7971 resultaten.
de verte
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
743 de sporen blijven achter.…
Nachtwandeling
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.099 We lopen luistertuinen door
de nacht kijkt stiekem toe
achter donkere wolken
fluisteren sterren geheimen in ons oor.
Plasjes water, regengeklater
onze voeten als kleine boten in zee
een streperig gordijn van druppelwoorden
hand in hand de stroming mee.…
De gebeurtenis mens
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
658 sporen die ik achter laat
doorheen heel ‘t verleden
het fotoalbum toont de
tijdspoor van m’n lichaam
oude agenda’s verslaan
de historie van m’n geest
gaandeweg de tijd stroomt
de kennis binnen die m’n
oude vragen beantwoordt
als de geest groeit naar
grote hoogte slijt m'n lijf
tot ‘n onbewoonbaar huis
onbegaanbare denkpaden…
Witte orchidee
netgedicht
3.5 met 20 stemmen
1.799 Schalks water was er net zo diep
als dorst die ik begeerde
en ik zwom er naar je toe
met houten klompen aan
ik zonk
alleen mijn hart
dat steeds van jou was
en niet achter wilde blijven
zoog zich barstensvol met licht
dat jij in overgave schonk
zo helder dat het eenmaal klopte nog
waarna het zou verschijnen
als een witte orchidee
die stilaan…
Twee gezichten, samen één
hartenkreet
3.6 met 21 stemmen
1.484 Keek in de spiegel en zag twee gezichten
dat van m'n moeder en van mij
het leek of ze even tegen me praatte
en over m'n schouder tot me zei
'k Ben trots op je meid, je hebt het goed gedaan
ik knipperde met m'n ogen en was weer alleen
het was of ik me opeens beter voelde
toen zij in de spiegel achter me verdween
Ik zag in die gezichten…
Onvergetelijke liefde
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.100 naar het heengaan
van het treurlied onder regen
valt een leven te verlaten
het is nog niet te laat, toe droom
op een ander verlaten eiland
in een wildvreemde stad
waar treinen niet meer rijden
waar nergens een weg toe leidt
begint een betekenis te gloren
het is nog niet te vroeg, toe droom
vergeet die andere mensentaal
blijf geloven achter…
Hotel
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
683 AMSTERDAM - Goudvissen hoeven dit jaar niet alleen achter te blijven als hun baasjes met vakantie gaan. Zij kunnen deze zomer gratis op Schiphol logeren.…
mama
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
2.805 nodig om door te gaan
Om niet bij het verleden
stil te blijven staan
Er is moed voor nodig
om aan je zelf te denken
Er is moed voor nodig
om te voelen ook al is het allemaal pijn
Er is kracht voor nodig
om te blijven geloven in je zelf
En te geloven dat alle ellende
een keer weg zal gaan
Er is moed voor nodig
om door te gaan,
Om achter…
Aan het eind de nieten
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
606 de liefde gaat teloor
in dit vergeten huis
duikt weg, verschuilt zich
achter dichtgevallen deuren
want niemand waagt zich langs
de stille wachter bij de poort
zelfs niet meer in mijn tuin
tussen de rijkbloeiende rozen
waar avondkoelte lokt
met wijn, muziek
reikhalzend als een goede vriend
met weinig woorden
hoe zal ik dan nog kunnen…
Errata *)
gedicht
2.5 met 14 stemmen
5.687 'Twee' moet zijn: 'een',
En geen vraagteken achter 'meer'.
*) In de geest van Paul Muldoon
-------------------------------------------------------
uit: Dierentalen en andere gedichten', 2003.…
kinderfeestje
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
904 Wit en blauw bleven achter
en toen ratelde ze de zaak van haar hals
en kletterde het op de houten vloer.
Daar plakte het geweigerd snoep
wat aan elkaar. Spuug.
Men liet het er maar liggen.
Ze is niet normaal, zei men.
Wat blauw is en wit, is niet anders dan roze.
Zeiden de ooms en tantes.
Smaakt allemaal even zoet.…
Over een potvis
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.193 Daar lag wat hij had opgepot
heel veilig, dacht hij, achter slot,
en ook nog vijf en half procent,
zo zei zijn financieel agent.
Nu wilde hij gaan potverteren,
maar ach, helaas, het kan verkeren:
Hij trof daar aan, tot zijn verdriet,
zijn stijf bevroren bankkrediet.…
Vader zijn wil is wet
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
577 woorden zijn overbodig
ze weet
dit is een vaarwel
niet voor even
maar voor eeuwig
hij moest een keuze maken
deed het met zijn verstand
ze verbijt haar tranen
met een glimlach
wens ze hem alle geluk
morgen staat hij op het vliegveld
morgen vliegt hij
zijn nieuwe bruid tegemoet
vader’s keuze
diens wil nog altijd wet
zij blijft achter…
Als het even niet meer gaat
hartenkreet
3.7 met 37 stemmen
4.891 dan ben jij die hier naast me staat
die me nooit alleen achter laat
op momenten,
als het even niet meer gaat…
Scherpe driehoek
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
670 Rechtlijnig kwetst zij teveel mensen
met haar scherpe heilige driehoek
waarin liefde soms verdwenen lijkt
de wereld vernauwd tot een boek
je komt er wel achter
het leven is toch niets
de heer is mijn herder
besluit zij dan zachter
je kunt wel een goed mens zijn
maar toch nooit voldoende
als het belangrijkste ontbreekt
mis je de hemel…
Heb jij dat ook wel eens?
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
769 De mensen tegenover je,
die kun je niet verstaan
vanwege keiharde muziek
pal achter je vandaan
en tussen al die mensen
in die enorme zaal
voel jij je
de eenzaamste
van allemaal.…
Aubade - Claire Obscure
netgedicht
4.8 met 59 stemmen
1.643 De ranke wereld tot aan jouw lippen
zal ik droogleggen achter een dappere glimlach,
laten rusten op het kussen van de nacht
waar een zwerfkei duizelt met een vlinder
elkaar toedekken in tomeloze verbeelding
bij het passeren van een wolk
en jij mijn onverschrokken engel
schudde licht als licht en zo bevlogen
de nacht van het kussen.…
Gebakken
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
944 De deur is achter een dikke muur van rook verdwenen.
Hij zucht zich gaten in zijn handen
en slaapt zacht
van stof tot stof,
van as tot as.…
Zwanennacht
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
510 Herinner me oeverloze liefde
onstuimige lijven aan de kust
schaduwen van treurwilgen
blauwe reigers loerend naar lust
midden in de vakantiezomer
de zwanennacht
onze nachtelijke oertooi
zelfgemaakte liefdeswapens van eenvoud
verstrooide ratio in regenjassen
toen de maan achter een wolk dreef
zoals dromen wolken manen doen schuilen
nam…
Het huis gaf niemand thuis
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
639 van god en alleman verlaten
stond het huis
weer in zichzelf te praten
zij was vroegtijdig oud
verzakt en buitenissig
de tuin verwilderd grauw
naast de schuur
een rariteitenkabinet
van wat bij afval was gezet
een vage schim
achter een vuil gordijn
kon wel een bewoner zijn
het janken van de hond
dat bij schemering luguber klonk
weerhield…
er bestaat geen medicijn....*
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
763 ze zaten daar getweeën
zo langzaamaan
een beetje dood te gaan
in het stille huis
als't goed ging
hand in hand
als 't slecht ging
achter de krant
samen haast
twee eeuwen oud
geërgerd om het falen
van hun geest en hun organen
wijl in het hoofd
herinneringen malen
houden z'elkander vast
om niet alleen te moeten dwalen
* "er…
Zonsondergang in Leiden
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
742 De zon zakt achter de hoge bomen
duiven vangen het laatste, blinkende licht
vleugels zoemen door de lucht
Jij zweeft hier ergens rond
woorden, die je sprak, zinnen, die jij
zorgvuldig formuleerde, waarbij jij mij
diep in de ogen keek, alsof daar ergens
iets ontweek vanwege dagen zonder lichaam
De geuren die je droeg zo vol van jou
het…
Mezelf kwijt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
524 Maar ze begon achter me aan te rennen.
Mezelf haalde me in en zei: je kan niet meer weglopen.
Wat deed ik? Bleef maar op een wonder hopen.
Ik zei: ik ben er nog niet klaar voor!
Mezelf zei: maar meisje het leven gaat door!
Ik bleef hopen en ze was opeens weg.
Toen was ik blij, maar nu heb ik pech.
Ik heb haar nodig op dit moment.…
soms, in de nacht
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
720 achter me reikt de verte
tot aan het gehinnik
paarden stijgen uit het weiland
nog vol van nacht
ik laat ze voorbij draven
en zie hoe een bizarre zeewind kronkelt
langs het zout
dat bij volle maan werd gewonnen
basaltrivieren banen zich een weg
langs de ondergrondse waanzin
van mijn ziel
het waaien houdt op
zoals het beeld van het water…
Mirakel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
675 Paladijnen knikken mij meewarig toe
gniffelen zonder woorden
boven hun strak gesteven boorden
achter mijn rug roepen ze; koetje boe.
Als versteend trek ik mijn pistool
schiet die paladijnen één voor één
tot ze vallen als een steen.
Vrolijk loop ik verder door de straten
de karbonkel is verdwenen
niemand trapt meer op mijn schenen.…
Toen zij zich ontplooide
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
665 Plooien in het witte kleed vindt men niet terug
in haar gelaat; zij is de schoonste van het
plein
krullen langs de slapen hangen fijn dansend
boven schouders naar achteren in wrong
gevlochten
bewegen van de aarde rond de zon laat leven
bries verlegen langs haar ogen zucht de
schaduw, zij niet alle aandacht wenst
destijds viel Sculptura…
Ode aan een dichter
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
638 op een hoogte
planken met tafel en stoel bekleed
zit hij
met woorden
in zijn wereld
haast roerloos
slechts zijn lippen bewegen
de ogen schuiven in stille gang
achter glas in korset
hij zucht zijn gedicht
naar oplopende treden
in de schaduw
voetstappen verwijderd
van beschijnend licht
een karaf siert
zijn verstilde mimiek…
Gedachtenvruchten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
554 Ze volgen kronkelige takken
vanuit de hersenstam
die zijn voedsel haalt
via schimmige wortels
uit verstilde wateren
in de diepe ondergrond
van het zoetzure verleden
Ik vlinder achter liefde aan
op zoek naar een nectarbron
bemest het eeuwig zuur
met schone zoete zaken
overstem het zwarte suizen
met een vrolijker lied
blus aldus de meeste…
Balgevoel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 haspel
blazen strandballen
vol dobbelstenen
op het blauwe gras
en langs de kant
verkoopt een winkeltje
in konijnenpak verse penen en nu
de schapen met herdershondoren zijn
verkast en ook de rij
ziekenhuisbedden zijn verdwenen
stappen de spelers uit de tunnel
als een endeldarm in kramp
en strijden zij voor grote ronde
kazen nu veilig achter…
Knus
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.133 bekort
is het stof nog kraakhelder zichtbaar
op mijn vinylen vloer en dressoir
de hoge zetels hebben, door
het oktoberlicht beschenen,
nog niets aan waardigheid verloren
het gobelin bloeit als nooit te voren
alhoewel de zitting tot het verleden behoort
kan deze weelde mij nog zo bekoren
en ik, overeenkomstig mijn aard, in stilte
van achter…