloos verval
lijken woorden anders, in een vals licht
bestoven, waarin ik niet wil geloven
stuiven mij de oren dicht…
Huis van liefde
gedicht
2.8 met 33 stemmen
26.566 Het huisnummer verlicht, waar liefde woont
(je zag aan de gordijnen dat dat zo was,
aan de kleur van een raam, donker hardsteen,
was de geveltuin vochtig, dan wist je genoeg)
waar liefde woont, een doordeweekse dag
achter een dichte deur, je belde aan,
een leven als een oordeel, daar kleef
je graag aan het vergankelijke leven.…
Voor eeuwig slapend
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
587 Een cel waarin ze leefde, de ogen dicht,
en ontsnappen was haar teveel gevraagd.
Op hoop had ze feitelijk weinig zicht,
door vele koortsige visioenen belaagd.
Zo ging ze van dag tot dag, zo alleen.
De tijd, zo zei men, heelt alle wonden,
in een wereld veel harder nog dan steen.
Voor reuwig slapend werd zij gevonden.…