6320 resultaten.
Onzwezenlijk 2
gedicht
2.4 met 58 stemmen
19.476 Verlangend naar wat ik zou doen
als ik hier niet hoefde zijn
lach ik mee zonder te weten waarom
en verstar ten slotte tot zwijgen
waarin ik meer en meer word
iemand die vol zit met overbodige belevenissen
iemand met een onnodig lichaam
iemand die ertussenuit wil knijpen
voordat de tijd toestemming geeft om te gaan.
-------------------…
Alleen
hartenkreet
1.8 met 9 stemmen
1.574 Een lichaam kan hoe klein het is
eenzaamheid uitdrukken voelbaar
alsof een hand op de schouder ligt.
Mijn lijf voelt nu louter bekommernis
met een meisje dat zo jong al zwaar
gebukt gaat onder loyaliteit en plicht.…
Huilen is gezond
gedicht
3.8 met 151 stemmen
87.117 Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.
Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.…
In een afscheidsgroet
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
751 ik nam je hand
in je ogen zag ik muren breken
vergeten zorgen weer bewegen
in het stof van niet meer weten
je blik verwees mij naar de verte
lichaam in een afscheidsgroet
je gezicht verzachtte in zijn trekken
je mompelde het gaat je goed
ik bouw een wereld met mijn eigen wegen
slecht horizonnen stuk voor stuk
ik zal bekrompen beelden wreken…
alsof er schaduw waaide
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
940 wit
zoals het onschuldig lichaam
van de winter, mijn lot
in het weten
blaas ik
zachtjes sneeuw naar het verleden
mijn verhaal
alsof niets meer ontkend kan worden
zoals die eerste schreeuw
of een onvervuld verlangen terwijl het buiten
langzaam donker wordt
een wenken waarin duisternis zwijgt
om de waarheid te vieren, het bloed zo…
Water
gedicht
2.3 met 109 stemmen
20.627 Wij zonken samen, het andere lichaam hatend,
niet loslatend. Wij beten in het vocht,
op wakke treden trappend in verdronken land.
Toen is een dijk gebroken. Wij lagen in het slijk,
Twee padden sleepten zich nog parend, weg,
buiten bereik van het koudvuur in onze handen.
Wij zochten elkaars halsslagader, maar onze beet
was bot.…
Van alle mensen hou ik het meest nog van apen
gedicht
2.2 met 41 stemmen
18.570 Ik voel hen onder mijn hand,
ik voel mijn hand op hen, aan hen,
en hoe een vacht pas echt
een lichaam tastbaar maakt.
En hoe stil ook kijkend blinken hun ogen altijd altijd van leven.
Hoe ver ook van elk woud dragen hun armen een boom in zich.
Ik ben een boom,
hun armen zijn mijn lianen.…
Van de zigeunerin
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
883 Dat kan ik zei ik
Kun je vroeg zij op de modder
mijn lichaam in vlam zetten
en verbranden tot as?
En of ik dat kan zei ik
Kun je vroeg zij mijn as
in je wijn strooien
en je bedrinken, mij vergeten?
Nee, dat kan ik niet zei ik
Dan word je geen zigeuner zei ze.
painting:
Laura Y. Law…
COENACULUM (2) Voor B. (1944-2001)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
537 Ik zit met een gemis dat niet verjaart
Wij werden er in wezen mee geboren
Het rusteloze speuren naar de sporen
Van tweezaamheid lag vast in onze aard
Ons goddelijke lichaam was de taart
Wat waren we speciaal en uitverkoren
Gezegend en omringd door engelenkoren
Wij waren slagroom in Gods witte baard
Wat kan ik anders dan je te gedenken
Eens…
Flamenco/ duente
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
809 Daar staat zij
gespannen als een veer
wachtend op de musici
om haar heen, die
de strijkstok geheven
haar ziel zullen beroeren
en haar lichaam tot
leven zullen brengen
ijl is de eerste aanzet
op de snaren.…
Tour de La Haye
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
521 het zadel uit en op pedalen staan
verstand op nul, de blik op wazig turen
de helse kramp, de spieren die verzuren
dit was, hoe erg, de Daal en Bergselaan
helaas, het kan nog erger zijn dan erg
de allerergste vorm van hevig lijden
waar gieren om je lichaam willen strijden
de flanken van de Lange Vijverberg
door wanhoop en vermoeidheid overmand…
bloemlezing in de tuin
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
747 in een waterplas
maan ik een spiegel aan
tot stilstand
aan de rand, van mij alleen
rolt een steen uit
ik verberg hem
onder mijn huid
alsof zonder niet meer kan
alsof hij ogen baart
die zich niet kunnen weren
tegen de bewegingen van het water
wanneer wolken stil liggen
en niets meer lijkt te ademen in mijn lichaam
het oor leeg, naast…
De machten der liefde
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
521 De vorst aan de grond
doet pijn aan mijn voeten
Mijn lichaam staat sterk
doch stram en verlegen
naast jou in de regen
Verdragen de krachten
de machten der liefde
ons ongekend zacht
Integer vervagen
de nachten, de dagen
Gedachten die vragen
om springbron te worden
Van innerlijk weten
en uiterlijk schijnen
Van ongeremd leven…
Verre horizon.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
540 In het vervallen licht
van een leeggewaaide
vale blauwe hemel, de
zon half onder, kale
bomen stijgen naar
mijn kop, het doet er
weinig toe wat ik voel
of waar ik ga, met wie ik
de gedachten delen zal,
nu nog alleen, straks
misschien met velen, of
dat de morgenstond er
nog zal zijn, waarin de
nuchterheid is uitgelicht,
het lichaam…
het voelt zo aan
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
723 woorden vallen zacht in warme regen
dicht bij de dagelijksheid, gedateerd
en waarin ik me stil houd
waar stromen ze heen, waar zullen ze geven
zonder het ultieme
te verlaten
zal jij ze leren zingen, de tijd er uit verdringen
vermommen als herinneringen
verzen die ik uit mijn lichaam heb geschreven
met één grote beweging
van het hart…
Wolken
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.044 Heeft het enig belang
mijn droevige zang
over ’t verleden dat ik mis
over je lichaam dat er niet meer is
over de droom je nog te zien
over ooit een contact misschien
over dit leven nu alleen
of ik nu wel of niet ween.…
Een hand.
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
718 Daar liepen wij hand in hand
ik voelde de warmte door mijn lichaam gaan
Met jou zou ik mijn angsten kunnen delen
en er niet meer alleen voor staan.
Maar hoe hard is de werkelijkheid?
Ik voelde me goed en o zo loom,
Maar toen ik mijn ogen deed
was jij weg... het was maar een droom!
Lion Queen 02-04-2006…
Parels uit Schelpen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 vanuit de zilte wolkenzee
met de voeten vast omsloten
spoelde jij mij aan
in ruisende stilte herkende ik jou
zag ik golven in je ogen
indrukwekkend
jouw lieve glimlach hart
werd zonneklaar een lied bezongen
in woorden van diepzinnigheid
met wuivende zwarte haren
en door de poriën
van je zwoele lichaam
druppelde je mij naar binnen
zeilend…
DE WREDE GOD
gedicht
1.8 met 43 stemmen
14.811 't Moet een nog jonge god zijn, wreed en duister,
Die, of 't een vlinder was, in wrede deling
't Saamhorige verminkte in al zijn luister,
Want waar ik met u samen ben geweest,
Verkeert in felle pijn de vroegre streling;
En dat is in mijn lichaam en in mijn geest.…
Het orkest
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
1.211 Het slot akkoord trilt door ons lichaam,
De dirigent werkte zich in het zweet,
En links of rechts vloeide een traan,
zo mooi, dit is iets wat ik nooit vergeet.…
Eeuwige schoonheid
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
593 (voor Kristien Hemmerechts)
Ik krab de korsten van je lichaam,
wil je bloedende leed graag verzachten.
Ik eet je korsten op, lik je wonden als
een onverzadigbare wolf. Zonder tong.
In mijn hart schieten scherpschutters
mijn passie voor jou aan flarden, zonder
psychologische inzichten, als brute barbaren.…
Dromen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
894 Jouw schaduw, zwevend door mijn lichaam,
vertelt het verhaal geschreven in mijn wezen,
na al die droomloze nachten was ik eenzaam,
tot ik eindelijk jouw ziel weer kon lezen.…
Permeabel
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
582 Je ogen perforeren – pees na pees – mijn lijf
longenlangzaam, laconiek, zelfs zenuwachtig
alsof dit lichaam
een nooit verzonden liefdesbrief is
waarin je geen schrijffouten durft maken.
“Postzegels zijn kostbaar” hoor ik je nog
aan de wind vertellen.
Je laat me los.…
Mocht je me uitnodigen op je feestje 2
gedicht
2.7 met 25 stemmen
11.049 Verlangend naar wat ik zou doen
als ik hier niet hoefde te zijn
lach ik mee zonder te weten waarom
en verstar ten slotte tot zwijgen
waarin ik meer en meer word
iemand die vol zit met overbodige belevenissen
iemand met een onnodig lichaam
iemand die er tussenuit wil knijpen
voordat de tijd toestemming geeft om te gaan.
---------------…
Chaos en goden
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
841 de aarde langzaam zal verdrogen
en grote bomen bij bosjes vallen,
pas dan zal men bidden gelijk vazallen,
er de hemel smeken om mededogen
De donkere wolken zijn allang gezien,
uiteen gedreven boven de schapen
die lamlendig hun helling afschrapen
en zich niet houden aan paragraaf tien
van het wetboek -verboden te graven
in dijken en lichamen…
GO(E)D ZIJN!
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
636 In een grote en met name
Rooms-Katholieke Kerk
voel ik
vooral de ruimte
alle ruimte te krijgen
mijn kleine geloof
intiem te belijden
door naar God te luisteren
voor Hem (m/v)
te zingen
te huilen
te spreken
te knielen
te bidden
en mee te mogen delen
in het Heilig Sacrament
van brood en wijn
en als het lichaam
op mijn tong wordt…
Draagvleugels
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
456 Innerlijk nabij in vrije vlucht,
zonder vaste grond of horizon in zicht,
in het strakgespannen lichaam gevangen
en tegen klankbare muren in weergalm
het verzoekende hart gelucht.
Het pad is bezaaid met loze gaten
als hindernis van denkbeeldige leegte.…
Mijn jurk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 Mijn jurk is langs mijn lichaam
en aard precies afgesneden, om
de voorbeden te bidden.
Mijn jurk is een stuk
van de Aarde
om Haar enkel
te beminnnen.
Mijn jurk staat me tegenwoordig mooi:
zó ik ben geworden...
Mijn jurk draagt de gratie
van een goed geweten:
mijn grote goed !…
Zo, verloren in de tijd ( R. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
753 Jij en ik,
we zoeken elkaar, vinden en hervinden
elkaars ziel via lichaam en taal,
naam der genoemden.
Jij en ik, o zo verloren in de tijd,
eeuwigheid, voorzienigheid;
volledig opgaan
lijkt, en is, zó ver weg!
Jij en ik: in liefde en oorlog met elkaar...…
Gebed zonder eind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 bladeren verzamelen
regen zal nog wegwassen wat niet tijdig kon verdwijnen
ook al heeft september zijn schaduw geworpen
ook al lijken wolken opgedroogd in rookgordijnen
er zullen nog doden te betreuren zijn
verse aarde zal weer wonden onder duister bedelven
monden zullen zich om ingeslikte woorden snoeren
een ogenblik lijkt het zwijgzame lichaam…