5126 resultaten.
Mijn huis, mijn lichaam.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
700 Spinnenrag vangt stemmen,
uit de verste nissen van
de kamers, opgerakeld
door mijn adem, hoewel
ik vertrokken was blijft
er een vage afdruk op een
leeg matras, die dag
hoeven ze mij niet meer
te zoeken, op beslagen
ruiten verschijnen de
wasem van beeltenissen,
één goede beurt, de ruimte
maakt zich vrij van stof
en van enig spoor…
KOM SOCIALISME
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.008 Kom, stralend Socialisme, kom weldra,
Bind mij met uwe machtige accoorden,
Raak met uw gouden adem aan, mijn woorden,
Opdat ik zingende tot u inga.…
SAIL 2010 Amsterdam
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
881 het IJ leeft, woelt en kolkt van kracht,
de bovenlucht is vol wind, scherpe wolken,
bolle, blozende zeilen verrukken het publiek,
stoer en statig veroveren tall ships de stad,
stilschuimend, ingetogen, glijden ze voort
op de adem van al lang vervlogen tijden,
een golvend eerbetoon aan prachtige schepen,
bemand door Russen, Zweden, Noren,…
Een nieuwe morgen
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
926 die door zwaartekracht worden beboet;
heeft deze enkele reis te lang geduurd
komt mij nu enkel nog rusten toe
ach nee, de woestijn kent soms overdaad
gesponnen over jaren heen
verdronken soms in oude glorie
ook al zijn ze voor de ander van steen
mijn gevoel is nog kort van memorie;
het zichtbaar verleden bewaren
is in mijn hedendaags ademen…
onze liefde voor de nacht
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
482 ze noemen ons kinderen van de nacht
als de zon ondergaat komen wij tot leven
overdag is het overleven
in ons werk van negen tot vijf
we behoren tot de nacht omdat het leven dan lacht
in de koele avondlucht ademen we vrijer
we kunnen nauwelijks wachten
tot de schaduw van het duister het licht bedekt
onze dromen en verlangens schijnen uit…
alles draait om haar
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
542 heb niets meer te geven
want in al die eenzame nachten
waarin ze van niemand steun kon verwachten,
en haar oude ogen
weer eens hoopvol op mij waren gericht
zoog ze me leeg, verstikte ze mij
met wat zij –liefde- noemde
ik zie haar silhouet, schijnbaar wacht ze op mij
maar ik wil niet meer…kan niet meer
- ik wil eindelijk weer kunnen ademen…
Heilloze wandeling
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.393 Grauw zijn de huizen-blokken
- kooien van steen en cement -
waar de sterflijken samenhokken,
bederf de adem doet stokken
en elk geheim wordt gekend.
De loden hemel daarboven,
boven misère en sleur,
die ons de dromen ontroven,
geen hart om aan te geloven,
geen zon, geen warmte, geen kleur.…
Onder een dak van vals licht
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
827 Onder een dak van vals licht
plaveit de nacht haar sinistere adem
over verregende paden
en lacht grimmig naar een dronken maan
die het bloed uit hals en armen schudt
Hij ligt er te stil om
het vacuüm van de dood nog te verlaten
als vreemde handen hem wegdragen
Nu kinderogen het daglicht schuwen,
nu ‘ papa ’ slechts nog een roepnaam…
Amanda Todd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
564 Geen pad kon haar meer bekoren
elke weg was donker en lang
in het verleden haar jeugd verloren
restte nu nog snijden onder dwang
Vergeten waren ook de mooie zaken
die ene lach, dat simpele geluk
de mensheid kon haar blijven raken
zij maakte elke dag een draadje stuk
Totaal niet meer verbonden met het leven
gaf zij zelfs haar laatste adem…
Ongestoord ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
659 Lente verpozing, opwindend
dichtbij, nog onbereikbaar,
zover haar sterren staan,
vaak niet met het blote oog
te zien, levend energie van
licht voorzien, waaruit ik de
dagelijkse portie adem haal.…
de weg
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.210 nu het weer beter gaat met jou
na deze lange weg
haal ik weer even adem
en komt er ruimte vrij
in mij en in de tijd
nu moet ik je dus loslaten
dat is een hele kunst
ik moet weer leren vertrouwen
het gaat met vallen en opstaan
maar op een dag
dat weet ik zeker
dan kijk ik naar jou
en zie ik een volwassen
vrouw,
iemand die straalt van…
Verborgen geluk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Toch adem ik en zie alles om mij heen
en hoor daarbij ieder geluid.
Het lot lijkt mij te bestieren en
dringt binnen door mijn huid.
Ieder porie, elke vezel wordt geraakt,
terwijl ik een zucht van verlichting slaak.
Ondanks de leemte die er is voel ik een
diep gewortelde geborgenheid al lijkt alles
een gemis.…
Op het terras
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.571 De hoop dat het helder wordt zegt hij
Liever filmt ze een sneeuwjacht waarin
een man buiten adem voortgaat, duin op
duin af. Een hagedis in het gras. Is. Was.
----------------------------------
uit: 'Coolsingelwind', 2005.…
4 muren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
930 niet
van prisoner tot president
vrijheidsstrijder die u was, blijft, bent
Na zevenentwintig jaar
4 muren, geen wrok en geen haat
bij zo'n leider had de wereld baat
Hij streed zijn strijd, werd presi-
dent en vocht voor rechtvaardigheid
onder een Regenboog die verblijdt
Van onterecht gevangen
naar een icoon, tot ware held
laatste adem…
Hondsdolheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
969 Tierelierend heen en weer zwierend
daze adem dampend in mijn
eigen kooknat gaar gestoomd
teeltvlees bitterzoute spierwitte
olifantenscrotums brandrood
mierstekend vilvulvavel.
Spottend plaslood looit boombasten
eczeemblaren trekken als olievlekken
in gordijndekens sussend spitsporren.…
Bad
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
2.763 Je zult opnieuw leren ademen, drinken en leven
enkel dan wanneer ik jou laat gaan, bestaan
als we samengaan, in mijn diepe, stille wateren.…
Te vroeg geboren?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
481 Aanschouw een nieuw idee, misschien
wel te vroeg geboren onder kunstmatig
licht, angstig om vrij te ademen ligt het
in de broeikast van gedichten.…
Alleen voor minnaars geschapen?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
718 de opgestoken mist wordt lief en leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden gewogen
om te verliezen, te spiegelen, te liefkozen en te haten
in de bleke taal van de maan en de gebruinde zon
licht verbreekt het contact van vingertoppen
bij elke stap sluipt de eenzaamheid naderbij
in een laatste gebaar losjes betast , verandert de
adem…
Ons aller einde is de dood.
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.919 het einde van haar leven nadert met rasse schreden
arts zit naast het bed van de amechtig ademende vrouw
ze hoest; haar leven eindigt nu waarschijnlijk gauw
de pastoor heeft reeds voor haar gebeden
teleurstelling is groot; haar vier kinderen zijn weggebleven
eigenbelang prefereert boven moeders overlijdensverdriet
de vermoeide ogen vallen dicht…
levi
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.078 in de avondschemer kwam de illusie trillend
zes keer klare taal
de dauw zwaar op het netvlies, en ik verscheur gedwee verdwaasd op zij
zo onschuldig wezentje in niemandsland
verstrooid van kamp naar kamp
op mij smeken deze jongeling zijn pril protest
artistieke geest in een moment een zacht verzwegen lach voor het wachten
de adem…
Als de lente verzaakt
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
592 ze gaat
steeds vroeger,
zonder licht
gedachten
verzwaren
het ademen
de lach zwicht
voor verleden gevaren
terwijl de ziel
bij voortduring dicht
in lettergrepen van pijn
in het heden leven
blijkt ooit te zijn
in dromen blijven zweven
welke angst beleven
en morgen
ja, is er een morgen
die voor haar mag zorgen
is het doek te…
Herinnering
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
993 Twee sterfdagen te gaan
het gaat om mijn ma en pa
vier het leven zei pa een jaar geleden nog
natuurlijk doe ik dat ja, ja
24 oktober en 9 november
voor altijd in mijn geheugen opgeslagen
het waren lieve, sociale,trouwe mensen en nu
een speciale gebeurtenis op zomaar twee dagen
Het laatste woord, de laatste adem
van je ouders, de laatste…
het verlaten huis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 takken met geweld
door de scheuren naar binnen mompelt
het gezin vertrokken met de last van onzekerheid
op hun schouders hebben de top bereikt
waar alle ellende is verzameld in een bouwput van hoop
wrakke toespelingen kennen geen open kaart, de tijd
in een spiraal die slechts de aarde verkent in een
wenteling van financiële belangen, hun adem…
grenzeloos beminnen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
608 de oorlog ongezien is voortgegaan
en ook de vluchteling die opgejaagd de grenzen
overschreed alsof mijn land het zijne was
en onze grens er niet toe deed
mijn God of Allah of hoe Hij ook heet
we kunnen nu toch weten
dat niet de grenzen nog bepalend zijn maar
wie we zijn op deze kloot en wat we doen
met welk willekeurig lot ons treft
de adem…
Besjes
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
533 fier hun witte hoedjes
Op de laatste winterdag van deze maand
Geen idee wat Moeder Natuur volgende maand voor ons in petto heeft
Haar ritme lijkt wat verstoord
Dat komt door ons onnozele gedrag
Nu zit ze in een soort van overgang waarin alles ontregeld is
Die Elfstedentocht kan best nog komen in maart
Als het Pasen is
Als Ostara haar adem…
Rakend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
491 Kijk wat dieper, langs mijn adem.
Tel ons samen in het kaarslicht, laat me nooit,
meer hier alleen.
Raak me,
streel me,
voel me..
Tast je vingers, zijdezacht,
rond de glooiing van mijn liefde,
van het onvoorstelbaar diep gevoelde,
al is het puur, voor deze nacht..…
Gouden tijdperk?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
635 Op dezelfde wijze houdt moeder Aarde de adem in.
De mensheid houdt nog hardnekkig vast aan hebzucht,
honger, angst en onrecht. Oorlog dient nog als uitvlucht.
Toch zal de omslag komen, glorievoller als een godin.
Je ziet steeds vaker twinkelingen onder de mensen,
vonken van liefde. Wat valt er nog meer te wensen?…
als?
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
588 ent in de vorst
zeg me dat je me begrijpt, wil je de morgen
nog ontmoeten of laat jij de nacht in jou
verstijven, het opslaan voor de eeuwigheid
waar stilte geen zonde is
geef me dan voor we slapen gaan een laatste
knuffel, je weet wel, zoals altijd onze hoofden lange
tijd tegen elkaar aan, zeg me dat je niet lijdt of vraag me
om jou de adem…
SEPTEMBER
poëzie
4.0 met 2 stemmen
3.545 laat uw open grijze vanen
Door koele luchten, schone straten gaan,
Het gave goud ligt op uw zegebaan,
Druipt van uw fijne wapperende manen;
De pure honig laat ge in harten staan:
Gewassen goud in glad-gevlochten spanen,
Uw adem is ons tot het lijf gegaan
En blaast ons, jonge goôn, langs nieuwe banen.
Op kameraden!…
Meeuwengeschreeuw
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
490 jouw raam 's morgens
ze schreeuwen niet voor patat,
of de korst, noch de worst
nee
`t zijn ook niet die meeuwen op strand
of op 't plein,
in een straat
Nee, die vlak bij jouw raam
die schreeuwen tesaam
dat daar achter dat raam
in dat houten bed
op hen wordt gelet
Ik doe dat omdat
hun schreeuw
door jouw gordijn
gemengd met jouw adem…