9413 resultaten.
Maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
563 Vanaf de maan en vanuit ruimte
Is het perspectief op de aarde
Heel anders; een overzichts-ef-
fect ontstond; de drang om onze
planeet te beschermen tegen
Personen die welbewust ver-
vuilen; milieuschade overal
Zowel op land, water als in lucht
Sterven echt zeker onze bronnen
Gelukkig, langzaam maar zeker
Worden zowel land, water als lucht…
Verslavend natte dromen
netgedicht
3.1 met 92 stemmen
403 waar jij weer circulair
met water aan de gang gaat..
ter verspilling van de overvloed..…
De spiegel van de natuur
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
430 Waar licht water raakt
ontwaakt even het leven
en keert weer tot rust
Het water ligt kalm, maar leeft
in elk licht dat het vangt. Een blad drijft
langzaam voorbij en verdwijnt zonder spoor. De stroom
herinnert zich niets van wat het aanraakte - juist daarin wordt alles heel.
De oude bomen buigen licht
onder hun eigen gewicht.…
Het donkerste uur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
355 In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem,
bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;
toch ademt ze, zwaar en traag,
alsof het water zelf de slaap bewaakt
van al wat ooit naar haar heeft geroepen.…
Wachten op de rimpel
netgedicht
1.8 met 11 stemmen
465 Hij staat stil en
laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont.
Zijn fijngevoelige, ontvankelijke
blik weeft stilte uit lucht en beweging, en
vangt de fluistering van riet en insect. Wat voor een
ander slechts een schaduw blijft, wordt voor hem een teken van leven.…
voorwaartse rust
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
296 Ik loop de foetus uit te hangen
op water ontsproten uit bergen,
op water als denkbeeldig construct,
en stenen stijgen op,
schreeuwen als dierhoeven,
zachtwitte dompelpoeltjes aanhorend,
in vacuüm getrokken werelden,
gewatteerde oneindigheid;
na het strakgetrokken verband der soorten
stokt de adem met voorwaartse stuwkracht.…
De kaaiwerker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
259 In het water
beweegt iets na:
een dorp,
eeuwenlang gedragen
door mannen
die nauwelijks
een spoor
achterlieten.…
In beweging
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
305 Soms lijkt het leven
water
dat pas laat zien
hoe diep het gaat
terwijl je zwemt.
Je zoekt een moment
waarop alles stil mag liggen,
maar juist dan
begint de stroming te trekken,
voel je de bodem
onder je wegzakken.
Evenwicht is geen bezit.…
schreeuwen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
130 kon ik nog maar op de steiger
met in mijn rug een plas water
de longen uit mijn lijf schreeuwen
en schone lucht inademen
kon ik maar in alle onschuld
als een kind dus de zon voelen
op wolken door de tijd zweven
in regen slechts een zegen zien
kon maar wat eerst altijd werkte
toen wij de ernst nog niet zagen
de wereld niet zo nauw namen…
de dood geurt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 al
waarvan bedorven lucht
zijn keel dichtslaan slaat
razend bonst zijn hart
met flitsende flarden
hem het leven voorbij
als zijn ogen zich sluiten
waar donker het water
zich boven hem sluit
weet hij zich overwonnen
door het onvermijdelijke…
Ik wil je
hartenkreet
3.6 met 47 stemmen
6.210 Ik wil met jou aan het water,
Onder een heldere sterrenhemel,
Me laten meedrijven door onze fantasieën.
Ik zou je met mijn handen strelen
Je laten komen in hogere sferen.
Elkaar nemen, heel intens,
En hebben dan geen grenzen.
We delen dezelfde passie
En verlangen naar affectie.…
Onze rok
gedicht
2.5 met 144 stemmen
24.019 Het water
troost. Ondiep. Onze rok.
hebben we hoog opgetrokken.…
Allerzielen
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.947 zo vormloos vluchten
de grijze vegen
met de nevel regen
de graven zuchten
dempen droeve woorden
die fluisteren rond
witte bloemen grond
langs stenen boorden
het water spat rozetten
de chrysanten bloeien
de cijferjaren zetten
stiltes aan het bloeden
die blijven kwetsen
al hebben arduinen
geen doornen
die de aanraking
verhoeden…
Zicht op najaar
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.996 Verlaten hangt het oude steigertje
tegen de oever
terwijl de milde trage najaarsrivier
het afkoelende water
tegen haar kuiten fluistert
het getij keert droef; er
ruist een regen in het riet
die voor nu en later
de zomer van de dagen sproeit
in de geel verkleurende verte loeit
nog éénmaal een laatste koe
het vertrapte gras en ook de zomer…
Den Haag, een ode
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.046 Den Haag, je werd stad van het water,
de singels, de grachten, het Spui
en de beek bij Tuschinsky’s,
nu niet meer zo vaak
Den Haag, je bent nog altijd de wind
van het strand af de stad in
waar wappert de vlag met de vogel,
de éénpootsvogel, de kleppervogel,
de trotse, de hooggezetene.…
Zilver maandag
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
6.642 het maan zilver
schittert voor mij
waar donker diep
de vijver troont
schuift de zilveren maan voorbij
de koude nacht
die sterren toont
en rust het water rimpel broos
in stilte van het ogenblik
en deinen zacht
de eenden kroos
tot troost voor mijn
bezwaarde ik
schuift de zilveren maan voorbij
en sprankelt
nog gevoel van mij…
In de diepte
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
835 En weer kijk je moeilijk
En weer zucht je flink
En weer zie ik je denken
Ik wil niet dat ik zink
Het is zó ingewikkeld
Je voelt je zo alleen
Je glijdt weg in donker water
als een grote zware steen
Ik zag ergens nog een glimlach
totdat ook die verdween
want je kijkt weer moeilijk
want je zucht weer diep
en je ziet me denken…
verhaal zonder eind
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.225 wij zijn een verhaal zonder eind
een deel water dat zal koelen
in vurige tijden
een deel vuur wat altijd zal gloeien
de vlam weer omhoog laat slaan.…
Valentijntje
netgedicht
3.6 met 862 stemmen
71.540 ik zie twinkel in de lichtjes
die glinsteren in jouw nacht
tussen de sterren van de hemel
wijl de maan nog op mij wacht
ik hoor de tinkel in het klater
van het water dat er stroomt
langs de keien in het zand
wijl de kater van jou droomt
ik voel ge-tintel in mijn hart
van het bloed dat er gloeit
ook het kloppen van mijn aderen
omdat jij…
beter vermijden
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
802 toen ik dacht dat je zei
dat je hier wel blijven kon
zag ik sterren schijnen
een lichtend pad over ons samenzijn
hoorde ik rivieren bruisen
hoe het water zich met volle kracht
schuimend op de rotsen gooit
en wij daarboven onroestbaar
toen ik dacht dat je zei
diende je mij te corrigeren
het nalaten van dat kleine feit
die ochtend in een…
De stilte is gebroken
netgedicht
3.5 met 43 stemmen
5.828 Golvend water,
stromend,
in een riviertje.
Het is stil.
De zonsopgang,
de warme gloed,
belicht de savanne.
Het is stil.
Plots...
De vogels ontwaken,
gefluit,
een melodie,
bij het ochtendlicht.
Een kudde buffels,
stormt voorbij,
opgeschrikt door leeuwen.
De natuur is wakker geworden.
De stilte is gebroken.…
gevecht met de zee
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
902 ik doe mijn best
om recht door
zee te gaan,
dan kan ik je
snel achter
me gaan laten
nu dein ik
op je golven,
verdwijn steeds
onder water.
zo’n omweg
is fataal
ik zet mijn
schouders
schrap
tegen
de branding
van jouw woorden
ik moet
naar open zee,
ver buiten
jouw bereik.
ik wil nooit meer
verdriet om jou.…
Het verlangen
gedicht
3.0 met 29 stemmen
20.916 Sobibor
het zou de naam
van een cocktail kunnen zijn
of van een computerprogramma
van een nieuw medicijn
of van een steen
in de branding
die wacht op de zee
of de naam van de man die
de steen in zijn hand houdt
en streelt
en wacht
op
het water
het brood
het bevel
het schot
die wacht
op de vrouw
de vrede
de dood
of gewoon op de branding…
Kindervissen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.582 De hengeltjes zijn opgetuigd
het slootje is uitgezocht
ik hoor hoe je vrolijk juicht
je eerste echte strooptocht
Ik zie hoe je dobbertje danst
het vraagt om extra aandacht
door ringen van water omkranst
zie daar, het visje is op jacht
Wat lusten vissen nou echt graag?
Brood, aardappel of maaien?…
alleen II
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.156 terug van de therapeut
stap ik in mijn auto
aan de overkant van het
water het smalle gazon
naast de muur van
de torenhoge flat
daar zie ik je lachend
wat drentelen
wachtend op mij
terwijl je speelt
met je kleine hond die
zo op mij is gesteld...…
niet tot de wereld
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
892 sterren
nog niet geboren
boven zeeën, geblinddoekt
wanneer de bomen van morgen waaien
alsof
de wereld, verlaten van onschuld
zich neerlegt in monden van zondaars
en als uit het water
mijn adem weer zichtbaar wordt
rood in een lichaam dat nooit werd geheeld
neemt de wind de rivieren mee, mijn aders
verschrompeld tot steen…
vereeuwigd silhouet
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
998 een spoor van voetstappen
op het geplooide strand
ligt kronkelig te wachten
langs golven van de oceaan
een briesje wuift het lange haar
als de hand een schelpdier vindt
die wonderlijk verscholen ligt
haar schaduw zwicht synchroon
zand bloost met de lucht
en omarmt haar silhouet
terwijl het water schuimend rolt
wordt zonlicht zacht gewist…
bij een foto van Jacques Henri Lartique (1894-1986)
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
890 alles wat fraai was merkwaardig
buitennissig of opmerkelijk
werd door hem vastgelegd
en altijd met hartstocht
zo knipte hij tot aan zijn dood
zeker zo'n honderdduizend foto's
op een vroeg exemplaar uit 1913
zien we iemand een duik nemen
in het spiegelende water
die duik werd vereeuwigd
de beweging bevroren om stand te houden
als een…
zag je lippen rood bewegen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
712 ik ben je blotevoetenman
loop over water
dat je helaas niet drinken kan
alleen mijn zon en golven
hebben je bedolven maar
jouw schoonheid maakte alles vlak
er was niets
dat je ooit vergat
helaas was je geen prater
pas later vloeiden
zacht je woorden in het toonloze
gevoel van bij elkander horen
ik zag je lippen
rood…
het leven
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.648 Het water baande zich een
weg in de eens zo mooie ogen.
Stukken hout werden als
pijlen door mijn hart gepriemd.
Lucht was er niet meer,
ondergedompeld
in de smerige ellende.
Ik trachtte mij vast te grijpen
aan mijn mooie herinneringen.
Die zijn vergaan
samen met de geweldige
Stortvloed.…