1030 resultaten.
MEME 67::: ZEVENENZESTIG::: Maverick Trevillian, 14 jaar!!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
352 Hij, Maverick Trevillian, bewoog maar wat
maar hoe wist ie niet precies
hij riep enthousiast grappig maar wat
wat wist ie nog wel:
zeven-en-zestig (67), oh ja met bewegende vingers
een nieuwe 'meme' was ontstaan
de digitale wereld werd verrijkt
met een nieuwe 'MEME'
als doden die opstaan
wordt ie viraal opgepakt
gekopieerd,…
Velum
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
248 Handen
vastgeroest
in vertraagde tijd,
alsof pezen draden
werden van stof en
krijt
vingers vol stilte
vol sleutels zonder
slot
in de polsen
hing een klok
achterstevoren
waar seconden als
vonken door het
zwijgen verloren
en ergens
een stoel van
waterlicht-
waar een jas van
rook langzaam
openligt
de handen bewogen
niet…
Iota
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
939 Daar waar onder de fok
vlak voor de boeg schuimkoppen
tegen de steven brallen
als een scheepsorkest
dat in maatloze triolen
van meervallen en slangen
ter kaperen boog
bevond zich de leegte
van parasangen
tot het alziend oog
in de uitkijck riep
dat zich aan de einder
geen iota bewoog
maar driemasters met tientallen
vervaarlijk…
Tergend
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
364 Zwarte lichamen
welke het pad
als inkt beschreven
Rossige dragers
onder het gewicht
van zomerzaden
Lichte zoekers langs
stengels en licht
Zij bewogen als
afzonderlijke talen
De drager bij
de uitgang
De zoeker verderop,
de wachter dieper
in de gangen
Gewicht op andere
ruggen
De uitgang verplaatst
het spoor door
andere sprieten…
Dromerig
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.040 Ik laat mijn ziel op een glimlach drijven,
zacht bewogen door de avondwind.
Niemand begrijpt dit dromerig verdwalen,
breekbare herinneringen verdwijnen erin.
Ik laat de nacht mijn adem zingen,
licht geboren door de schemering,
zoals iemand draalt bij ’t laatste licht
en alle jonge stemmen samenbindt.…
Welvaart
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.575 Treurige bewogen stad
met teleurgestelde vrouwen
het leven heeft de kleur van stof
vergaan vertrouwen
gehaast succes op jonge mensenpad
door waanzin overdonderd
passeert een anonieme horde
als verdoofd
vergeten braakliggend terrein
in verzekerd welzijn -
haar beloning voor de deugd.…
Zat.
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.430 mij een hangmat leek
En liet mij heerlijk wiegen
Aan een boompje bij een beek
Uren later,
Bij het ontwaken,
Voelde ik mij niet zo 'hot'
Ik had een fikse kater
En weg was het genot
Weg het zachtjes wiegen
Weg het boompje bij de beek
Toen bij het openen
Van mijn ogen
Uit mijn omgeving bleek:
'K had mij niet eens
Van de bank bewogen…
Anna
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.732 smachten
en met de manlijke trots uitdrijven
Ze dacht dat het altijd zo zou bijven
flirt en danst doorheen de nachten
Deze schoonheid zal maar kort bestaan
ze leeft nu als huisvrouw, verloofd
met die burgerman die ze niet zag staan
Hij was er toen haar ster was gedoofd
armlengte bij hem vandaan zag ik Anna gaan
van het vuur dat haar eens bewoog…
‘t gebladert’ staat verdiept
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.010 De zee, en haar gedein door mijn bewogen longen…
Maar neen: mijn loomt’ verdroomt de maat van alle maat.
- o Zang van liefde en hoop: mijn zomer is verzongen,
’t gebladert’ staat verdiept en reeds met dood verzaad.…
Onder het zonnezeil
poëzie
2.9 met 10 stemmen
3.077 Een vluchtig avontuur
Houdt me even opgetogen:
Meeuw, door een golf bewogen,
Veilig bevleugeld, toebehorend aan
’t Onmeetlijk, onuitputtelijk azuur.…
Dode wind
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
658 herinner jij je nog
de vroege wind
ik kuste je lippen
haastig en onverwacht
jij vertelde
hoe mooi
de scheppende vreugde was
ik keek niet bang
in je dromen
zag ook geen doden
in jonge ogen
jij bewoog
mijn verbeelding
met de geur
van kamperfoelie
en ik
was al in vroege mei
de zomer
iedere storm verborg
de kleur
van…
Antwerpen Zoo
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
4.917 kamelen met slappe bulten
de brug waarop wij stonden die
in reparatie nergens naar leidde
mijn armen om jou heen bewoog jij
leunde voor en achteruit, raakte mij
met koude, rode wangen die vanzelf
leek het wel mijn warme lippen vonden
je was gevangen en je ontsnapte
hoog boven ons in de lucht schreven
zilveren vliegtuigen een teken
wist zeker…
in je opgestoken hand
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
724 ik zag hoe vingers
zacht bewogen in
je opgestoken hand
een armzwaai die
toch geen afscheid gaf
de tekens bleven komen
uit de diepte van je hart
ik kan ze slechts vertalen
in woorden die ik schreef
wilde dat je bleef
voor nog een laatste kus
een stevige omarming
wij hebben samen dromen
in een wereldje apart
kom kijk met mij…
Turfsingel (Groningen)
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
890 Op de gevels klinkt nu eendengesnater
waar ooit de stad zich luidkeels bewoog.
Hier zwalkte de zwaar beschonken matroos,
maar zijn onzeker lied is voorgoed verstomd.
Vader tijd heeft alles meedogenloos
wat ooit gewoon was voorgoed uitgegomd.…
De poppenkast verlaten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
668 ik wil
de poppenkast
verlaten van hout
weer mensen maken
heb gespeeld
met kleuren en patronen
alleen de handjes
zijn misschien te klonen
jouw ogen spraken
in de taal die mijn
vingers ook hebben bewogen
jij was er altijd helemaal
wat rest zijn de
decors in achtergrond
zoveel gordijnen waar ik
je vaak verlaten vond
kom maar…
Parkinson
hartenkreet
0.7 met 3 stemmen
1.842 Maar ik ben bewust
en bewogen
voor altijd
Uw kind.
Ook straks
als het bewegen
weer begint.…
Grammatica
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
799 Dansend op een zilveren draad
Flierefluitend buitelen zij ongeremd
Bewogen regels op vrije akkoorden
Speelse woorden doch niet erkend
Dan verstomt het vrolijke festijn
Onbegrepen dit vrije woord als geheel
Streng worden zij tot de orde gemaand
Gedanst gefloten mag er zoals betaamt
Somber onbegrepen ploffen zij in het gras
Geordend…
DE DIENAAR
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.154 Ook ik, al mocht het schijnen,
Dat ik slechts om mij zelf bewoog, -
Al trek ik schijnbaar om mijn tijd alleen de lijnen
Van een nooit af te wenden boog.
Ook ik draaide in mijn jeugd en wend me nu gedurig
Om beide: om ’t Zelf en om mijn Tijd: -
Ik ben noch slaaf, noch vrij, en geensdeels wispelturig
Maar twee en een in werklijkheid.…
Blijdorp houdt korenwolfjes
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
896 niet op eigen houtje overleven
werden verdraaid
zo maar mee gemaaid
Diergaarde Blijdorp
nam er tien op
de diertjes gingen vol vuur
aan de blije vermenigvuldiging
het is nu een hele stam
in een doosje werden ze gewogen
op een foto in de krant
scherp gebeeld ter gemoetkoming
aan lieve wensen in het land
niet te zien was of ze ook bewogen…
Toevallig
netgedicht
4.2 met 67 stemmen
5.255 Mijn ogen gloeiden zacht
Jouw ogen boeiden sterk
Je bood mij een boterham
Je taal was zeldzaam rijk
Je interesses boeiden
Mijn ogen meldden
Eensgezind als zelden
Ik weigerde je boterham
Maar slurpte je woorden
Die mij zeer bekoorden
en waar ik de tijd voor nam
je schudde tot afscheid mij de hand
liep haastig voor me uit
soepel bewoog…
Wedertoon
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
729 inluiden
met een mandoline, nam ik afscheid
van mijn ledig hart, zo jij vertrouwde
droeg je mijn bloedsporen, meelevend
naar maagdelijk witte sneeuw, besproeid
beleefde jij, die helletocht, gevaarlijk
nam jij ook afscheid, doch wederkerig
sliepen wij afstand terug in duisternis
voelde ik de faalangst tussen tenen
die onder dekens bewogen…
De gekrenkte jongen
poëzie
2.8 met 13 stemmen
2.405 En sterk hield hij het lauw gevoel
Ten onder, dat zijn hart bewoog.
Hij zal de eerste stap niet doen.
Zijn fierheid, ten begeerde zoen,
Weigert het goede woord te spreken,
Al zou zijn hunkrend hart ook breken.
Maar toen hij zich vol stugheid wendde,
Snikte hij zachtjes van ellende.…
Ruis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
509 Alsof het gordijn heel even trilde
zo bewogen de dubbele plooien
vluchtig als een zucht
voor mij net waarneembaar
de wind was het niet
want schemer lag stil
onder een luchtige deken
van een warme lenteavond
voelde jij soms het denken
van mijn lachende rimpels
terwijl trillende handen
weerbarstige tulpen schikten
weet je nog, als kind…
Je glimlacht raadsels
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
589 ik heb je stilte gezien
de weggeduwde zorgen
er is voor jou geen morgen
je bent bang voor
flitsen in je ogen
zag schimmen die bewogen
je glimlacht raadsels
en je stem is toonloos
door langdurig zwijgen
ik fluister je een rode roos
je luistert naar mijn dromen
een vogel die voor vliegen koos
als handen langs je lichaam…
Fluister je een rode roos
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
669 ik heb je stilte gezien
de weggeduwde zorgen
er is voor jou geen morgen
je bent bang voor
flitsen in je ogen
zag schimmen die bewogen
je glimlacht raadsels
en je stem is toonloos
door langdurig zwijgen
ik fluister je een rode roos
je luistert naar mijn dromen
een vogel die voor vliegen koos
als handen langs je lichaam gaan
keer…
In ’t berkenbos
poëzie
2.3 met 6 stemmen
2.055 Daar beefde in ’t bos een rose gloed
al hoger naar de toppen hoog,
die ’t speelse briesje teer bewoog,
al zachter ging mijn voet.
Ik liep zoals een neofiet
gaat door de Tempel stil ontroerd,
aan de aarde ontvoerd, aan de aarde ontvoerd,
op ritmen van het Eeuwig Lied.…
Gracieus
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
1.199 Ik slijp haar gratie
in een steen, ik modeleer
haar naam in hout en taal
om die voort te laten gaan
tegen beter weten in, spreek
ijdel haar aan in mijn teloor –
gang toe, een plaats waar licht
volmaakt gedijt, zich spreidt,
onaf een bewogen hart geraakt.…
Holbewoner
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
534 Toen er een ziel kwam
in zijn nachtmerries,
en vleermuizen vlogen
bewogen door de nacht
las hij de brief van zijn moeder
liet tranen in hout branden
folterde zijn geweten
met schuldgevoelens
wilgentenen aan de rand
van het meer, dat spiegelde
herinnering vol oude poppen
verweerde weemoed in de nacht
met als slot het schimmenspel
van…
zwarte kraaien
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
462 kwaad
ieder woord zal enkel naar mij leiden
ik zal voor u staan, vol onmacht en naakt
aanschouw wie ik ben, in ziel en 't strijden
zo vreselijk nabij maar ook nimmermeer
zuiver door het onbeschermde lijden
zie naar uzelf en wat ik ontbeer
waar u mij in het verstaan ontmoet
slechts tijd beschrijft ieders verweer
treed binnen in mijn bewogen…
zwarte kraaien
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
629 kwaad
ieder woord zal enkel naar mij leiden
ik zal voor u staan, vol onmacht en naakt
aanschouw wie ik ben, in ziel en 't strijden
zo vreselijk nabij maar ook nimmermeer
zuiver door het onbeschermde lijden
zie naar uzelf en wat ik ontbeer
waar u mij in het verstaan ontmoet
slechts tijd beschrijft ieders verweer
treed binnen in mijn bewogen…