Alle inzendingen over eeuwig

6348 resultaten.

Sorteren op:

Schemerkrabbel

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 474
Schemer valt Als lood op een suikerspin Asfalt vloeit In dikke druppels Stijf staat m’n lijf Van staal en glaswol Ooit rolde hier water M’n knieën knikken Mijn enkels verweken Paars schijnt mij de hemel Toe en helblauw de vloer ’t Godsbeeld kruisigt Zichzelf en ’t dak wankelt Want geen muur torst voor eeuwig Duister kietelt Prikkelt…
Siqwit15 juni 2011Lees meer >

Na ons afscheid

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 699
tijden keren dat wij elkaar met bloemen sieren in die tuin van paradijselijke sferen leven zal daar opnieuw beginnen daar in die wonderschone stad daar zal ieder in liefde beminnen die hij op aarde niet heeft liefgehad klinkt die heerlijke engelenzang in lof en aanbidding geweven voedt geluk en vrede eeuwenlang dankbaar een vreugdvol eeuwig…

Septemberrozen

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 760
teer ontloken voor de wind hen zijdezacht naar paarse heidevelden bracht waar ze in zonlicht wilden bloeien als vrijheidsbloem voor onderdrukten maar geen vrede kon zich vormen in verraderlijke stormen die hen ruw van de stengels rukten ze dreven zonder einde voorbij het ijle blauw onbereikbaar, nooit vergeten de heide bloeit hen eeuwig…
sacrajewa17 september 2011Lees meer >

Moeder

hartenkreet
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.355
Noem mij de naam van een monster zoals jij, Dan zal ik hem vervloeken tot in de eeuwigheid en daar voorbij. En als jij straks bij Petrus aan de hemelpoort staat, dan is enkel mijn hoop dat hij die snoeihard voor je dicht slaat. En geloof me, het is waar.…
Trijntje29 september 2011Lees meer >

Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen

poëzie
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 4.194
En soms, in 't bleke bliksemen na de vlagen: De kering van het licht, de eb en vloed Van oeverloze wateren en een dagen, Een kim. een eiland door één ster behoed: Stilte, en als de ziel haar verre tocht mag wagen Bleef daar al wat verdween en eeuwig leven moet.…

Mijn tuin

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 613
Mijn tuin is een combinatie van Aardse tijd met besef van Eeuwigheid. In mijn tuin kun je zingen en dansen, springen naar de stralen van de zon ... juichend, jubelend waar Ál het Leven dat jou dan eindelijk ten deel valt. Mijn tuin bevalt mij.…
Petra Hermans17 augustus 2012Lees meer >

Ergens daar...

hartenkreet
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 953
daar lag het antwoord, veredeld in het aardse as Zo zeldzaam als ik nu pas hoor, die speld in het hooi of gras Zo mooi zo blinkend benoemd, naar het wijze levenstoneel Kleuren vergift, geprikt geroemd, die ene glans, roestend donkerfluweel Het blinkt harder, scherper, pardon, wakker paraat in onbekende uren Zoekend in schaduw naar eeuwige…
Marcel25 september 2012Lees meer >

Monet à la minute

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 694
(Een dichterlijke impressie van een meesterschilder) Kruislings kleuren de lelies luchtig op het stille water De zon, het oog van Apollo, doorklieft de atmosfeer en licht het hoofd in een eeuwig later Kroon en loof vleien zich tinten groen en mijmeren stilletjes voor zich uit De geur van kamperfoelie spreidt zijn nevels over een pittoreske…

In het heelal

gedicht
2.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 6.461
Lekker ineens verdwijnen in zo'n sympathiek zwart gat; eeuwig geborgen. Maar dan... Een twee drie supernova hoepla, daar ben ik weer. Dáág. ---------------------------------- uit: 'Aan het eind van het begin. De Man van Taal & De hemel in, de hemel uit.' 2001.…

Een annunciatie

gedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 3.862
met een altijd vlammend zwaard tussen ons in Komt me nog meer vertellen hemelse nakomelingen voorspellen maar (wat ze achter haar rug houdt) geloven durf ik het niet Dan vallen alle kruiswegstaties om dan stijgt ze terneergeslagen weer op fietst langzaam en eenzaam naar het paradijs terug Toch blijft in mijn koelkast onbedorven het eeuwig…

vandaag schrijf ik een grijs gedicht

netgedicht
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.006
machteloos moet zij toezien hoe smetteloos wit verwatert vuil/grauw wordt haar speelgrond modderig haar paden al worden handen haar zacht opgelegd kan zij haar blik niet afwenden haar stervende geliefde het gelaat dat haar zo dierbaar wil zij behouden met handen en voeten hart en buik in eeuwige omstrengeling desnoods samen sterven…

zwart- wit gedicht

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 945
Als diepe grot witvis in eeuwige duisternis.…
Imiza24 maart 2013Lees meer >

VRIJE ONWETENDHEID

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 493
Mensen hebben vele voorstellingen van het hiernamaals, eeuwig hemels leven waarin men zijn ziel aan God zal geven om altijd Diens grootheid te bezingen. Vrome geesten willen elkaar verdringen in vragende lenzen, zoeken en beven terwijl vage beelden ernaar streven verlicht op vaste rotsen te springen.…

Boven klif op pad

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 623
Het pad leidt jou naar nog zeer veel onontdekt Eeuwig geheim van 't Eiland Vele bloemen die geuren met een zee die ruist... Guernsey, 1999…

Utopie

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 630
Jouw eeuwige rust rondom mij zweven. Als jij lacht voel ik jouw euforie. Mijn nachtegaal zingend als het leven. Jouw stilte omhelst de omgang van benaderen. Je praat zoals de wind suist door de bomen. Zo zacht en evenwichtig ritselen door bladeren. Jouw stijl bevat elegantie die niemand kan tonen.…

De zon komt op.

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 723
Dit duurt een eeuwigheid. De dag breekt aan, verjaagt de nacht, de sterren en de maan. De zon komt op en het wordt licht. Zo zal het altijd gaan. De maan komt op en gaat weer onder. Zo gaat er een nacht voorbij. Er is geen mens die dit kan stoppen. Er komt geen einde aan de tijd. De avond valt, verdrijft de dag.…
HH. Uitdewaard13 september 2013Lees meer >

Het stuift...

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 520
Het stuift… In mijn hoofd stuit het verstand op de greppel die ik als kind groef tussen stekelige kruisbessenstruiken en margrieten in, en waar een kruis een graf benoemt en nog een steen met eeuwige letters aan die kant waar de bloemen zijn.…

SONNET KRULDE IK IN MAHLER

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 667
door invoelen violen welke de geest omwoelen gewillig zonder gedachte vragen willoos hangen aan ragfijne draden dromend wiegen bewegende zegen krul ik mijn lichaam in Mahlers negen- de teerhartige opus ontladen omvat dit paradijslijk begeven in welvende klank der schone tonen compleet zalige rust zal doorleven hier wil mijn wezen eeuwig…

Afscheid

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.005
Wie hoopt nu nog op straks of morgen en of er eeuwigheid zal zijn? Maar ’t leven is heel diep geborgen en steeds zingt het een nieuw refrein. Voor mijn jongste broer die vorige dinsdag overleden is en morgen wordt begraven…
Adeleyd25 juli 2014Lees meer >

De herfst blaast op de horen

poëzie
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 5.144
De stilten weven gobelijnen van gouddraad over ’t woud, met reeën, die verbaasd verschijnen uit varens en frambozenhout, en sierlijk weer verdwijnen - De schoonheid droomt van boom tot boom, doch alle schoonheid zal verdwijnen, want alle schoonheid is slechts droom, maar Gij zijt d’ Eeuwigheid!…

Leven: regendruppel

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 475
Maar roepend tegen de zee smeek ik, dat je de eeuwige jeugd zou uitstralen…

Luc De Vos is niet meer

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 886
Kleine schalkse ruiter, tussen pen en podium huilde je angst en hartenpijn, wars van glitterglam, de eeuwigheid in. En waar je nu bent, verhef nogmaals het wondermooie Mia (jouw muze toch?) tot tijdloze hymne, hier al onsterfelijk en weet, lieve Vos, niet alleen Elvis blijft bestaan, maar jij ook. Jij ook.…
Guy Aarts1 december 2014Lees meer >

Onze handen.

hartenkreet
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.044
Onze handen boden een stuk oneindige eeuwigheid waarbij het intense innige zwijgen in de spiegeling van onze ogen een eigen wervelend beeld beschreef, uit het ons onzichtbare weten ontstaan...…
katty18 februari 2015Lees meer >

WEG

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 478
Ik bezoek geen reeks van aangedane straten meer ze lopen eeuwig uit op treur van toentertijdse vreugd nog hoor ik echo’s uit mijn jeugd langs opgeschoven vensters waar ooit muziek weerkaatste mijn vriendjes zijn voorgoed vervlogen hun aanzicht is vervaagd alleen namen zeggen mij nog iets alsof levenloos heeft huisgehouden opnieuw…

Opvaren

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 560
Verder dan uw eeuwige twijfel. Voorbij uw zure onverschilligheid. Vaar dus maar een beetje op ten hemel: dáár huist het Vuur dat ons de toekomst wijst!…

Novalis

poëzie
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.810
Niets wordt vernietigd, spoorloos verwoest; Een geur, een toon die in de stilte zoemt, Iets blijft - hoe ook verijld, versteend, verbloemd, Leven moet alles tot in eeuwigheid. Geen sluimring, geen min, geen dood verzoent De kruistooht redeloos door ruimte en tijd.…

Zij aan zij

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 494
weet het is niet uit vrije wil noch in aanvang gedoopt ik word zomaar meegesleept is het haar dans in kleine pasjes of de krekel in de avond die fluistert in mijn oor is het de kleur groen in een overweldigend koor of ligt de smaak aldoor in mijn mond ik heb geen weet doch het leeft wel in mij 't is een wezenlijk verlangen eeuwig…

WACHTENDE STAP

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 512
schepping die hun zinnen streelt de zuigende ogen brengen in het denkende hart een nevelig purper dat zich steeds anders toont het versnipperde bont van een vervellende boa constrictor verdwijnt los kronkelend in een schaal geplette aardbeien weke moes glanst als avondrood kleur der ingetogen bewondering en onwankelbare liefde voor eeuwige…
Han Messie26 augustus 2015Lees meer >

als een asceet

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 510
het Wad graast op de eeuwige velden waar de herfst zijn kraamzorg heeft neergelegd, haar schoot schudt van schaamte nu ze naakt haar naamloze leden tentoonspreidt ergens raakt een voorspoedige dood de echo die haar loodst en ik vlucht in mijn langste adem - ooit alles raakt doorzichtig in de grijze wolken die als vruchtwater kleven aan…
elze16 september 2015Lees meer >

Denk mijn ziel

netgedicht
2.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 574
De middernachtelijke dromen over vagevuur en hemel naast eeuwig branden in het helse martelvuur Rust mijn ziel er zijn geen andere goden dan de stemmen in je eigen hoofd Dat stemmetje dat zegt: je zou beter moeten weten je hebt toch een geweten om gewoon te kiezen tussen goed en kwaad zonder schuld, boete, overgave, beschikking,…
oneliner6 november 2015Lees meer >