6020 resultaten.
Eijerland
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.582 Nog bij eb kwamen ze samen
hooggelegen rondom water
zij aan zij met hun gedachten
aan verdronken Eijerland
hier eens verloren aan de Noordzee
die hen meetrok in de ginder
om opnieuw daarna geboren
als een onderwatervlinder
te verdwalen langs het lege
dat de zee er had verkregen
met de dominee - het scheepsjong
goudverdieners en hun zegen…
IN STILTE HUILEN
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
1.993 lijf
Door ’t leven niet verhard,
huilde hij al een uur of vijf
Donkere tijden, kil en stil
gleden onhoorbaar voorbij
Zonder onderling verschil
vierde het eenzaam hoogtij
In de stilte sliep een mens,
moe van ‘t aardse bestaan
Zijn pijnen waren immens
Hij kon zijn leven niet aan
Onder ritselen van ’t loof
op een windloos ogenblik
Verloor…
De weekendpapa
hartenkreet
4.6 met 41 stemmen
2.656 De weekendpapa wandelt door het park
zijn dochtertje raapt enthousiast kastanjes op
en toont ze één voor één
kastanjes als haar ogen
en gevonden net als papa
die vanmorgen nog verloren was
in de speeltuin kent ze Robin
die met stenen gooit en ruzie krijgt
van mama en van papa
maar moet een weekendpapa ruzie geven
hij ziet zijn dochtertje…
voor niets
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
642 Voor niets
Kennis weg, volhouden weg,
overleven niet nodig geweest
Vechten leek nodig maar was al
Verloren
Postzegels in de prullenbak
Foto’s in de prullenbak…
De verwelkte lente
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
769 mistroostig
en staart eindeloos naar de hemel
alsof daar het antwoord te vinden is
In een kortstondig ogenblik
verdrijft jouw warme stem
de verwelkende lente
Toch wegen je woorden zwaarder
dan mijn arme hart dragen kan
Vervolgens keer ik voorgoed naar binnen
slenter richting de geknakte
bloemknop der liefde
en verdrink mijn verloren…
shinings
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
439 koud nog
in hun zelfgesponnen licht
slechts een zwakke gloed tekende wat goud
op elk tot rust geplooid gezicht
vol liefde speelden
twaalf snaren
duizend sterren zongen in de nacht
bijeengebracht door slechts één stem
die zacht hun vlam vertaalde
het vuur boog diep en straalde, binnen zeldzaam blauw
tot ver voorbij zijn hittegolf verloor…
In Vuur en Vlam
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
614 De hoop daarop heb 'k echter niet verloren,
Daar in geschriften reeds te lezen stond
Dat zelfs een stomme macht tot spreken vond.
Steeds wordt uit vuur de Feniks weergeboren;
Hij opent hun die doof waren de oren
En legt de juiste woorden in mijn mond.…
Hij die mijn ogen spiegelt
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
590 ’s Nachts,
in een vonk naar genegenheid
houd ik mij verborgen voor een stroef ontwaken
van de dag
Soms kleden warme woorden mij
als mijn naakte ziel er verloren staat
verkleumd, stil en aangedaan
dan is mijn huid als blank hout
onder een schors van levensvragen
is mijn lijf als een ivoren toren
in een landschap van illusies
beweegt…
TEGEN MIJN WIL
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
767 doe ik van onvervuld verlangen
naar een lief, wier hart lang is versteend
Zachte schreden door het donkere woud
uren zijn er sinds de avond al verstreken
Iets in mij is er dat mij ervan weerhoudt
‘t draadje met mijn bestaan te verbreken
Verdorde bladeren onder mijn voeten
ritselden krakend door het nachtelijk kil
Vijf uur geleden.. ik verloor…
"dansen in mijn oude schoenen" uit "hoelang duurt geduld?"deel 2
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
712 vangen gelijk
een vlinder die landde op mijn wang
nee ik praat niet over overdoen
de vlam in de verte komt dichterbij
maar mijn vulpen is leeg
geen schrijverij
een a4 die wegwaait in de wind
omdat het weer geen letters kreeg
soms komt die droom dan uit
maar je verliest steeds meer van jezelf
als een engel zonder vleugels
die heeft verloren…
Liefde
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.146 telkens weer
En zelfs na al die jaren
blijf ik in jouw ogen staren
Jouw mijn liefde verklaren
jij bent niet te evenaren
Ik weet als ik naar je kijk
dat ik een klein meisje lijk
Dwalend in mijn vlinderrijk
en steeds voor jou bezwijk
Ik blijf je maar bekoren
liefde als nooit tevoren
Ik wil gewoon bij je horen
anders voel ik me zo verloren…
De Schaduw
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
768 Verenigd tot het duister je omhult
Licht bepaalt de scherpte van de rand
Het is je eerste vriend en blijft tot je leven is vervuld
Hij gaat voor niemand aan de kant
Je wordt achtervolgd en ingehaald
Soms gaat hij verloren achter iemand anders
Gebundeld wanneer omringd door medestanders
Hij is in elke taal vertaald
Bij een overdadige zon…
Weidse beslotenheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
443 Onttrokken aan de horizon,
bijna verloren voor het oog.
Door zeewind voortgedreven,
wuiven stralend witte wolken
het eiland toe, dat zich slechts
door zonderlingen laat bevolken.
Alle golven zijn gesmoord
die in de branding breken.
Zo ver het oog reiken kan,
is de wereld er gladgestreken.…
Laat al die mooie momenten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
506 Laat al die mooie momenten
Geen verloren glorie worden
Want we zien elkaar doodgraag
Al gaat het beter worden zo traag
Ik wil jouw rots zijn in de branding
Met mijn dikke buik als zachte landing
Als het moet dan ga ik naar de maan
Met jouw liefde kan ik alles aan
Dus laat het verleden
Weer het heden worden
Als een bloeiende orchidee
Stromend…
De dood en het leven
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
700 En als het klaar is, is het klaar en wacht mij boven een onthaal,
van wie ik liefhad en verloor; ik weet: zij zijn er allemaal.
Maar tot die tijd zal ik het leven, met alle hartstocht mij gegeven
met mijn lief en wie ik liefheb absorberen en verteren.…
Onbegrip
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.207 Hopeloos verloren.
Jaren zwalpte ik op een woelige zee
met golven als spelbrekers,
die mij nog op grote golfbrekers
lieten afstevenen.
Ik had al jaren moeten doorbrengen
met het noorderlicht.
Nooit kwam de zon nog op.
Misschien nu en dan met mist overtrokken.
Nu is er een piepklein lichtje.…
de foto
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
535 in de jaren daarna
merkte ik
dat deze foto steeds meer deel
van mij werd
het zoog mijn leven op
ik keek er vaak naar
hij raakte verloren
ik weet niet of hij nog bestaat
soms had ik het gevoel van niet
en een periode daarna
weer van wel
die foto is mijn leven
zonder hem besta ik niet…
DE ELLENDIGEN
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.131 ZIJ zijn de zwervers met de doem geboren
Van eenzaamheid en eindloos-schrijnend leed:
Hun wereld heeft haar diepste schoon verloren
Sedert hun droefheid alles ledig weet.…
De held van Labbertong VII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
499 Ach nee, het waren vast en zeker Remko’s ogen
Twee hemelsblauwe meren, die zij had gespot
Waardoor zij zo onstuimig werd, zo opgetogen
En zich gewillig overgaf aan het genot
Niet lang daarna verloor de kloostermaagd haar eer
En sloeg zij heel devoot haar beide ogen neer
‘O Remko, lieveling, al ben je nog zo’n grote,
Ik heb er over nagedacht…
Frank Liszt: Hungarian rhapsody no.2
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
485 Er ontspint zich een samenspel van melodieën,
passend in een gemoedstoestand van parodieën
van grootheden in wier voetsporen wordt getreden
niet beseffend dat er een verloren race wordt gereden
Bij de eerste toon worden melodieën opgeroepen
Geen noot om zich erop te kunnen beroepen
De blikken rusten tussen afhangende takken
van bomen die…
Queeste
gedicht
1.9 met 13 stemmen
5.986 Als het luchtdunste hemd was je adem,
je huid had haar omtrek verloren, met de stilte was je één golf.
Toen brak het wit dat je was en je schedel werd hard:
een burcht voor je pijn en geluiden, granaatscherven, stemmen
van vaders met handen en moeders: een tong als een klauw.…
Dichter
gedicht
2.3 met 20 stemmen
7.607 Geen dubbelganger
neemt straks je plaats wanneer je doodgaat in;
geen keer op keer verloren hartsvriendin
ging van iets anders dan gedichten zwanger.
Veel lijkt mislukt te zijn, maar toch, jij bent
degeen die eens zelfs in het meest banale
de waardigheid en zin heeft onderkend,
en alles in het eerste licht zag stralen.…
De verwarring
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 De verwarring door gekte
in de familie, die zich verwijderde
als in een echo van stilte
waarin woorden zich verloren
leek immer maatgevend
in het voorjaar wanneer
gras groen groeide in weide
en in het najaar grauw kleurend
het natgewas vol herfstdauw
en misschien was er iets
van die verwarring
die de weemoed tekende
in herinneringsbeelden…
Echt waar
gedicht
3.5 met 2 stemmen
5.321 Ik denk dat ik mezelf uit het zicht heb verloren
en halvelings zoek ben geraakt in het ergens.
Want elke dag vind ik het steeds maar vreemder
mij te betrappen op aanwezigheid.
Echt, het gebeurt soms dat ik mij 's morgens
in de spiegel aanstaar als een vreemdeling
van wie ik mij niet meer herinner
waar ik hem vroeger heb ontmoet.…
de pracht van onwetendheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.030 goede weg verliet
paniek en onrust vult het land
want de goedheiligman is op grote afstand
op 5 december gebons op de deur
gezellig samen, cadeaus en goed humeur
na verlanglijstjes en smart
gelukkig niet voor niets gewacht
soms mis ik die onwetendheid
want die leuke tijden zijn allang voltooid verleden tijd
met zijn aanwezigheid verloren…
Dementie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.139 meer, steeds minder weet
Ik zie, ik voel, ik merk steeds beter
Hoe jij steeds beter, steeds alles vergeet
Jij ziet, jij voelt, jij merkt steeds meer
Dat jij niet meer weet, niet wie ik ben
Jij ziet, jij voelt, jij merkt steeds beter
Dat jij niet meer onthoudt, dat ik je ken
Jij vecht, ik vecht, we vechten erom
Maar weten, het is een verloren…
Avondroos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
946 achter
als kringen in het zand
’s avonds wordt het stil
alleen wat doffe klanken in ’t riet
’n roerdomp, alsof die zeggen wil
je hoort me wel maar ziet me niet
de wind is gaan liggen
en de laatste bloemen sluiten
het hoofd ligt in de schoot
nu vogels niet langer fluiten
in deze gewatteerde schemer
vloeien ongelijk en spijt ineen
verloren…
Zonder ramen de trein
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
830 Verschijnt achter de tralies van een
Van die luiken - ze probeert naar buiten
Te kijken maar het enige wat ze ziet
Is een gewapende soldaat die zodra hij
Haar ziet onder het uitstoten van
Een rauwe schreeuw zijn wapen op haar
Richt - op dat moment beginnen de tegels
Van het perron te wijken en val ik
In een gat van voorgoed verloren…
Aan dat kleine meisje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
844 Beklonken schreeuwt men het uit bij de dromen
Die veel hebben verloren; ook hun zin –
Hier weet men: aan geluk moet een eind komen.
Ja het is tijd: je moèt er nu wel in.…
Waar de tekst eindigt….
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
541 Telkens weer gebeurt het,
in een klein ogenblik worden
losgelaten woorden geboren,
je verwacht het niet, ze
komen daar waar je ze
hebt verloren en waar de
maan ze hebben gerijpt,
gerangschikt achter glas
als olijven in hun eerste
persing van een beproefd ras.…