951 resultaten.
Het zelf
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
876 zinnen buigen
verlaten zwijgende mijn hart
een stukje van mijn ware zelf
onthult mijn echte ware zijn
zo ergens tussen grijze cellen
worstel ik met mijn en dijn
mondig mensje tussen goed
en ook een beetje kwaad
ik en de ander wroeten
mij in een slapeloze slaap
mijn ziel weegt goede morgen
met welterusten door elkaar
gevoel en onrust baren…
Zee
hartenkreet
4.5 met 49 stemmen
2.374 Geboeid zit ik te staren
naar je opeenvolgende baren,
die in hun tocht komend uit de horizon,
gedreven door de wind, de maan en de zon,
de branding boetseren
en het strand penetreren.…
tragiek van een dichterskind
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
533 rand
op het boek wil ze vloeien
gelezen worden om nog eens
een vermoeden van een leven te voelen
zij is het kind van een dode dichter
reeds lang vergeten
sinds de schimmel aan het papier
begon te knabbelen
maar ze is daar wachtend op tijden
dat het de mens niet voor de wind
zal gaan, tot het keert en het koesteren
zich opnieuw laat baren…
De Wilgenlaan
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
676 Getrokken
door haar geliefde paarden
reed hier de rouwkoets
met de lege baar.
Onze wegen scheidden
op weg naar ‘t einde
van haar lijden.
De wilgen zijn geknot
en uitgelopen,
voor haar gaat
ver van hier
een nieuwe
toekomst open
waarop ik hier
op aarde nog
mag blijven hopen,
verbonden door de wortels
van ons geloof in God.…
Ideaal
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
566 Maar we begrijpen er maar bar weinig van. Reden voor de Amsterdamse wetenschapsjournalist Mark Mieras (47) om alle onderzoeken op liefdesgebied eens op een rijtje te zetten. Conclusie: „Liefde is strijd. Zowel met je partner als in jezelf.”…
Voor de zwijnen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
767 Stil in het prille licht
van een spoedig afmerende herfst
lig ik verankerd
aan een bonkige kade
alleen de nachten passeren hier
als dolende regendruppels
ze baren een vage grens
tussen waken en slapen
verwarmd door een zwarte mantel
wentel ik me in het vederlichte
van de eenzaamheid
omheind door een vaag blikveld
kleuren kruipen kort…
vers 2012
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
746 (voor Johnny van Doorn
alias Johnny the Selfkicker)
een jonge jongen met lef
die de taal durft te shaken
zoals de barman die een wel zeer
verrassende cocktail bereid
om vandaag de dag met een gedicht
te scoren moet je flink opzien baren
de boel als het even kan shockeren
en het liefst met grof geweld
dus wie naam wil maken in de hedendaagse…
Geen vergeten reis
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
617 zou ik willen…
hoe je adem klonk
in het ochtendgloren
naast de bimbam
van de klokkentoren
je woont in mij, levenslang
in de beweging van mijn hand
het schrijven, mijn gedicht
al ben je ver, uit mijn zicht
de stroming van de wind
echoot in mijn brein
ik zou willen reizen, uitvaren
mezelf verliezen, kiezen
voor het ruime sop, de baren…
Kamp Westerbork
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
712 zoals het bij talenten is
in netten schrijf ik ze
en vang ze in hun vlucht
vogelvrij gevochten
blijkt mijn blik met arctische koelte
oog te hebben voor afwijkingen
de davidsterren die verwijderd zijn
de joden
zijn vermist
interpretaties
die slechts gedachten zijn
kunnen stralend in een hemelsbrede blauwe lucht
rillingen van walging baren…
Ongebroken wit.
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
824 Zij kleurde alles wit
onaantastbaar, de strijd
tegen het kleurloze bederf
op de tijdladders, meestal
in het voorste gelid,
bleekte zij de barrières weg
in een kaarsrecht onderkomen
in de smetteloze uren
aarzelend schuifelt ze weg
langs pas ontdekte dromen,
voorgeschreven tocht langs de
baar van roerloos licht, laat zich
niet uit…
Voorgoed
gedicht
3.3 met 11 stemmen
17.372 Wij tastten in het duister naar elkaar,
een oogwenk dat wij ons onsterflijk waanden,
en zijn niet dan elkanders nabestaanden;
het bed is ons niet nader dan de baar.
Geen troost valt aan het najaar te ontlenen,
de bladeren verworden in de goot
en de gelieven zijn voorgoed verdwenen.…
NOURRICES (1)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Nu in Parijs haast niets meer valt te stoken
De huizen er van steen worden gebouwd
We zijn en blijven weliswaar getrouwd
Maar er zijn donkere tijden aangebroken
We blijven regelmatig kinderen baren
We hebben dan voldoende moedermelk
We kunnen ons naar rijke dames spoeden
Een min worden voor de Parijzenaren
Zo sterk als stelen van de Aronskelk…
's Herenweg
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
569 zoals ik nu zeg
achter verloren dromen
neen, niet een zichtbare
doodlopende weg
maar toch, het zijn
verleden gedachten
die aan hun ogen voorbij komen
en de aanstaande morgen in
het ochtendgloren
gewis niet zullen verzachten
de kruisingen op hun gelaat
verhalen van verwarde snaren
is het levensverraad of
gewoon de laatste jaren baren…
Nieuw leven
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
752 wilde zijn
Die zich verzetten zou
om te leven en geboren te worden
Die haar weg niet zou weten te vinden
in een wereld die de hare niet was
Opeens bleek ze toch niet zwanger te zijn
De Godin zij dank
En toch was ze graag moeder geweest
Misschien had dat haar leven
meer zin gegeven
Maar misschien
kon ze geen kinderen baren…
Het schepnet.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
947 'k Vang ook blijën,
En, bij tijën,
Zelfs een baars.
Vorens mede
Hier ter stede,
Zijn niet schaars.
Zie hen woelen
En krioelen
In de plas.
Maar hun dartlen
En hun spartlen
Stoor ik ras.
Blijf maar kijken!
't Zal u blijken,
Wat ik doe.
Klaar is 't netje;
Kom nu, Jetje!
En zie toe.…
Plaatsbepaling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
410 Zijn plaats is altijd warmend betrouw-
baar; nimmer gebonden aan de nattigheid
van een waterige schijn.…
winter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 We zullen de aarde misschien kunnen laten afkoelen
met bar koude winterdagen.
Ik ben er klaar voor en u ook?…
terugblik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 terugkijken schoudert mijn zeer
in het herbeleven van de scheuten
die me baarden, was de tijd maar
nooit gekomen en mijn vrucht
afgedreven met het getij
van een zware zee
dezelfde zee drijft nog wild
op de baren van mijn bestaan, eens
was ik Neptunus die in droom
mezelf verslond waar woord en daad
het zilte nat bestreden met
de zoetigheden…
Het doet er altijd weer toe.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
371 Het maakt verschil,
als je aandachtig luistert,
omlijsting in een intiem
gedicht, vaak onvoltooid
hoor hoe de donderwolken
breken op het aanbeeld van
de zon, haar gouden haren
om een bevestiging smeken
de oorsprong dwingt je de
details niet te vergeten om
die steeds opnieuw te baren
maar dan wel zonder pijn.…
Liefde als water en vuur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
662 Liefdesenergie die mensen delen,
is het wonderbaarlijke leven,
dat moeders altijd baren.
Is liefde die ons, iedere dag,
weer geboren laat worden.
Wanneer we beminnen,
met hart en ziel.
Wanneer we voor grote liefde,
helemaal open durven staan.
Wanneer we sterven begrijpen.
Met Liefde durven verslaan.…
verbeter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 hoe kan ik anders
dan de zetel die me
lief is de wereld laat
dirigeren met de bewegingen
van mijn onbewuste ik
moeder aarde heeft
vele vruchten laten zogen
tot een hemelse genoegen
die haar baarmoeder telkens
de vreugde liet baren
dewelke ik nu zo mis
het verbeteren van de kennis
schudt twijfel en vergankelijkheid
tot een ware taart…
ik distel je met handen
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
876 ik heb altijd de kant gezocht om
de mooiste bloemen te ontlopen
groeide met hun bloeien op
al heb ik ze nooit willen kopen
ik zocht prikkers
vreemde vogels aan de rand
hun onkruid tierde welig, ze
staken me hun stekels in de hand
ik heb de steen geraapt
die jouw eeuwen lag te baren
generaties zijn voorbij gegaan
omdat ze je niet konden…
WOELIG MAAR KORT
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
217 't Onzichtbare zal zekerheid baren,
geduldig onwankelbaar beloven,
wat het leven hierna eens wil verklaren.…
fenomeen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
99 in deze alsmaar
voort schrijnende tijd
er is geen klok, stuk of lopend
die mij thuis laat keren naar daar
waar ik in node mijn zelfspot heb
weten te waarderen
maar zij, in haar violette verschijning
die ik lees in telkens een ander verhaal
wijl haar aura de biografie overtreft
dan welke zakelijke colofon dan ook
laat me nogmaals baren…
Wij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
133 Ik ben zo groot dat ik Mijzelf kon scheiden, in
Wij klein, als zandkorrels in de zee
Wij kunnen niet aarden, niet aarden
Wij woelen door de baren
Wie we zijn of ooit waren
Wilden in een wereld die zichzelf niet weet
Maar Ik ben
Als Ik in de mensen
Met wat tijd, met wat ruimte
Soms iets vind en soms vergeet
Maar altijd weer verder ga…
Offerande
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
996 Je neemt me op
in een warm wellen
van troostrijke baren
en resonerende zuchten
golven in ons refrein.
Devoot stil je mijn gebed,
mijn litanie van lijdzaam deren
bezweer je met
een trillende glimlach.
Vanaf nu hou ik van jou.…
De meiskes uit de taveernen
poëzie
3.8 met 33 stemmen
3.947 Zij baren haar kindren dood.
Zij dragen van vurige zijde
een keurske dat spant en splijt.
We ontwaken aan hare zijde
met de houten mond van de spijt.…
LAAT UW LICHT SCHIJNEN ONDER DE MENSEN.
poëzie
3.3 met 22 stemmen
7.269 Want als iemand komt gevaren
Midden uit de woeste zee
Midden uit de stoute baren,
’t Wijst het schip een goede ree.
Dit is recht het eigen wezen
Van een vroom en achtbaar man
Die ten Hemel-waarts gerezen,
Voor een baken strekken kan.…
Dichtgespijkerd
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
898 Toen ik me abusievelijk interesseerde
Voor wat boeken en een geleerde
Werd het een levenslange dwaling
Aristoteles gaf me de lach terug
En maling aan de daling
Die zich vanaf de Grieken in de mens manifesteerde
Teruggevallen in onzekerheid
Is de massa nu bereid
Zichzelf de oorlog te verklaren
Niets kan mij meer zorgen baren
Dan dat we…
KORT EN KRACHTIG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Brein en gevoel mogen elkaar treffen,
baren iets, dat onbeduidend lijkt en klein,
maar een sterk onfeilbaar wapen kan zijn.
Drie vrijuit klinkende woorden verheffen
dikwijls biddend peinzen en zielenpijn,
doen ruimheid van Gods bestuur beseffen.…