770 resultaten.
“We are the sun” van Yes
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
877 De stralen en de rode gloed
omzoomden je Australische hoed.
Zo nam ik een foto van je.
Toen je heenging
gebruikte ik hem voor de kaart.
“We are the sun”, zong je altijd
als je blij was.…
Wij zijn kindren van ons land.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.750 Bloemen van de waterkant
Ons de hoed versieren.
't Water dreigt, maar krijgt ons niet
Achter onze dijken,
En de verste zeeplas ziet
Onze vlaggen prijken.…
Blijf bij ons Heer
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
521 Wij danken U voor al het goede
Dat U naar ons luisteren wilt
En dat Uw liefde nooit verkilt
Heer, neem ons in Uw hoede.…
Zonder om te kijken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
579 -
Ik groet je,
Omdat ik je zo goed ken,
Dag vrouw Aukema, hoor je
Me zeggen, je kijkt me aan
En je twijfelt of jij dat bent,
Want tussen jouw ogen en de mijne
Zitten lichtjaren van afstand -
Horen en zien doe je alleen nog
In de verte,
En die man die je net groette
Is misschien wel je eigen man,
Want ook hij draagt een hoed…
binnenval
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
400 ik schilderde zachtjes een appel rond
maar hij keek op, hij had een mond
een lichaam viel in nat papier
verdween in kleur, bleef niet bij hier
een stem achter glas zei:
verdriet is traag, maar nooit voorbij
ik voelde hoe het adem nam
als stilte die van buiten kwam
een hoed dreef traag, een deur erin
ik deed hem open, stapte in…
De doorne eenkhoorn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
554 Voordat de kat het doorhad,
Pakt hij de hoed,
Snel te voet,
Pompend bloed,
Voorbij de stoet
En groet de kat.
Jazeker, hij heeft de hoed van de kat gejat.
Die adrenaline
Werkt als cocaïne.
En zo rende hij
Als een bezige bij
In de nabije kantine.…
Bijdegronds donker
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
479 schor krakend
zwaaiden monumentale
kerkdeuren open
voor in het zwart
geklede mensen met
hun hoge hoed
die in stijf raffinement
het publiek verstrakten
tot het ultiem moment
in bijdegronds
donker murmelden
talloze overleden
stemmen over de pijn
aan hun gemankeerde ziel
beroetten walmende
kaarsen het wit graniet
van de zerken uit…
Onzeker
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.431 En steeds wordt door iemand beloofd
"er komt een eind aan jouw onzekerheid"
Maar waarom kan ik dit niet geloven
Zo leef ik al negentien jaar lang
Men kan me wel vanalles beloven
Toch blijf ik op mijn hoede voor die afgang
Valt er iets aan te doen misschien?
Moet ik mezelf dwingen tot kiezen?…
HERSTART
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.011 Een hoed kiest het hazenpad. De vaan
is volledig dolgedraaid, de kinderen zijn
uit hun gewone doen. Een valse start,
dat doen we over. De klok teruggezet,
de film gespoeld naar herbegin: Vredig
wordt het nieuwe jaar betreden. Er is
geen vuiltje aan de lucht… De wens
blijkt de stiefvader van de gedachte.…
winterzotheid
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
831 in de hal hang je tegen mij aan
voor de spiegel oog je mooier
de zwarte hoed verbergt mijn
omhelzing, het landschap lokt
ons naar buiten, witte bruiden
staan uitbundig te wuiven in de zon
het is stil..…
Ondoorgrondelijke gronden
poëzie
3.6 met 20 stemmen
3.124 Hierom, opdat ik zou mogen
Hoeden mij voor doods gevaar,
Zoek ik stadig naar deze ogen,
Om gewond te zijn van haar.
Zoete wonden, zonder sterven!
Lieflijk sterven, zonder dood!
Aardig stelen, zonder derven!
Wonder derven, zonder nood!
--------------------------------------
uit: Roseliins oochies (1639)…
tragiek van een dichterskind
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
533 zoals haar haar vervilt tot een hoed
drapeert ze zich met haar voeten
aardend uit haar bladzijde
haar vel verschrompelt naar de rand
op het boek wil ze vloeien
gelezen worden om nog eens
een vermoeden van een leven te voelen
zij is het kind van een dode dichter
reeds lang vergeten
sinds de schimmel aan het papier
begon te knabbelen…
Er brandt altijd wel een lampje
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
553 donker zich heeft verstopt
achter een witte deur
alles en iedereen is verdwaald
de zomer zoekt de herfst
de winter verstopt zich ervan
in het licht van de geest
waar angst overheerst
en de moedigen blijven staan
tot de rust weer keert
moeder blijft me roepen
de lente spurt van de winter
maar remt voor de zomer
en ik ben op mijn hoede…
Bij je vertrek
gedicht
2.7 met 35 stemmen
26.320 kon zijn
waarin breuklijnen konden verzachten tot de
fluwelen ongereptheid van een olijftak
waarin we je ogen weer inktglad konden strijken
je bedremmelde beentje
in glans konden laten overtreffen
waarin we je huilbuien en woedeaanvallen
voor altijd konden afwenden. uit het slagveld
van je ouders wilde ik je wegplukken
je koesteren en hoeden…
Zoveelste golf
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
565 feministen zwaar balen
vooral die wonen in Maastricht
met uitzondering van Angelie
Zij waarschuwt met haar vingers
en telt theatraal één, twéé en drie
laat gitzwarte vlerken verschijnen
rode hoorns uit haar voorhoofd
haar tanden als een haaiengebit
Wie niet horen wil zal zij eens bijten
Wie niet wil zien zal zij graag doorboren
Hoed…
In tegenstellingen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 Maïsveld badend in de brandende zon,
Strooien hoed die mij beschermt tegen
Dodelijke steken -
Aardappelveld overspoeld door rijke modderstromen,
Oogst onmogelijk gemaakt voor tractoren,
Geen machine die er nog kan komen -
Alleen mensenhand die uitkomst biedt,
Overvloedig licht dat welhaast alles onzichtbaar maakt
Ogen die maar niet…
Onverwachte groei
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
558 Terwijl de zomertijd
Zich zacht te rusten legt,
Blaad'ren nog net niet vallen
Maar wel verkleuren in tinten
Goud en brons,
Ook de schijnbaar altijd
Groene heg het hoofd langzaam
Hangen laat,
Is daar op die dode plek
Plek waar zomers nooit iets
Groeien wil zomaar de onverwachte
Geboorte van jullie drieën,
Getooid met charmante hoed…
Oude mannen
gedicht
4.7 met 3 stemmen
10.163 Sporen van oude strijd zitten nog
in de hoed, maar teruggebracht
tot de laatste, op onvaste voeten.
Zijn ogen dwalen door zijn lentetuin,
de hele tafel staat in bloei.
Kijk de hyacint gaat als een geil
beest uit de bol, zegt hij.
Ik kijk.…
Waakzaamheid geboden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
454 Rauwe stad met lange muur
alsof de tijd heeft stilgestaan
Op mijn hoede in Taroudant
Irritant als je geld wordt gerold
er met geiten wordt gesold
op de zondagse soek
Het vuil in straten en op pleinen
opgehoopt en rondgewaaid
Taroudant
laat zich ruiken in geuren
laat zich horen in stilzwijgen
laat zich zien in blikken van
de kreupelen,…
De gastvrije doden
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.745 Een hoed ligt op het hoofdeinde
van eengraf, in de deuk staat regenwater.
Het muurtje rondom neemt laag
na laag af, de toegang gevormd
door een enkele rij stenen,
om de levenden door te laten.
Mezen buitelen dor de lucht of
pikken pinda's van een snoer.…
dat verenschuddend fluit
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
807 ontloken is
vliegt en flitst naar
prooien die zich levend
plooien in jouw bek
je schaart de wind
knipt in lucht je vleugels uit
probeert een steile klim
hoogte zit er nog niet in en
duikelt sierlijk naar omlaag
ik zie je takjes slepen
vlechten zul je niet vergeten
om later eieren te broeden
en dan jouw grut naar de
volwassenheid te hoeden…
als de wind gaat liggen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 een straffe storm of bedreigende waterval
ontmoeten we in de schaduw van ons bestaan
ze duiden op onze kwetsbaarheid of verval
al wat tijdelijk is raakt uit het zicht
men hoede zich, derhalve, voor het vergaan
van wat achter een verscholen diepte ligt
het is de tijd, die dwingt tot inzicht
ja zeker, ze is zo rekbaar als elastiek
dagen dragen…
de doden komen altijd terug
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 daar loopt hij dan
een kleine montere man
in korte broek
baardje
het tanige bovenlijf
ontbloot
verwarde piekharen
steken onder de
verfomfaaide hoed
pretoogjes glinsteren
achter de ronde bril
slaapzak onder de arm geklemd
de waterzak in zijn hand
een zweetdoek bungelt
aan de riem van zijn kaki broek
no dead man walking…
dichter
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
940 stem uit een zo ver verleden
weerklonk: denk nou maar niet dat het wat wordt
dat dichten daar ’s gewoon niet mee te leven
en woorden schieten altijd weer tekort
Toch heeft hij me een bundeltje gegeven
en ook een zoen ik was wel zeer vereerd
hij sprak nog: immer blijven streven
ik mompelde: ’k heb veel van u geleerd
Tot slot nam hij zijn hoed…
Zwarte Panter
gedicht
4.4 met 49 stemmen
21.695 Maar hoed je voor het lelieblank gebit.
-------------------------------
uit: 'Traliedieren', 1999.…
Toscane
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.133 wanen
in het spel van leven en de tijd
soms triest dan weer verblijd
gericht op God en eeuwigheid
Toscane
met zijn files op de autobanen
tussen droom en zakelijkheid
als ruwe steen achter een sierlijk masker
vooruitgang moet waar gaat dat heen
geen tijd Toscane
voor meer uitleg of voor ledigheid
groet aan jouw platanen
hun groene hoed…
En dan de vissen van H.J. Doff
netgedicht
2.7 met 26 stemmen
2.869 Hoed u dus voor de onevenheden;
houd één vinger stijf in de vissenkom,
dek met de andere het verleden.
Vraagt men u dus naar die vinger extra,
zeg niets: uw vis zwemt zwijgend om en om:
uw beloning komt veel later, ach ja.…
Staccato applaus
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
553 gang over
de bühne waarbij
hij met vage doch
stevige lijnen zijn
publiek mateloos
wist te boeien niet
alleen door inhoud
maar ook performance
hij was het die
aan de touwtjes
trok en speelde
met marionetten
begeleidde hun adem
in ontspanning en lach
als gesynchroniseerde
emotie met staccato applaus
hij gaf hen zijn
hart hand en hoed…
Het is de kunst
gedicht
3.6 met 10 stemmen
4.448 Begint
het in mijn bast te klinken, hoed u: duizend bronzen klokken
donderen mijn gram over het grasveld uit, gericht op u - onschuldige
bezoeker. Brombast. Breektaal. Briesklank. Over wat aan het hier ruim
tentoongestelde mij weer niet bevalt. 'Kunstenmaker? Brokkenklaas!'
Het is mijn aard, dit streven naar omhulde gaafheid.…
mare
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
666 vele sterven
om in het hart 't vervloekte rood
als vreemde pijn te kerven
vragen vonden steeds weer gaten
nog luider schreeuwend dan het kind
dat in regen en rebelse wind
oog in oog stond met het achterlaten
ik liet geen enkel beeld onbeheerd
of dat wat zich met schaduw voedde
magie werd uit mijn lijf geweerd
en immer was ik op mijn hoede…