5388 resultaten.
ontkomen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
508 binnen
omheiningen
schrikdraad
en hekken
daar is het
waar de afbraak
van vergezichten
zijn grimmige
tentakels uitsteekt
daar huist wildernis
licht en ruimte kunnen
slechts ademen
in de geplaveide
dromen van een man
die met trage tred
de schaduw zoekt
onder een eeuwenoude
mashatu boom
stampende snuivende
gnoes…
Tweede voorschrift
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.579 en als dan vogels zonder tal
zijn neergestreken in uw dal,
ga dan op reis, en laat uw
schaduw achter in de zaal.
vertel geen mens het doel van uwe reis;
hoevelen onzer zijn al niet bezweken
door 't heilloos en voortijdig spreken
van Londen en Parijs -
vertrek, verdwijn spoorloos naar nieuwe streken.…
Vroeg Amsterdam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
576 Alleen in de nauwe stegen heerst nog de nacht
waar schaduw door hoge muren gevangen
de mensen wat langer van de zon berooft.…
Betoverend ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 schoonheid ligt opgeslagen,
in ongerepte silhouetten,
raakt ik in vervoering meer
bevlogen, hierdoor draag ik
in mijn rugzak het betoverende
kind wat mij toelacht, mijn
zonden toedekt, de handen
naar de wereld strekt, en
worden kromme lijnen recht,
een meet-loos mededogen, vrijbrief
voor nog te beleven jaren
verlost van schaduwen…
Onder de notenboom
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
510 Het was nog maar 14 uur
en al 37° C in de schaduw,
waarin ik 'Homo Sapiens' las.
Vlak bij mij landde een koolmees
op de rand van de waterschaal.
Resoluut pikte ze water op.
Een tweede volgde en een derde,
aarzelend, op hun hoede, geen gebadder.
Ik hield me doodstil.
Homo Sapiens schoof van mijn schoot.…
Equivalent?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
363 speelbal in een labyrint,
tevens als begin - en eindpunt,
raak de kern van het droomschip
maar langzaam kwijt, verstrikt in
de verkorte zaligheid van een
fictieve zekerheid van
wederkerigheid tussen
beide uitersten waaruit onze
behoeften werden gewonnen,
anderzijds als dat handvat breekt ,
beknot door de werkelijkheid
van schaduwen…
Déjà vu?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
416 op
de rug van elk beschreven blad
of wat de versnipper bak niet vrat
de vlucht die iedere schrijver kent
in zovele kunstgrepen, elk thema neigt
naar overdrijving, zwart op wit van
dwangmatigheid z’n dwaling te
herschrijven, een voor - en naspel
tot z’n wedergeboorte lijkt geheim,
de schrift naar beleving opgerekt
naarmate de schaduwen…
Melancholie?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
443 Huivert de schaduw van een
kaars waarvan de hoop blijft
branden, symboliek van de
vertraagde werkelijkheid,
waarvan niet te winnen of te
verliezen valt, plukt de zoetste
vrucht uit de bron van
acceptatie in een herwonnen
stilte, voer voor psychologen,
maar het blijft wrang en zuur,
ik vlucht weer in mijn mooiste uur.…
Levenswiel ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
364 Ik zag je gestalte bij de levensbron,
duizendschoon in een oceaan, het
haar vol bloesem, wild en ongetemd
als de hoop, die we hebben gedronken
om te willen zijn, vaak te ongeremd,
gedoopt in een diffuus licht waar onze
schaduw in verdrinkt, om het loflied
van de toekomst in te verpakken steeds
tot een verrassing op te maken en je de…
Treinovergang Ermelo
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 overnemen
en hoe hij die ene dag
langs mij liep en ik hem groette
alsof hij mij wel zou herkennen
maar hij was mijlenver weg aeonen ver weg
en zijn gezicht stond verwrongen
door zware medicatie en uitholling
terwijl ik nog steeds zie hoe hij met
zijn plastic slippers aan kwam sloffen
en de meest droge humor uitte
hoe hij voor even uit die schaduw…
Houdbare tijd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 De morgen kleedt zich in de
jute zakken van oude plunje,
de zon drapeert z’n stralen en
vertekent de ornamenten van een
verdwijnend jaar, een vluchtig
contrast tussen schaduw en licht,
wat zich op de kortste dag
weer heeft opgericht, Ik zag
je roerige wijzerplaat op je
slapen, een kloppend bewijs
van een gevoelsstroom in
ontembaar…
Licht als zuivere zuurstof?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
429 Ik schoof de grendels dicht,
in mijn meervoudige kamers van
het hart, ooit bloeiden er rozen
door de tijd en ervaring gehard,
voor elke kamerdeur lag de keus
van een regenboog of doornenkrans
in dromen, er drupten tranen uit
elke ruimte die ik binnentrad
waar ik schaduw niet van licht kon ,
scheiden van een onregelmatige
hartenklop…
Donkere maan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
438 In het oosten komt de maan
donker op in de schaduw
van de aarde, die gaat schijnen en schijnen…
IJkpunt ?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
490 Het meert aan uit de geschiedenis,
wolken schaduw ebben voorzichtig
weg in flarden mist als vloten
zich traag voortbewegen door de
polders langs het opgejaagde pad
zover men het ziet, ware een bestemming
in de overspoelde ziel, het onbekende
ons komt halen op het ijkpunt op het
kruispunt van mobiliteit als eerste stap.…
Meningen en stemmingen?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
391 Raak z’n pijl de roos van het licht
waar de schaduw van de tijd de
rug recht in zijn afgesloten kooi.
We zijn een theater van geluid,
souffleurs uit een glorierijk verleden
meningen en stemmingen van het heden.
Publiek, de dichters op de eerste rij van
blinde stoelen, mijn plaats is achteraan
onder het gebrandmerkte raam.…
De tijd rijpt tot een ijskoud begrijpen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 oost naar west de wereld rond
overal schrijdt de stilte door de straten
Onze handen beven
beroofd van warm leven
in 't gewoel zonder warm menselijk gevoel
we hebben geen keus het verderf
dreigt als Goliath de Reus
De troostende hand overweldigd
beroofd van zeggingskracht
Een gebroken veer
De vlam laait op
hoop verdrijft de
schaduwen…
Bij 'Prostituée, 1921' van Eugène Atget
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
609 De kleine
inham schenkt wat bescherming tegen
de triestheid van haar vak, waar
ze met een verbitterde blik naar kijkt
ze staat in het middelpunt en het
zonlicht verlicht haar, maar groter
is de schaduw om haar heen
die in onze droom een groot, donker
dennenbos rondom haar kasteel is
ver weg van de Parijse demonen
en de platte geilheid…
Ik treur om de liefde...
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
642 die zijn vergaan
Ik treur om de liefde die mij heeft belogen
en diepe littekens in mijn hart liet staan
de lente kwam opnieuw, vol nieuw leven
bloesemknoppen sprongen prachtig open
ik had je ook vernieuwde liefde willen geven
bleef vergeefs op jouw wederliefde hopen
maar twijfel en angst kon ik moeilijk verteren
harde krassen legden schaduw…
Droogte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 die je mond samenplakt
oppermachtig
over je wereld heen zakt
je zwetend rood en ingekakt
aan je lot overlaat
met nergens koelte
nergens schaduw in de straat
zonder hittebestrijding
er is geen bevrijding
kleuren zijn dor en vaal
alles dood, droogt uit totaal
in mijn droom
in de warme nacht
fluistert een stem zacht:
trek je terug in die…
Hij kwam weder
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
799 Vroeg in de herfst kwam hij weder
in ‘t schemerlicht zag ze zijn schaduw staan
zij liet juist de stores neder
zag hem over ‘t grindpad gaan.
een zware deur ging open…
traag trad ze hem tegemoet
en nu was ‘t voor beiden hopen
dat alles weer kwam goed.…
Warmtebron
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
499 Ik zit op mijn balkon
in de eerste februari stralen
van de warmte bron
die mijn ziel de warme troost doet schijnen
in de koude angst
verstarring van de oeroude planeet
met haar covid 19 leed
waar ziekte en dood
eenzaamheid en velerlei nood
zijn schaduw werpt over ons leven
dan zie ik uit naar de tijd
dat wij elkaar gewoon…
Introvert landschap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 Landschap ontwikkelt zich in een droomcyclus
rivieren kronkelen door eindeloze bossen
waar ruige wolven jagen op klein wild
stilte van wolken schaduwen werpen
kraaien krassen in blonde duinen
zweven meeuwen boven zeemoerassen
de stem van de natuur in een droom herkend
als ratio van nooit vergeten inbeelding
herhalend zichzelf zoals…
Bang Afwachten
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
623 't is of de wandklok me moeilijk begrijpt
de laatste minuut verschrikkelijk dreigt
als duistere schaduwen dansen in de nacht
wordt ergens hoorbaar een rauwe klacht.
En dan... een opschrikkende telefoon
een stokkende stem... op gedempte toon
' t is voorbij... al hadden we ‘t nog niet verwacht.…
SPIJS VOOR STRIJD
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
519 Romes wachtend arena 's
hebben 's avonds
in hun stenen kelderkamers
lange rijen tafels
waarover schaduwen
uit fakkels en olielampen
wild soms traag heen en weer dansen
de zwaardvechters van morgen
eten en drinken zich propvol
genieten allemaal met smaak
kauwen en slokken gulzig
brullen grove grappen
uiten speelse dreigementen
vergeten…
WAARHEEN?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 Reusachtige zwammen werpen schaduwen
van onzeker trillend grauw en bleek goud
over de dwerg Kwetal, die zijn duim ophoudt.
Het baasje doet stoer voornemen stuwen:
"Ik zal heer Bommel en Tom Poes waarschuwen
en bijstaan bij gevaren in het woud."…
Schemerland
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
537 Laat de schaduwen van het vuur je omarmen
en maak een keuze…
Vaar mee op flarden van mist,
over het water, door het bos
en laat het land van weleer je verwarmen……
Het vrouwelijk wachten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
487 buurmans roep
op de vroege
ochtend was het
teken voor de
groep om aan
het werk te gaan
nog glinstert de
nachtkant van het
gewelfde land dat
nog dooiend vroor
in de schaduw
wachtend op de zon
die toen de buurman
zong in koper nog
groener was dan
de zwarte olijven
die langer hangend
in hitte verblijven
stilte was nog onaards…
Compilotus
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
652 Zondagmiddag in augustus
sliep de wereld nog
om wat niet gekomen is
en tevens nooit verschijnen zal
Egoloos zei ik haar toen
blijf niet alleen ik neem je mee
ik haal je op ik vang de zon
Een zomerlang was ik haar schaduw en haar deeltijdkampioen
ze zei 'hoe meer jij mij wilt
daar waar ik ben en jij niet
is mijn land misschien iets…
Eschaton
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
560 Liefde is een ephemeris van bloedloos licht—
Geen ziel, slechts Euclidische schaduw op perkament.
Zo rusten wij, twee steles van albast,
Ons zwijgen een monument, een antiphon van last.…
Vleugels van Vandaag
netgedicht
2.0 met 9 stemmen
463 Vandaag
ben ik groter dan mijn schaduw,
vul ik mijn zakken met zon,
en geef ik jou, lezer,
een handvol licht
voor onderweg.
Laat je dag beginnen met een sprankel.…