5126 resultaten.
Stille tekens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
877 Zwalkend op het pad der weemoed
spreekt de taal zijn stille tocht
Een plaggenhut markeert verlatenheid
wanneer koude mijn ogen blind traant
De windhoos blaast een boomkruin kaal
lenig dansend
herfstig sjansend
wat meteen de adem stokt
En waar mijn geest de winter wacht
waarin ik jou zo naarstig zoek
met handen blauw gevroren
draagt…
Donker mooi als het licht...
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
853 van eeuwig vooruitzicht
Terug zonder traan naar de zwarte filmrol,
verzadiging van elk hunkerend begin
In een duidelijker aards rock & roll,
op een toneel zonder podium gewin
Euforie in stilte, equivalent in geluid,
de balans in waarneming verstoort
En altijd is nooit slecht in goed besluit,
want licht wordt in donker beantwoord
Een adem…
Poesje voor Loesje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
831 Met haar handjes het poesje omklemd
werd wel zijn adem sterk afgeremd
hij kreeg het benauwd ze was te hardhandig
het deed zelfs pijn hij werd opstandig.
Hij krabde haar handjes
beet met zijn tandjes
ze gilde en hij viel op de grond
ze keek naar haar handjes ze was gewond!…
iets herkent de schuchterheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 meedogendheid van
tonen toont mijn gevoel erbarmen, het opent
wondertjes in mijn denkpatroon
***
buiten graast de kou op het terras, het groen
is grauw en dorstige vlagen wind hoeden
de vragen die niet willen weten van rijm of rijp, het
verliest ergens van maar van wat kunnen we
beter niet vragen
het voeren van de kippen sluist mijn adem…
Ruilverkaveling
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
403 de weg die krult is toch het langst
verderop zie ik de anderen dolen
hun adem doet echo’s uithollen
nog overmand door de slaap van gisteren
met hoofden die halsstarrig knikkebollen
ook ik droom wel eens
van hekken en wallen doorzagen
op onbewaakte overgangen
als gedrukte woordwaarden vervagen
en ik ken de naam van het uur niet
betwijfel…
Magisch schouwspel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
656 Zie hier de volgelopen vlakte
versteende lapilli om ons heen
Enkele volbepakte kleurige reizigers
staan ademloos als bevroren stil
Zoveel ruig fenomeen, vaak in nevel gehuld
Dat verhalen vertelt alleen
al over 't onstaan en vervlogen tijden
Wadend door een magisch schouwspel
laat de ijzige koude van de rivier
een ieder van ons naar adem…
Lila aster
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
465 Voor je iets zei,
hoorde ik jou,
mijn lief,
het woord van eeuwen
uitademen
en je adem raakte even
mijn nekvel,
zo zwoel en licht,
zo fris en loom.
Ik dacht:
ik neem je in mijn armen,
ik kus je, ik streel je.
Ik wist:
jij bent verdwenen
en toch aanwezig.
Op het tafeltje
een lila aster.
Jij vulde heel de ruimte.…
Ik blijf dat wezen…
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
425 en stamp tegen
mijn rupsenhuid van ijzer, door
schors van de seizoenen dichtgesnoerd
waarin de wereld zich telkens
openvouwt waaruit mijn naam
en ikzelf vervreemd gebleven zijn
laat de zon weer geboren
worden in het januarilicht
schreeuw me los, verlos
me als een vlinder in
haar ongebroken vlucht
de wind onvermoeibaar z’n adem…
Mijn lichaam...
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
692 Als een krachtige boom
houdt dit lichaam vast
aan het ritme van haar eigen adem
verzoend met het doffe geluid van elke hartslag,
verlangend naar het neerstrijken van het leven
tussen haar dragende takken en blaren.…
Verjaardag (2)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
769 December is nog maar enkele dagen oud
als van overal de hip-hip-hoera's
de gelukwensen en wat men al niet zegt
op haar toekomen en haar omhullen
als dons als engelenhaar
wat haar wellicht het ademen enigszins belet
nu ze toch op de rand van 2015 zit
met vermoed ik het besef
één stap
en een zoveelste volgend jaar heeft me beet.…
Erosie?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 avond de
zonnen ondergaan
verbleken schaduwen
op de voorbestemde weg
in mijn tijd en ervaring zijn ze langer
rekken zich uit in het voortbestaan
het lichaam verliest aan kracht,
de lichten wordt milder, transparant
in de rimpeling van water door de warmte
van de huid ingebed , de tijd houdt me in
z’n greep en wijst mij met zijn adem…
op weg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
588 naar beneden drupt terwijl
wij onze tongen uitstrekken
en onze monden openen en happen
op dit eindeloze plein
vol roodmeesjes en kogelborstjes
en niet te vergeten de buidelbavianen
die zo het hunne denken van de geeuwen
en de djangovruchten
die over straat rollen
en maar rollen en rollen
naar beneden omhoog tegen de heuvel
we ademen…
Pril geluk
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
489 Dit is de eerste nacht van ontmoeten
hier aan de kust van jouw weke mond
worden wij branding in wit en blauw
op dat ritme adem ik van jou
tot landing
Smaakte het zilte ooit zo zoet? En
spreken onze lippen zwaargewond?
Sussen deze poortwachters onze ziel?…
Een luwtje
poëzie
4.0 met 2 stemmen
974 schuiven,
En in het matte schuiven nog te talmen;
Op de' akker buigen zich de blonde halmen
Ontzenuwd, en beschutten met haar kuiven
't Viooltje, dat geen vlinder komt bestuiven,
En dat de hette tussen 't graan voelt dwalmen;
De mens, in 't mals en mollig mos gezonken,
Trekt uit de zwarte schaduw niets dan zwoelte,
Hij hijgt naar koeler adem…
Het sterrenstadium
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 Stokt mijn adem. Zij stralen en verbergen verten
als silhouetten. Die frivole ernst van zonnen
die zoenen! Liefde? Monsters vol mysterie?
De Pleiaden, het gezegend Zevengesternte
dat een bescheiden plekje inneemt in het zenit
zingt sterker dan Zen en wekt de sfeer op van
een haiku. Grillig is haar symfonie met Orion.…
O lippen...
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.030 O lippen, rood als rozen en frambozen,
Die, kussen ademend, om kussen vragen!
O krachtige armen, die mij, moede, kozen
Om veilig door 't vijandig Zijn te dragen!
O donkere ogen, zachte grondeloze
ogen, zó rein als nooit mijn ogen zagen,
Ogen, waarin geen sprank is uit den Boze,
Maar waar Gods englen d'eigen blik in wagen!…
Kustdorp
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
635 Droomde een zonnig leven:
langs de kustlijn, blauwe huizen, heldere lucht
golvende duinen, geurende bossen
zag het schuimen van de golven
zand dat waaide, spelende kinderen
vliegers op drift, zwevende meeuwen
schreeuwende vogels, springende vissen
droomde over de duinen, de zon en boten
vol adem in leven, verlangde vakantie
nooit meer voorbij…
Nachtstilte
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
608 Soms lijken de tegenkrachten sterker te zijn
en adem ik nog amper in deze opgelegde hel,
maar als een mijnwerker in een oude goudmijn
weet ik wel, vroeg of laat winnen wij dit spel.…
Wie zijn wij?
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.072 Wie zijn wij dat we we kunnen leven
zolang de adem gaat en er bewustzijn is
maar ook nog verder ooit, in onbekend
gebied dat van geen wijken weet
maar dat echt mens-zijn en genade heet?…
Waar alles zich aan hecht?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
458 z’n degens in het kanaal
van tegenstrijdigheid,
we zijn doorzichtig, het geheim
ligt tussen aarde en de zon,
hoop lijkt hol, geeft de honing
soms de smaak van azijn, de
hemel rijkt maar tot mijn kruin
anderen vlochten wortels om
uit de leem van as op te staan
in wat we dachten te delen
in de nectar en de ambrozijn
door de adem…
Jouw kus .
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
626 Laat je zoen zijn
als de betovering van magie
waarbij kleine schokjes
langzaam haar adem benemen
en knieën het knikkend begeven .
als bedwelming van rozengeuren
als hemelse vervoering
met melodieuze noten overgoten
maar ook
als een langzame oplaaiende vuurzee
als het borrelende leven van een vulkaan
tot barstend toe ....…
Aantrekkelijke charme
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
636 (bij een zelfportret van Emmeline Deane)
De pasteltinten druipen als acasiahoning
van jouw nog steeds natte schilderdoek uit
1891, waarbij ik als een vis op het droge
naar adem snak.…
Rust.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.068 Heerlijke, donzige nacht
zinkt op mij neer; zoelig zacht
smelt in zijn adem 't laatst verlangen,
wegstervend in een laatste stille klacht.
De suizlende avondwind speelt in de zilvren snaren
der kinderkalme ziel; en op zijn brede baren
voert hij, de wijde stilte door, onmeetbre zangen.…
noem me
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 Ik adem woord voor woord en ik proef de angst in de grijze motregen. Geen spoor in het dode woud. Morgen ben ik mijn naam vergeten. Noem me dan, zeg mijn naam,
zeg me wie ik ben, omarm mijn verlorenheid in zachte
armen. Lieg liefdevol en breng me stap voor stap naar huis
waar de winter met koude ogen wacht.…
transformatie
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
503 gelatenheid,
als men dat wil
en duidt, zo mogelijk, iedere verslaafdheid
ik leer dan weer zitten op de grond,
kruipend door woelige gedachten
met ieder een eigenaardig lont en
gehuld in knellende vachten
als ik toekomst wil scheppen
dien ik het gerezen eigenbeeld
opnieuw in helend azijn te deppen
zodat mijn uitzicht wordt vernieuwd
en ademen…
Plaatsbepaling
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
461 Komt op adem
na een lang verhaal. Geeft woorden
hun kracht terug met iets van een frisse
vooruitziende blik in de tijd.
Waar elke minuut spreekt in harmonieuze
akkoorden. Fraaie symbolen kleuren
door een kunstzinnig verwoorden.
Levensvreugde nieuwe waarde
krijgt door een gebruik van de juiste
taal.
Laat elke letter opnieuw zweven.…
lange luwe stiltes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 verlangens ontluistert het hart
zich in deemoed van valse openbaringen, niets
is nog genoegelijk in de sfeer van melancholie
de tuindeuren half geopend, het terras wankelt
hierdoor zichtbaar in fragmenten
van oude woorden, waarden zijn
vluchtig en toch blijven de sluizen van de nacht
grijpen naar alles wat onzichtbaar doch voelend
de adem…
Soms zie je beren op je pad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
525 Ik luister naar het knirpen van het grind
de wind en haar lange zuchten
beide laten mij ademen
er zingen vogels die ik niet herken.
Ik loop in mijn eigen tempo
begroet de oeroude bomen
de rivier waarin ik denkbeeldig
elke druppel een naam geef.…
Sehnsucht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 Nochtans jouw ogen lonken, mijn adem raak in't rood,
ik lees in kapitalen "wees welkom in mijn schoot".
Zo liggen we verzaligd thans, de zon schijnt door de ruiten
Met hoofden licht en leden zwaar en vogels die gaan fluiten
En later op de dag, dan zijn we vast weer vreemden,
vervoegen we met tegenzin het leger der ontheemden.…
Naast jou
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
455 Taal kan plots inzicht verhelderen
communicatie kan en mag als adem
verschillen, leg je zorg gerust neer
als hap in en uit leven en haar appel.
Laat los als jij nu even te moede bent
zonnestralen zijn weggezakt en iets treurt.
Niet alles is te bestieren, laat soms vieren.…