796 resultaten.
Zucht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 Ik wieg je op de dans van de wind
en voel het spel van niet te vatten zuchten ,
terwijl een geroofde kus
de holte van mijn navel vult,
en geheugen zonder glimlach
in één ademtocht als een leugen
mijn huid voorbij wandelt.
Ik sla mijn armen om je heen
en ook het winterdeken.…
Kom schemer met mij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 ik wist je
te wonen
in je glazen huis
lente bracht
haar eerste bloemen
op de wind bij je thuis
je decoreerde en schikte
de kleuren van zon die
in jouw vazen zijn voorjaar vond
op het wiegen
van de eerste madelieven
danste je het prille groen
rustte de middag
in een spiegelende tuin
op het zwart van de aarde
waar het leven dit…
AFTOCHT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
837 nu zij haar
ogenschijnlijke bescheidenheid
op haar verjaardag kleurig verspreid
verheffen saaie bloedverwanten
- onder oogcontact -
uit het uitermate behagelijke bankstel
zodat uitzwaaien bij de aftocht
een geheel ontspannen draagkracht krijgt
de witte en rode wijn
het oude hassebassie
staat nog half in het glaasje te wiegen
de knabbelnootjes…
Jij draaide sierlijk
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
438 strijd
naar de zon
jij hoopte
met vorm en kleur
meer licht te vangen
ik groeide snel in verlangen
wij wortelden
in verschillende grond
ik groef dieper waardoor
mijn steel rechter stond
jij draaide sierlijk
naar steun en vertrouwen
om ook met storm
een hechte basis te houden
herfst heeft
onze vruchten doen gloeien
in samen wiegen…
Patience
gedicht
2.0 met 1 stemmen
3.837 Stel dat je opnieuw, had je
hetzelfde lichaam gekozen, wieg die zo verrekte
opgetogen je op stond te wachten? Had je
eenzelfde eenzelvig liedje gezongen en
je lijf even verlegen links en rechts
goeddeels verzwegen?…
Kamer 111
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
952 Door het venster kijkt de esdoorn,
de gele trossen wiegen en wuiven.
Ik ben als een gevallen vogel,
vleugellam geslagen kamerheer.
Ik tel de dagen in het verleden
met scherven van poorten en bogen
op de versleten straten in een
lege stad. Want ik ben er niet.
Kamerbreed is mijn verdriet.…
Lieve lief
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
611 je lachen
laat me je leiden
laat me je dansen
laat me je bevrijen
laat me je sieren
laat me je strelen
laat me je kussen
laat me je bespelen
laat me je grommen
laat me je temmen
laat me je kleuren
maar nooit beklemmen
laat me je dagen
laat me je verleiden
laat me je dansen
laat me je geleiden
laat me je minnen
laat me je wiegen…
vleugels van wol
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
674 gedachten
door een verrekijker zien ze
de vervlogen jaren
dapper weven ze een
deken van wolkenkliekjes
ze omfloerst het licht als
zijn rusteloze ogen de
duistere waarheid van de
lange slaap willen weren
ze zet de deur op een kier als
de stilte in hem aanwaait
hij raakt los van de wereld
alles ademt afscheid
ze tilt hem op uit de wieg…
Wie verkwikt me?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
371 Waar zijn de armen
die me gelukkig wiegen
en een mooie toekomst beloven?
Bij wie kan ik geborgen zijn?…
De vlucht van de vlinder
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
550 Ze vloog, maar zit nu op de rand
ik bekijk haar, verschuif m’n hand
ineens zit ik op haar rug, zomaar
verdwijnt de wereld onder me…
We vliegen, ze klapt met haar vleugels
haren wapperen, wolken vliegen
net als wij, al is ‘t meer wiegen
dan landt ze, ik had niet gemerkt
Dat ze daalde, me weer had afgezet!
Dag vlinder, leef lang!…
ATOL
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
453 het is een wegen op het wiegen
van de zilte zee, onmachtig drijven
in het oog van de brullende zon.
Het spreekt zichzelf niet langer tegen,
het mengt zijn daden door het woord
en laat de zangen opgaan in de stroom.…
Wandelen in het donker
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
261 Schaduwen wiegen de stilte,
alsof de tijd zelf slinkt.
De maan streelt het pad met zilver,
elk blad draagt een glinstering mee.
Ik loop tussen werelden van stilte,
waar dromen de richting wijzen.
Een uil kijkt toe, alle geheimen dicht,
het bos houdt zijn adem vast.…
wiegelied
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
568 tijd
tussen elk liefkooswoordje
ik suja-suja-sus je oogjes toe
onder hemelsblauwe wolken
met mijn handen als twee schelpen
suja suja in mijn armen
als het zachte nest waar
dromen zich deinend verbergen
ik sus je suja poppedeine
ik draag je in het stille licht
alleen het kleine kan me horen
ik suja-sus je kus je
sus je kus je wieg…
Gaia (3)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
545 De oceanen
zijn niet alleen de baarmoeder
van Moeder Aarde
waar alle leven geboren wordt
maar ook
de buik
in ieder van ons
waar onze aderen
als rivieren
onze vitale organen voeden
in verbinding met
ons hart
dat als een regenwoud
het ritme van ons leven regelt
aangestuurd door
ons brein
dat als de korstlagen van…
Het zoet geheim
poëzie
2.9 met 8 stemmen
4.016 ------------------
nauw: nauwelijks
wiegetouw: touw of koord waarmee men een wieg aan 't schommelen brengt…
Verstild huis,
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.630 De kamer rekt zich lui
van de hitte,
En het bed staat opgesteld
als wieg van vrede.
Ik wilde dat hij bleef,
Waarom had hij toch gelogen?…
INSOMNIA
gedicht
4.3 met 139 stemmen
75.731 Evenals een vrouw, die eens zich gaf,
Baren moet, of ze al dan niet wil baren,
Want het kind is groeiende in haar schoot,
Is elk wezen zwanger van de dood,
En het voorbestemde doel van 't paren
Is niet minder dan de wieg het graf.
--------------------------------------
uit Verzamelde Gedichten…
De zin van het onzinnige bestaan
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
716 verdwazing
En altijd weer dat onbezonnen proces
De drang van voortplanting in de stress
Gewraakt is de minachting der goden
Gniffelend aanschouwen zij het gepeupel
De goddelijke hebben geen ongelijk
Ware het niet dat ook zij min beminnen
En de nieuw geboren alom wetende god
Verdoemd is tot gruwen in het onsterfelijke
En dankbaar wieg…
Lenteloten
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
865 Mijn vingers sluiten zich
de tijd die ik nog heb ebt stil
zie, golven wiegen langs geluwde wind
bevlogen woorden in jouw handen
ik zie je lippen smelten in een lach
hoor, het timbre van mijn bloed
als volle halmen op de akkers
zonder barsten buigen voor de storm
geef me vrijheid om te zwijgen
laat gebroken dromen zijn, vannacht
vergeet…
vreugde voor morgen
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
698 wanneer jij
naar mijn tranen luistert
ze wentelt in je diepste lagen
maak ik plaats in mijn armen
en wieg je tedere woorden
met het hoofd voorovergebogen
zoals regen tegen het raam
glijden schaduwen
van uren zwaar gevuld
niet in de verte
achter afgesloten deuren
maar dichtbij in de eenheid
van mijn oorsprong
ik kus je ogen, ongestoord…
Je blonde lach
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
558 je hakken tikken spanning in de stilte
de echo geurt je dichterbij
uitdagend kijk je naar de mannen
winnaars dromen zich al rijk
je blonde lach kleurt warmte
je ogen zwierig in hun blik
handen zwaaien al je charmes
omdat hun wereld aan je voeten ligt
vleugjes jij in het passeren
ik zie je wiegen uit mijn zicht
de spanning wordt met een…
Sibylle,
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
589 klein,
verdiept zich in de echtheid van
de mensen, richt zich op onontdekte
schreden, intuïtieve treden naar alle
mogelijkheden, beschilderd de aardse
waarheid met haar penselen tot
nieuwe flonkerende stenen in
haar juwelen, die in schoonheid
zijn betoverd, staat ze de wereld
terzijde in de weg van het hart naar
het hoofd, van de wieg…
Houden van mensen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
614 Mensen groot of klein
In een dorp of in de stad, de bus of in de trein
Mensen zwart of wit
In alle werelddelen, een mens waar pit in zit
Mensen slecht of goed, in de zon of in de regen
Wie goed doet, goed ontmoet
Mensen jong of oud
In de wieg of in bejaardenoord, voor beiden geef ik goud
Mensen lelijk of mooi
Van binnen en van buiten…
De kunst van het dragen
gedicht
2.8 met 12 stemmen
5.259 Dat het de kunst is
goed te dragen, een ritme te vinden samen balans
te bewaren zagen we daar; het moet een soort
wiegen zijn dat de angst voor het laatste
verdrijft. in beweging blijven
desnoods pas op de plaats.…
De taal van kleuren
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
471 ik heb immense velden
met bloemen gezien
die fier hun kleuren dragen
zacht wiegen als zij in
opening mijn aandacht vragen
hun ranke stelen lichtjes draaien
maar de zon schijnt
feller op de kale rots waar
stenen regenbogen kaatsen
in kristallen werd
de tijd gevangen die daar
onder grote druk is blijven hangen
zij vertellen van…
De vrije hand
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
416 de meeste bomen
willen enkel bos
laten hun zaden los
dicht bij de stam
groeien samen tussen
beschuttend struikgewas
in eerste levensjaren
later snel naar hogerop
zij ruizelen warmte
van de zomerwind
buigen voor de vlagen
als storm ze gaat plagen
vaak zonderen zich
wat exemplaren af
willen een ruimer bestaan
in hun gaan van wieg…
Stukjes dood
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
573 ik wieg mee
met de vlammen
van mijn klein
vuurtje hoop dat
ik gesprokkeld
heb uit gevonden
stukjes dood
om me heen
zij waren
al verloren
hun groei gestopt
door structureel
tekort aan
continuïteit die
in het leven van
de soorten snijdt
diversiteit is
al geminiseerd
door economische
belangen waarbij
de mens zichzelf
met hoofdprijzen…
kikkerroep
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
365 zuigend het leegdrinkt
als zinderend de zon ondergaat
stoomt dan de avond tot nacht
waarin langzaam onweer vleugelt
tot in licht flitsend de donder rolt
terwijl het overstromingen regent
dan kwaken uit tientallen kelen
in het moeras verscholen kikkers
hees en hard uit de modder omhoog
als willen zij ons wakker wekken
waarin de zomer ons wiegen…
Valse strikken
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
564 mag ik jouw
zachte warmte
van het wiegen
als medicijn
tegen pijn van
liegen en bedrog
de volledige
overgave van een
niet te dragen last
die alles blokkeert
wat misschien
ooit van waarde was
in samen
spinnen wij
de stukjes wol
selecteren op kleur
van het patroon
dat heling belooft
maken alle
draden die ooit
gebondenheid
leken…
Een mystieke pauze
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
458 ik ken de
muziek uit
je ogen
voel het
strijken van je
handen langs
de snaren van
de oude viool
daarbij wiegen
schouders en
heupen in een
bijzonder
aantrekkelijke
balans waarin
jij een bent met
de warme klank
met hart en ziel
heb jij de dirigent
en zijn stuk vertolkt
nog lang hing de
de echo in de zaal
verstillen mensen
in…